บทที่ 4 เรียกแม่สิคะ

หลังจากวันนั้นพิมพิศาก็ไม่ได้เจอน้องดาอีกเลย แม้เธอจะตามไปส่องที่โรงเรียนหรือร้านไอศกรีมอยู่บ่อยๆ ก็ตาม ทำไมการทำความชั่วของเธอมันช่างลำบากแสนเข็ญ แถมงานแต่งสุดอัปมงคลของน้องสาวตัวดีกับแฟนเก่าเวรตะไลนั่นก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ยิ่งคิดยิ่งโมโห เธอจึงมาระบายโทสะด้วยการเดินชอปปิ้งซื้อของในห้าง ซึ่งทำให้สงบใจลงได้บ้างแม้จะรำคาญผู้คนที่เดินยั้วเยี้ยก็ตามที

“พี่พิมพ์ พี่พิมพ์คะ” เสียงเล็กๆ ร้องเรียกพร้อมวิ่งเข้ามาทักทาย ใบหน้าอ้วนกลมขยับถูไถแขนเธออย่างออดอ้อน

“น้องดามาทำอะไรที่นี่คะ”

“คุณพ่อพาน้องดามาดูหนังเป็นการปลอบใจค่ะ”

“ปลอบใจ” เครื่องหมายคำถามปรากฏบนศีรษะพิมพิศา เธอย้อนถามอีกครั้งเพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างตงิดใจ ส่วนคนตัวโตก็เอาแต่ทำหน้าตายยืนนิ่งเหมือนยักษ์ปักหลั่น เขาไม่คิดจะอธิบายเรื่องราวให้เธอฟังสักหน่อยหรือ 

“สัปดาห์หน้าเป็นวันแม่ แต่น้องดาไม่มีแม่เหมือนคนอื่น คุณพ่อเลยพามากินไอติม ดูหนัง และซื้อของเล่นแทนค่ะ” ร่างเล็กเจื้อยแจ้วตามประสา ใบหน้าอ้วนกลมที่คล้ายคลึงกับอิษวัติถึงห้าส่วนยิ้มแป้นพลางชูของเล่นในมือเพื่อยืนยัน แม้เขาจะบอกใครต่อใครว่าน้องดาเป็นบุตรบุญธรรม แต่กลับมีข่าวลือหนาหูว่าน้องดานั้นเป็นลูกนอกสมรสที่อิษวัติไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมา เห็นแบบนี้แล้วเธอเองก็คิดว่าข่าวลือน่าจะเป็นความจริง

“หรือคะ แล้ววันแม่ที่โรงเรียนน้องดา เอิ่ม” พิมพิศากระอักกระอ่วนใจ รู้สึกผิดจนไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา ถ้าไม่หน้าหนาราวกับปูนซีเมนต์แผนที่เธอวางไว้อย่างดิบดีคงสูญเปล่า

“น้องดาไหว้คุณพ่อแทนค่ะ บางปีน้องดาก็ไหว้นมอิ่ม”

“แล้วปีนี้อยากไหว้แม่ไหมคะ พี่พิมพ์ไปงานโรงเรียนได้นะ สนใจหรือเปล่า” แม่เสือสาวฉีกยิ้มหวานหลอกล่อลูกหมูตัวอ้วนสุดฤทธิ์

“นี่คุณ เลิกใช้เด็กเป็นเครื่องมือสักที ผมยังไม่อยากหาแม่เลี้ยงให้น้องดา หวังว่าคุณจะเข้าใจและเลิกตามตอแยผมกับลูกได้แล้ว” อิษวัติตัดบทด้วยความรำคาญ เขาเห็นมานักต่อนักแล้ว คิดว่าแผนการตื้นๆ พวกนี้จะใช้ได้ผลหรือไง ร่างสูงจูงมือลูกสาวเดินหนีไปทันที แต่น้องดากลับสะบัดมือเขาทิ้งพร้อมกับเริ่มเบ้ปากร้องไห้

“คะ คุณพ่อคะ น้องดาอยากมีแม่ อยากมีแม่เหมือนคนอื่น ฮือๆ” ไหล่เล็กสั่นสะท้าน น้ำตาเม็ดโตล้นทะลักอาบแก้มพร้อมเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ 

เธออยากมีแม่พาไปเที่ยวสวนสนุก มีแม่คอยมอบกอดอุ่น ๆ ให้ มีแม่คอยปลอบใจเวลาหกล้ม คอยกอด คอยหอม คอยชื่นชมเธอเวลาทำสิ่งดีๆ คอยเล่านิทานและบอกฝันดีก่อนนอนทุกคืนเหมือนคนอื่นเขาบ้าง คุณพ่อใจร้าย คุณพ่อไม่เคยถามความคิดเห็นของเธอเลย

“น้องดา” พอเห็นน้ำตาลูกสาวหัวใจของอิษวัติก็อ่อนยวบยาบทั้งโกรธทั้งสงสาร ไม่คิดว่าน้องดาจะต้องการความรักจากแม่มากมายขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขามอบความรักให้บุตรสาวไม่เต็มที่หรืออย่างไร

“คุณพ่อขา ให้พี่พิมพ์ไปงานโรงเรียนน้องดานะคะ” ร่างเล็กถูไถศีรษะไปมากับหัวไหล่คุณพ่อพลางช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองอย่างขอความเห็นใจ

“น้องดาชอบพี่พิมพ์หรือคะ”

“ชอบค่ะ น้องดาชอบมาก” แววตาใสซื่อเต็มไปด้วยความรัก พี่พิมพ์เคยช่วยเธอจากพวกคนไม่ดี แถมยังสอนวิธีใช้กำลังสั่งสอนคนปากมาก ตอนนี้คนพวกนั้นไม่กล้ามารังแกเธออีกแล้ว จะไม่ชอบได้อย่างไร เธอทั้งรักทั้งเทิดทูนพี่สาวคนนี้เชียวล่ะ

“ถ้าคุณพ่อยอมให้พี่พิมพ์ไปงานโรงเรียน น้องดาจะไม่ดื้อ ไม่ซน และเลิกกินช็อกโกแลตหลังแปรงฟันใช่ไหมครับ” เมื่อเห็นว่าขัดใจลูกสาวไม่ได้อิษวัติจึงใช้วิธีการต่อรองแทน น้องดาชอบแอบกินขนมจนติดเป็นนิสัยมีหรือจะเลิกได้ง่ายๆ ที่เขายอมเพราะไม่เคยเห็นลูกสาวชอบใครเท่าพิมพิศามาก่อน

“น้องดาสัญญาค่ะว่าจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณพ่อทุกอย่าง จะเลิกกินขนมหลังแปรงฟันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

“ถ้าอย่างนั้นพิมพ์ขอเบอร์ติดต่อคุณไว้ได้ไหมคะ” พิมพิศาสอดแทรกเข้าไปทันที คราวนี้เธอไม่ยอมให้เขาหลุดมือเหมือนคราวก่อนแน่

อิษวัติแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาเมินความพยายามในการตีสนิทของพิมพิศาอย่างสิ้นเชิง เธอคิดว่าเขาตาบอดหรือไง พอเขาตอบตกลงเธอก็ลอบยิ้มชั่วร้ายทันที ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นเขาสาดสายตาเชือดเฉือนส่งไปให้

“พิมพ์จะได้รู้ไงคะว่าโรงเรียนน้องดานัดกี่โมง แต่งตัวธีมอะไร สีอะไร หรือคุณอยากเพิ่มพิมพ์เข้าไปในกลุ่มผู้ปกครองของโรงเรียน พิมพ์ยินดีนะคะ ว่าแต่จะเพิ่มในฐานะอะไรดี” ร่างบางเริ่มยียวนคนตัวโตด้วยความหมั่นไส้ พลางลอบด่าในใจว่าเขาช่างไร้อารมณ์ขันสิ้นดี หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้แต่กลับไม่รู้จักวิธีใช้ให้เป็นประโยชน์ น่าสงสารเกินไปแล้ว

“ติดต่อผมนี่แหละ เดี๋ยวผมแจ้งรายละเอียดกับคุณเอง”

“ก็แค่นั้น ทำเป็นยุ่งยากไปได้กลัวว่าพิมพ์จะ DM หาหลังไมค์หรือคะ” พิมพิศาลอยหน้าลอยตากระเซ้าเย้าแหย่อย่างลำพองใจ เมื่อลูกสาวเขาเลือกเธอแล้ว ตัวเขาจะทำอะไรได้

ร่างสูงกัดฟันกรอดพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน พิมพิศาต้องการอะไรกันแน่ เธอจงใจตามตอแยเขากับลูกเพราะหวังตำแหน่งแม่เลี้ยงที่ยังว่าง ขณะเดียวกันก็ยียวนกวนประสาทให้โมโหเสมือนว่าเขาไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับเธอ

“อ้าวเดี๋ยวสิคุณ ไหนๆ สัปดาห์นี้ก็อยู่ในช่วงวันแม่ พวกเราสามคนไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่แย่นะคะ ดูสิแต่ละร้านมีโปรโมชั่นสำหรับคู่แม่ลูกเต็มไปหมด”

“ผมมีเงิน สามารถจ่ายเต็มราคาได้” อิษวัติเตือนเธอด้วยสีหน้าแล้งอารมณ์แลดูหยิ่งทระนงและจองหอง

“รู้แล้วค่ะ แต่แบบนั้นจะไปสนุกอะไร จริงไหมคะน้องดา” พิมพิศาค้อนขวับใส่คนตัวโต ก่อนจะหันไปขอความคิดเห็นจากแนวร่วมด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน ท่าทางเมื่อกี้นี้คืออะไร เธอรู้หรอกว่าเขาร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ เป็นเจ้าของโรงงานผลิตชิ้นส่วนและอะไหล่รถยนต์ จำเป็นต้องอวดรวยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แบบนั้นไหม ถึงเธอจะรวยไม่เท่าเขา แต่เธอก็รวยเหมือนกันนะ

“พี่พิมพ์ พาน้องดาไปโซนเครื่องเล่นตรงนั้นได้ไหมคะ”

“อุ๊ย เรียกพี่พิมพ์ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวพนักงานจะเข้าใจว่าเราสองคนไม่ใช่แม่ลูกกัน ไหนลองเรียกคุณแม่ให้พี่พิมพ์ฟังหน่อยสิ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาอย่างมีเลศนัย หวังว่าอิษวัติคงไม่อกแตกตายไปก่อนนะ

“คะ คุณแม่” แก้มอ้วนกลมขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนจะพูดตะกุกตะกักอย่างเขินอายทว่าดวงตากลมโตกลับเปล่งประกายระยิบระยับ น้องดามีความสุขจนอิษวัติสัมผัสได้

“ไปค่ะ เดี๋ยวคุณแม่พาน้องดาไปเล่นเครื่องเล่น”

พิมพิศาลูบหัวเล็กๆ ด้วยความเอ็นดู เธอจูงมือน้องดาเข้าไปในโซนสำหรับเด็กที่มีเครื่องเล่นวางเรียงราย พอมองไกลๆ ก็คล้ายกับคู่แม่ลูกที่กำลังสนุกสนาน เสียงหัวเราะคิกคักและรอยยิ้มสว่างเจิดจ้าทำให้อิษวัติเผลอมองภาพนั้นด้วยหัวใจลุ้นระทึก ในอกรู้สึกถึงความอบอุ่นที่กำลังแผ่ซ่าน ให้ตายเถอะ เขาถูกแผนการตื้นๆ ของพิมพิศาล่อลวงเข้าให้แล้ว

ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งย่านใจกลางกรุง

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเข้มพร้อมด้วยกางเกงสแล็กสีดำกึ่งทางการ กำลังยืนมองนาฬิกาข้อมือเป็นครั้งที่สามพลางถอนหายใจ ขณะนี้กิจกรรมของทางโรงเรียนใกล้จะเริ่มขึ้นแล้วแต่คนที่เขานัดไว้ยังไม่มา ให้ตายเถอะ ถ้าผู้หญิงคนนั้นกล้าหลอกน้องดาเขาไม่ปล่อยเธอไว้แน่

“มาแล้วค่ะ ๆ คุณอิฐรอพิมพ์นานไหม” น้ำเสียงฉอเลาะถูกส่งมาก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวขาลงจากรถเสียอีก อิษวัติได้แต่ปรายตามองอย่างจนใจ

เดรสสายเดี่ยวสีน้ำตาลแดงเข้ารูปยาวที่ยาวจนคลุมข้อเท้าทำให้เขารู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง คราวก่อนที่ตำหนิว่าเธอแต่งตัวโป๊เกินไป พิมพิศาคงแก้ไขแล้วสินะ ทว่าเมื่อเธอหันหลังพลิกตัวใบหน้าหล่อเหลาก็เริ่มบูดบึ้ง เชือกที่พันกันสองเส้นบนแผ่นหลังขาวเนียนคืออะไร แล้วทำไมกระโปรงถึงแหวกสูงจนเห็นต้นขา ไหนจะคอเสื้อที่ถ่วงแทบเห็นหน้าอกนั่นอีก พิมพิศาไม่มีเงินซื้อชุดสวย ๆ หรือไง ทำไมมันถึงแหว่งวิ่นได้ขนาดนี้

“ไม่ชอบหรือคะ เรียบหรูดูแพง แถมยังเซ็กซี่อีกต่างหาก แผ่นหลังของพิมพ์เนียนนุ่มมากนะคะ คุณอิฐอยากลองสัมผัสดูไหม” ร่างบางขยิบตาพลางแอ่นหลังเข้าไปใกล้ๆ อย่างยั่วยวน

“รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว” อิษวัติตัดบทก่อนยื่นแขนให้เธอควงอย่างมีมารยาท แม้ใบหน้าของเขาจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึกราวกับน้ำแข็งก็ตามที

ต้องบอกเลยว่าวันนี้เธอกับเขาดูเหมาะสมกันมาก เรียกได้ว่าเป็นคู่รักกิ่งทองใบหยกของงาน คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รวบผมมวยต่ำและแต่งหน้าอ่อนๆ เผยผิวกระจ่างใส บล็อกตาหวานฉ่ำเติมปากนิดจมูกหน่อย ทำให้ลุคของเธอแลดูสง่างาม สูงส่ง และเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน ผู้หญิงในงานสู้เธอไม่ได้สักคน

พิมพิศาเชิดหน้าควงแขนอิษวัติเข้างานอย่างภาคภูมิใจ ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าแม่ๆ และคุณครูในโรงเรียน หญิงสาวหลายคนหมายปองเขามานานหลายปี แต่เธอกลับได้เขาไปควงภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่วัน ความสำเร็จนี้ช่างหอมหวานยิ่งนัก อยากป่าวประกาศเหลือเกินว่าเธอคือผู้ชนะจ้าสาว ๆ มองจนคอเคล็ดก็ไม่ได้สัมผัสลูบไล้หรอก ถ้าน้องสาวต่างมารดาของเธอเห็นเข้าจะรู้สึกยังไงนะ แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว

“คุณอิฐ มาแล้วเหรอคะ”

“เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้านี่ไง ครูเพ้อฝัน อ้อ พาฝันไม่เห็นหรือคะ” พิมพิศาขัดขึ้นอย่างนึกรำคาญ เป็นแค่ครูประจำชั้นมีสิทธิ์อะไรมาเรียกพ่อนักเรียนอย่างสนิทสนม (นักเขียน : หล่อนพึ่งรู้จักเขาแค่ไม่กี่วันยังเรียกอย่างสนิทสนมเลย หมั่นไส้)

“น้องดาอยู่ไหนครับ” อิษวัติตัดบทเพราะไม่อยากให้เรื่องราวบานปลาย

“ฝั่งนั้นค่ะ คุณอิฐเข้าไปนั่งรอน้องดาได้เลย” พาฝันชี้ไปยังเก้าอี้สำหรับผู้ปกครอง

“ปีนี้คุณพิมพ์มาทำหน้าที่แทนนะครับ รบกวนคุณครูช่วยชี้แนะด้วย ส่วนผมจะคอยยืนดูอยู่ห่างๆ”

“งะ งั้นเหรอคะ” ครูสาวแอบกำหมัดขณะแย้มยิ้มหวาน พยายามระงับความโกรธและความเสียใจที่กำลังตีตื้นขึ้นมาสุดชีวิต เธอรออิษวัติมาตั้งหลายปี แต่พิมพิศากลับยื้อแย่งไปได้อย่างหน้าด้านๆ

“อ้าวคุณอิฐ ทำไมไม่เข้าไปนั่งข้างในคะ” ชะนีหน้าขาวเข้ามาทักทายอิษวัติอย่างสนิทสนม แต่กลับเมินเธอที่ยืนอยู่ข้างๆ เหมือนไม่มีตัวตนในสายตา

“ปีนี้คุณหลินมาแทนพี่สาวหรือครับ” ร่างสูงถามกลับอย่างสุภาพทว่าห่างเหิน

“ใช่ค่ะ”

“คุณอิฐ เราสองคนได้นั่งข้างกันเลยนะคะ” ชะนีหน้าขาววอกคนที่สองกระดี๊กระด๊าเหมือนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง แถมยังส่งสายตาหวานซึ้งมาให้จนน่าขนลุก

พิมพิศารู้แล้วว่าเหตุใดอิษวัติถึงยอมให้เธอมางานวันแม่ของน้องดาได้ง่ายๆ ที่แท้เขาวางแผนหลอกใช้เธอเป็นไม้กันหมานี่เอง ร้ายนักนะ อุตส่าห์คิดว่าแผนการหลอกให้รักสำเร็จแล้วเชียว แต่เธอดันกลายเป็นเหยื่อให้เขาเคี้ยวซะงั้น กรี๊ดดดด