บทที่ 8 คุณย่าทวด

หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จหลินเสี่ยวเหยากับลูกชายก็เดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสถ์ ปล่อยให้จางเหวินชิงมองตามสองแม่ลูกไปด้วยใจโหวงเหวง

เขารู้สึกอย่างไรก็ไม่อาจตอบตัวเองได้ เมื่อก่อนเขามักจะรำคาญที่หลินเสี่ยวเหยาคอยตามเกาะแกะเขา แต่พอเธอเมินแบบนี้กลับรู้สึกจี๊ด ๆ ในใจ ราวกับมีมดหลายตัวไต่อยู่ในนั้น

"เหวินชิง เป็นอะไรคะ ?"

กู่เยี่ยนถิงเอ่ยถามเขาออกมาเสียงอ่อนหวาน เพราะเห็นว่าเขาดูเหม่อลอยตั้งแต่สองแม่ลูกเดินออกไป

"เปล่า ไม่มีอะไร เราก็ไปกันเถอะ"

พูดจบจางเหวินชิงก็ลุกขึ้นยืนและก้าวเดินออกไปจากห้องอาหารทันที ทำให้กู่เยี่ยนถิงจำต้องรีบเดินตามเขาไป

วันนี้เขาจะพากู่เยี่ยนถิงไปหาดูบ้านพัก เพราะเธอบอกกับเขาว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่ถาวรเลย เธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ครั้นจะให้เธอพักด้วยที่คฤหาสน์ หากคุณย่ารู้ท่านคงไม่พอใจแน่ เขาจึงจำเป็นต้องหาที่พักให้เธอ

กู่เยี่ยนถิงแม้จะไม่อยากไปพักที่อื่น แต่ก็ต้องจำยอมโอนอ่อนตามเขาไปก่อน เพราะว่าเธอไม่อยากให้เขามองว่าเธอเป็นคนเรื่องมาก ซึ่งนั่นก็ทำให้จางเหวินชิงพอใจมาก

เขานึกเปรียบเทียบระหว่างหลินเสี่ยวเหยากับกู่เยี่ยนถิง หากว่าหลินเสี่ยวเหยามีนิสัยที่ไม่งี่เง่าได้สักครึ่งหนึ่งของกู่เยี่ยนถิงก็คงดี

ที่..สวนสนุก

จางจ้าวเหวินวิ่งไปซื้อไอศครีมเป็นรอบที่สอง เด็กน้อยยิ้มและหัวเราะร่า นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าตุ้ยนุ้ยได้มาเที่ยวสวนสนุก แม้ว่าแม่จะยังไม่อนุญาติให้เล่นเครื่องเล่นอะไรสักอย่าง เพราะซาลาเปาน้อยยังเด็กเกินไป แต่การได้ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศแบบนี้ แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

เจ้าตุ้ยนุ้ยยื่นไอศครีมให้แม่หนึ่งถ้วย หลินเสี่ยวเหยารับมาแล้วก็ตักชิมไปหนึ่งคำ

"อร่อยจังเลย"

เธอกล่าวออกมา พร้อมกับขยับให้เด็กน้อยมานั่งข้าง ๆ พอจางจ้าวเหวินนั่งลงแล้วหลินเสี่ยวเหยาก็เอ่ยถามลูกชายออกมา

"สนุกไหมครับ ?"

"สนุกม้ากกกกครับ"

"หนูไม่เสียใจใช่ไหม ? ที่พ่อไม่มาด้วย"

"ไม่ครับ แค่มีแม่หนูก็มีความสุขแล้ว"

พอได้ฟังแบบนั้นเธอก็ดีใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความปวดใจด้วย ซาลาเปาน้อยโดดเดี่ยวและเจ็บปวดมานาน เขาเคยขอให้หลินเสี่ยวเหยาพามาเที่ยวสวนสนุก แต่ว่าเธอไม่ยอมพาเขามา เพียงเพราะว่าต้องการคอยเฝ้าจางเหวินชิงให้อยู่ในสายตา เธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะเด็กน้อยเบา ๆ

"แม่จะพาหนูไปเที่ยวทุกที่ที่หนูอยากไป ดีไหมครับ ?"

"ดีครับผม"

ในขณะที่หลินเสี่ยวเหยากำลังคุยกับลูกชายอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบมันออกมาจากกระเป๋าใบหรู มองดูหน้าจอว่าใครเป็นคนโทรมา แล้วเธอก็กดรับทันที

"คุณย่า สวัสดีค่ะ"

'เสี่ยวเหยา ย่าได้ยินว่าหนูไม่สบายจนถึงต้องตามหมอ'

"หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณย่า"

'เดี๋ยวย่าจะไปหาหนูนะ'

"คุณย่าคะ..ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้หนูพาจ้าวเหวินออกมาเที่ยว เดี๋ยวหนูไปหาคุณย่าเองดีกว่า"

'ดี ๆๆ'

เธอคุยอะไรกับคุณย่าต่ออีกสองสามคำแล้วก็วางสาย ขืนให้คุณย่ามาหาเธอที่คฤหาสน์ แล้วท่านทราบว่าจางเหวินชิงพากู่เยี่ยนถิงมาพักที่บ้านด้วย เกรงว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ เธอไม่อยากให้คุณย่าไม่สบายใจ อีกอย่างเขาจะคิดว่าเธอฟ้องคุณย่าด้วยเรื่องกู่เยี่ยนถิง

"จ้าวเหวิน เราเดินเล่นต่ออีกหน่อยก็พอนะครับ แม่จะพาหนูไปหาคุณย่าทวด"

"ได้ครับแม่"

เด็กตุ้ยนุ้ยรับคำแม่อย่างว่าง่าย แล้วสองแม่ลูกก็จูงมือกันเดินดูนั่นดูนี่ภายในสวนสนุก สักพักใหญ่เธอก็พาลูกชายไปขึ้นรถ และบอกกับคนขับรถให้พาไปหาคุณย่าที่คฤหาสน์โบราณ

"เสี่ยวเหยา จ้าวเหวิน"

ทันทีที่หลินเสี่ยวเหยากับจางจ้าวเหวินมาถึง คุณย่าก็รีบเดินมาหาและเอ่ยออกมาอย่างดีใจ ท่านลูบหลังลูบไหล่หลินเสี่ยวเหยาแล้วก็ก้มลงจุ๊บแก้มซาลาเปาน้อย

"คุณย่า"

"คุณย่าทวดครับ คิดถึงจัง"

"ไป ๆ ๆ เข้าไปในบ้านกันเถอะ ทานอะไรมาหรือยัง ? ย่าเตรียมกับข้าวไว้เยอะแยะ"

แล้วคุณย่าหลิวหานซื่อก็จูงมือซาลาเปาน้อยเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์โบราณ ตามไปด้วยหลินเสี่ยวเหยา ที่นี่คุณย่าอยู่เพียงลำพังกับคนใช้อีกไม่กี่คนเท่านั้น เพราะว่าคุณปู่และลูกชายรวมทั้งลูกสะใภ้ ซึ่งก็คือพ่อกับแม่ของจางเหวินชิงเสียชีวิตหมดแล้ว

จางเหวินชิงเองก็เคยอยู่ที่นี่ แต่ว่าพอเขาแต่งงานกับหลินเสี่ยวเหยาแล้ว คุณย่าก็ให้เขาไปอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหม่แทน เพราะท่านอยากให้เขาใช้ชีวิตครอบครัวแบบส่วนตัว

แล้วทั้งสามคนก็นั่งพร้อมหน้ากันบนโต๊ะกินข้าว คนรับใช้ก็เริ่มตักอาหาร

"วันนั้นย่าได้ยินว่าหนูไม่สบายจนถึงกับต้องตามหมอ ?"

คุณย่าเอ่ยถามออกมาถึงเรื่องนั้นอีกรอบ เพราะตอนที่คุยโทรศัพท์กันยังได้คำตอบที่ไม่ค่อยชัดเจนนัก ส่วนมือท่านก็คีบอาหารใส่จานให้หลินเสี่ยวเหยากับจางจ้าวเหวิน

"ค่ะคุณย่า วันนั้นหนูแค่ปวดหัวนิดหน่อย แต่ตอนนี้หนูหายดีแล้ว"

"อืม..ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ทานเถอะ ๆ"

"ค่ะคุณย่า จ้าวเหวินจ๊ะคีบอันนั้นให้คุณย่าทวดหน่อยสิจ๊ะ"

จางจ้าวเหวินทำตามคำพูดของแม่อย่างว่าง่าย หนูน้อยคีบอาหารใส่จานคุณย่าทวด ท่านยิ้มอย่างปลื้มใจ

หลินเสี่ยวเหยาพาลูกชายเล่นอยู่ที่คฤหาสน์โบราณของคุณย่าทวดจนมืดถึงได้พาเจ้าตุ้ยนุ้ยกลับ

"มาหาย่าบ่อย ๆ นะจ๊ะ"

"ได้ครับคุณย่าทวด"

ก่อนจะกลับคุณย่าได้กำชับให้จางจ้าวเหวินมาหาท่านบ่อย ๆ

"เสี่ยวเหยา เหวินชิงก็เป็นแบบนั้นเธออย่าถือสาเขาเลยนะ"

และก็พูดกับหลินเสี่ยวเหยาถึงนิสัยของจางเหวินชิง ซึ่งท่านมักจะพูดแบบนี้กับเธอเสมอ ๆ

"ค่ะคุณย่า พวกหนูกลับก่อนนะคะ"

หลินเสี่ยวเหยากับจางจ้าวเหวินกอดคุณย่าทวด ก่อนจะพากันเดินไปขึ้นรถที่คนขับรถขับมาจอดรออยู่

คุณย่ามองตามท้ายรถของหลานสะใภ้ไป ท่านรู้สึกได้ว่าวันนี้หลินเสี่ยวเหยาดูแปลกไป แววตาของเธอดูเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวและดูสดใสมากขึ้น และที่สำคัญกิริยาท่าทางของเธอก็ดูอ่อนโยนขึ้นมาก

พอได้ยินว่าเธอพาจางจ้าวเหวินไปเที่ยวท่านก็แปลกใจมาก เพราะปกติแล้วหลินเสี่ยวเหยาไม่เคยออกจากบ้านเลย ตั้งแต่แต่งงานกับจางเหวินชิง

หรือนี่จะเป็นสัญญาณที่ดีของชีวิตคู่ของหลินเสี่ยวเหยากับจางเหวินชิง