ตอนที่ 7 เจ้าของบ้านคนใหม่

            เฉิดฉันแนะนำหลานสาวให้รู้จักผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาที่เป็นหัวหน้าศูนย์จำหน่ายสินค้าโอทอป แล้วจึงเล่าให้ผู้ใหญ่บ้านฟังคร่าว ๆ ว่าหลานสาวจะย้ายมาอยู่ที่นี่และอยากไปดูบ้านหลังนั้น

            คมสันต์กับภรรยาตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าหญิงม่ายลูกสองจะสนใจบ้านหลังนั้น “แม่เฉิดยังไม่ได้เล่าให้จันดีฟังเหรอ” มนสิริภรรยาของผู้ใหญ่บ้านถามออกคล้ายเป็นห่วง

            “บอกแล้วจ้ะแม่มน แต่จันดีมันบอกว่าไม่กลัว ฉันก็เลยพามันมาหาพ่อผู้ใหญ่นี่แหละ”

            “อ้อ ฉันก็คิดว่ายังไม่ได้เล่า”

            ผู้ใหญ่บ้านจึงถามจันดีออกไป “แกไม่กลัวจริง ๆ เหรอจันดี ถ้าซื้อแล้วอยู่ไม่ได้จะไม่เสียใจภายหลังเหรอ”

            “ฉันไม่กลัวจริง ๆ ค่ะพ่อผู้ใหญ่”

            คมสันต์ถอนหายใจก่อนพูดออกมา “ความจริงบ้านหลังนั้นก็ดูดีมากทีเดียว ถ้าลูกชายฉันมันกล้าไปอยู่ฉันก็อยากจะซื้อให้มันอยู่หรอก” ตอนนี้ลูกชายเขาก็ยังไม่ออกเรือนเช่นกัน

            “แล้วเขาขายเท่าไรเหรอคะ”

            “ขายแค่สามหมื่นห้าเอง ที่ตั้งหนึ่งไร่ บ้านก็หลังใหญ่โต”

            “ลุงผู้ใหญ่พาฉันไปดูได้ไหมคะ” บ้านพร้อมที่ดินหนึ่งไร่ ขายเพียงสามหมื่นห้าพันบาทหาได้ที่ใดกัน

            “ไปสิ ถ้าแกชอบก็สามารถเข้าไปทำความสะอาดและเข้าอยู่ได้เลย ส่วนเรื่องโอนค่อยว่ากันอีกที”

            “ขอบคุณมากค่ะ” ดวงตากลมเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยความยินดี

            ว่าแล้วคมสันต์จึงตะโกนบอกคนที่อยู่บนบ้าน เขาเพิ่งกลับจากเอาลำไม้ไผ่ไปไว้ที่นาเพื่อทำรั้ว “อาทิตย์ พ่อเอารถไปใช้แป๊บนึงนะ”

            “ครับพ่อ” คนที่ชื่ออาทิตย์เดินลงมาจากชั้นบนของบ้านเพราะได้ยินเสียงคล้ายมีคนหลายคนคุยกันอยู่ชั้นล่าง “พ่อจะเอารถไปไหนเหรอครับ” ถามพลางกวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนจะหยุดอยู่บนดวงหน้าเนียนของหญิงสาวคนนั้น เขาเจอเธอโดยบังเอิญอีกแล้ว น่าเสียดายที่เธอมีลูกมีสามีแล้ว

            “พ่อจะพาคนไปดูบ้านคุณยศพนธ์สักหน่อย”

            “อ้อครับ” อย่าบอกว่าผู้หญิงคนนี้กับลูกจะซื้อบ้านหลังนั้น อาทิตย์ยิ้มให้จันดีแล้วถามเธอ “จันดีจะไปดูบ้านหลังนั้นเหรอ”

            “ค่ะ”

            “อ้าวรู้จักกันเหรอ” เฉิดฉันถามขึ้น คมสันต์กับมนสิริก็แปลกใจเช่นกัน

            “พอดีเมื่อเช้าฉันกับลูกติดรถคุณอาทิตย์เข้ามาในหมู่บ้านน่ะค่ะ”

            “อ๋อ เป็นอย่างนั้น” มนสิริพูดขึ้นอย่างโล่งอก

            เพื่อไม่ให้เสียเวลาผู้ใหญ่บ้านจึงเอ่ยขึ้น “เราไปดูบ้านกันเถอะ”

            จันดีพาลูกเดินตามผู้ใหญ่ทั้งสาม จากนั้นทุกคนก็นั่งรถอีแต๊กไปที่บ้านหลังนั้น หมู่บ้านนี้ด้านหลังเป็นภูเขา ส่วนด้านหน้าเป็นลำน้ำโขง มีถนนลาดยางเลียบไปตลอดริมฝั่งแม่น้ำโขง เมื่อตอนกลางวันเธอยังมีความกังวลอยู่จึงไม่ได้ชื่นชมความงามของธรรมชาติ ฝั่งตรงข้ามเป็นประเทศลาว มีภูเขาสูงต่ำขึ้นเรียงราย ถ้าถึงฤดูหนาวคงมีม่านหมอกขึ้นปกคลุมผืนน้ำและป่าเขาไปทั่ว มิน่าเล่าคนถึงนิยมมาเที่ยวที่นี่กัน

            “แม่คะ ภูเขาสวยจังเลยค่ะ” ฉายระวีบอกแม่

            “แม่ครับผมอยากนั่งเรือจังครับ” ฉัตรกุลมองเรือที่ชาวบ้านกำลังพายไปหาปลาด้วยความตื่นตาตื่นใจ

            “ฉัตรกับฉายชอบที่นี่ไหมลูก”

            “ชอบค่ะ/ชอบครับ” เด็กแฝดพูดขึ้นพร้อมกันและยิ้มจนตาหยี มองดูแม่น้ำโขงด้วยท่าทางตื่นเต้น วันนี้เป็นวันที่พวกเขาไม่ได้ยินเสียงด่า จึงรู้สึกสบายหูยิ่งนัก จันดีลูบผมลูก รู้สึกดีใจที่ลูกชอบที่นี่

ทุกคนมองดูสามแม่ลูกด้วยสายตาเอ็นดู

            จันดีเป็นผู้หญิงที่สวยมาก อีกทั้งลูกทั้งสองยังน่ารัก ไม่น่าเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อยเลย มนสิริลอบถอนหายใจ

            คมสันต์จอดรถอีแต๊กไว้หน้าบ้านแล้วใช้กุญแจไขประตูรั้วบ้านออก ทุกคนก้าวเข้าไปในบริเวณบ้าน แต่เข้าไปได้ไม่ไกลมาก เพราะด้านในมีหญ้าขึ้นรกบางจุดสูงถึงอก บางจุดหญ้าสูงท่วมหัว

            “สองปีกว่าแล้วที่ไม่ได้ทำความสะอาด” ผู้ใหญ่บ้านกล่าว ตั้งแต่เจ้าของบ้านจากไป เขาผู้รับหน้าที่ให้ขายบ้านต่อก็ไม่เคยมาทำความสะอาดเลย อย่างมากก็มาเปิดไฟให้ตอนเย็นเท่านั้น เพราะเขาเองก็กลัวผีเหมือนกัน

            จันดีเดินแหวกต้นหญ้าเข้าไปจนถึงบันไดบ้าน รอบข้างยังมีกระถางดอกไม้หลายสิบต้น มันรอดมาได้เพราะน้ำฝนโดยแท้

            “แม่คะ ให้หนูไปด้วย”

            “ผมไปด้วย”

            ลูกทั้งสองส่งเสียงร้องขอ ข้าสั้น ๆ เตรียมก้าวตามแม่ไป

            “ไม่ต้องเข้ามาหรอกลูกมันรก รอแม่อยู่กับยายนั่นแหละ” หญ้าสูงกว่าเด็กสองคนยืนต่อกันเสียอีก

            “ก็ได้ค่ะ” ฉายระวีเบะปากน้ำตาคลอ เพราะไม่เคยห่างแม่

            มือน้อย ๆ ของพี่ชายเอื้อมไปจับมือน้องสาวไว้ “มันรกไม่ต้องเข้าไป เดี๋ยวงูจะกัดเอานะ”

            “แล้วงูจะไม่กัดแม่เหรอคะ”

            “ไม่กัดหรอก แม่โตแล้ว” ฉายระวีพยักหน้า ยอมฟังคำที่พี่ชายบอก

            ผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้แต่มองแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู แก่ปูนนี้เพิ่งรู้ว่างูไม่กัดคนที่โตแล้ว

            ก่อนจะก้าวขาขึ้นบันไดจันดีกล่าวในใจว่า ‘ฉันขอขึ้นไปดูบนบ้านหน่อยนะคะ’ จากนั้นเดินขึ้นไปช้า ๆ โดยไม่ถอดรองเท้า  กวาดสายตามองไปทั่วบ้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้เนื้อดีทั้งหลัง กระทั่งหลังคายังเป็นไม้ซึ่งหาดูได้ยากมากแล้ว ใต้ถุนยกสูง พื้นบ้านมีลักษณะเป็นสองพัก พักแรกเป็นส่วนของครัวและเป็นพื้นที่รับแขกยังได้ พักสองอยู่ฝั่งขวามือยกสูงกว่าพักแรกประมาณหนึ่งช่วงขาเด็ก มีลักษณะเป็นโถงกว้าง มีห้องที่ปิดอยู่อีกสองห้อง จันดีรู้สึกพอใจกับบ้านหลังนี้เป็นอย่างมาก บ้านก็น่าอยู่ ไม่ได้ดูวังเวงอย่างที่คิดไว้ ด้านหน้าเรือนเป็นแม่น้ำโขง ภายในบ้านกว้างขวาง มีพื้นที่ใช้สอยอยู่มาก เช่นนี้เธอสามารถใช้ทำประโยชน์ได้อีกหลายอย่างเลยทีเดียว ราคาสามหมื่นห้าถือว่าถูกมาก

            จันดีเดินเข้าไปสำรวจสองห้องที่เหลือ ก่อนจะเดินลงจากเรือน ใบหน้าแต้มไว้ด้วยรอยยิ้ม

            สองเงาร่างที่อยู่บนเรือนก็ฉีกยิ้มยินดีเช่นกัน

            “เจ้าของบ้านคนใหม่มาถึงแล้ว” ยศพนธ์เอ่ยกับภรรยาด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง

            “คุณชอบคนนี้เหรอคะ”

            “อืม เธอเป็นคนดี คุณไม่ชอบเหรอ”

            “ชอบค่ะ” ฤดีจึงพูดขึ้น “คงถึงเวลาที่เราต้องไปแล้วสินะคะ หมดห่วงเสียที” พวกเขารอวันนี้มาเกือบสามปี ในที่สุดบ้านหลังนี้ก็หาเจ้าของคนใหม่เจอสักที

            “ใช่ ในที่สุดพวกเขาก็ต้องมาเจอกันอยู่ดี”

            “เหมือนกับเราสองคนใช่ไหมคะ”

            “ใช่ เหมือนกับเราสองคน” ยศพนธ์กับฤดี เป็นสามีภรรยาที่รักกันมากก่อนตายทั้งคู่อายุมากกว่าเก้าสิบปี แม้ภรรยาตายไปก่อนเป็นเดือน เขาก็ยังเก็บร่างเธอไว้ ก่อนที่เขาจะตายตามภรรยาไปด้วยโรคชราเช่นกัน

            จันดีเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคน แล้วกล่าวออก “ตกลงฉันซื้อบ้านหลังนี้ค่ะ”

            ผู้ใหญ่บ้านกับภรรยาจึงยิ้มออก “ถ้างั้นก็จ่ายเงินครึ่งหนึ่งก่อน วันที่โอนกรรมสิทธิ์ค่อยจ่ายส่วนที่เหลือ” คมสันต์ต้องโทร. ไปนัดกับลูกชายเจ้าของที่ก่อนถึงจะโอนกรรมสิทธิ์ได้ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะลูกชายของเขาพร้อมอยู่แล้ว