ตอนที่ 8 หนูไม่มีพ่อค่ะ

“คิดดีแล้วใช่ไหม” เฉิดฉันถามขึ้นอีกครั้ง แววตายังแฝงความห่วงใยเอาไว้

            “คิดดีแล้วค่ะ ฉันชอบบ้านหลังนี้ค่ะ”

            “แต่ผมว่ามันน่ากลัวนะครับแม่” ฉัตรกุลเอ่ยออกมาโดยไม่ได้คิดอะไรมาก หน้าตาไม่ได้บอกว่ากลัวเหมือนคำพูด

            “หนูก็ว่ามันน่ากลัวค่ะ มีแต่หญ้าเต็มไปหมด” ปากน้อย ๆ ขยับขึ้นลง สายตามองเข้าไปยังตัวบ้านแล้วพูดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา “แม่คะหนูเห็นคนยืนอยู่ในบ้านสองคนค่ะ”

            ทุกคนมองตามด้วยความตกใจ คมสันต์ มนสิริ และเฉิดฉันขนลุกซู่ไปทั่วร่าง

            จันดีมองตามที่ลูกบอก เอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบ เพราะไม่อยากให้ลูกกลัว “ไม่เห็นมีใครนี่นา ฉายตาฝาดแล้วล่ะ”

            “แต่ผมก็เห็นนะครับ เป็นผู้หญิงกับผู้ชายแก่ ๆ ยืนยิ้มโบกมือให้ผมด้วยครับ” ไม่ว่าเปล่า ฉัตรกุลหันหน้าไปโบกมือให้คนที่ยืนอยู่บนเรือนด้วย

            ตอนนี้คมสันต์กับภรรยาและเฉิดฉันต่างหน้าเหวอ ขนลุกตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงศีรษะแล้ว

            “ฉัน…ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า” คมสันต์เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

            มนสิริกับเฉิดฉันก็พยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้เริ่มก้าวขาไม่ออกแล้ว แต่เด็กสองคนยังหัวเราะคิกคัก ก็แค่คนแก่สองคนไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน จันดีก็แอบขำเช่นกัน บ้านที่ปล่อยร้างไว้หลายปี ย่อมมีผีสางเทวดามาอาศัยอยู่บ้าง แต่พอมีคนเข้ามาอยู่ ทำบ้านให้สะอาดสะอ้าน ผีก็ไม่อยู่แล้ว

            จันดีกลับมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านจึงขอต่อราคาลงอีกเหลือสามหมื่นบาทถ้วน เพราะเธอยังไม่มีรายได้ทางอื่นเข้ามา เกรงว่าเงินที่เหลือจะไม่พอใช้ คมสันต์อยากขายบ้านให้ได้เร็ว ๆ จึงตอบตกลง

จากนั้นจันดีก็วางเงินมัดจำครึ่งหนึ่งทันที คมสันต์กับภรรยาเห็นจันดีอยากได้บ้านหลังนั้นมากจึงไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก ถึงทั้งสองจะมั่นใจว่าบ้านหลังนั้นมีผีจริงก็ตาม

            เดินออกมาไกลแล้วเฉิดฉันจึงพูดกับหลานสาวเสียงกระซิบกระซาบ เพราะเกรงว่าหลานทั้งสองที่วิ่งไล่กันอยู่ด้านหน้าจะได้ยิน “แกไม่กลัวจริง ๆ เหรอจันดี”

            “ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกค่ะป้า”

            “แต่ฉัตรกับฉายก็เห็น…”

            “เด็กก็พูดไปเรื่อยแหละค่ะ” ถึงจันดีจะเชื่อว่าในโลกนี้ผีมีจริง แต่เธอก็ไม่ได้นึกกลัว บางครั้งการที่เธอฝันว่าป้าเฉิดชวนเธอมาอยู่ด้วย แท้จริงแล้วอาจจะเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้นอยากให้เธอมาอยู่ที่นี่ก็ได้

            “ถ้างั้นพรุ่งนี้เราค่อยไปทำความสะอาดกัน”

            “ค่ะ” แค่รู้ว่ามีที่ให้ซุกหัวนอนเธอก็เบาใจแล้ว ต่อไปก็คิดอ่านหาทางทำมาหากินต่อไป

            ให้หลังจันดีอาทิตย์จึงเอ่ยถามพ่อกับแม่ “จันดีซื้อบ้านหลังนั้นจริง ๆ เหรอครับพ่อ”

            “อือ”

            “เธอไม่กลัวผีเหรอครับ”

            “น่าจะไม่กลัว เพราะพ่อบอกทุกอย่างกับเธอแล้ว”

            “ก็ไม่น่าจะมีอะไร ยังไงก็มีผัวอยู่ด้วย” อาทิตย์กล่าว

            “เป็นม่าย” มนสิริพูดแทรกขึ้น

            “อะไรนะครับ” น้ำเสียงมีความอยากรู้อยู่มาก

            มนสิริจึงพูดซ้ำอีกครั้ง “จันดีเป็นแม่ม่ายลูกติด”

            “อ้อ งั้นเหรอครับ” ใบหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับรู้สึกมีความหวังขึ้นมาราง ๆ คนหน้าตาสวยอย่างจันดี อีกหน่อยคงมีทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มารุมจีบ “แล้วผัวเขาไปไหนเหรอครับ”

            “น่าจะโดนผัวทิ้งกระมัง ปากก็บอกว่าเลิกกันแต่โดยดี แต่ความจริงใครจะไปรู้ด้วย” ถ้าเลิกกันดี ๆ เหตุใดจันดีถึงหนีสามีมาอยู่ไกลเช่นนี้

            “ช่างเขาเถอะน่า เขาจะเลิกกันดีหรือไม่ดีมันก็เรื่องของเขา”

            “หึ พี่ก็ชอบพูดขัดฉันอยู่เรื่อย ฉันไปเม้าท์ต่อกับเพื่อนที่ศูนย์โอทอปดีกว่า” ว่าแล้วมนสิริก็เดินสะบัดบั้นท้ายจากไป

            คมสันต์ส่ายหัวไปมา ระอากับภรรยาจริง ๆ พวกผู้หญิงทำไมถึงชอบนินทานัก

            กลับไปถึงบ้านเบญญาก็กลับมาจากโรงเรียนแล้ว เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นจันดีเดินมากับแม่ พร้อมกับทักขึ้นเสียงตื่นเต้น “จันดีมาได้ยังไง” สายตามองเด็กที่จันดีเดินจูงมือมาด้วย “แล้วนี่…”

            “ลูกฉันเองค่ะ คนนี้ชื่อฉัตรเป็นพี่ ส่วนคนนี้ชื่อฉายเป็นน้อง ฉัตรฉายไหว้ป้าเบญสิลูก”

            ฉัตรกุลกับฉายระวีพนมมือไหว้ กล่าวสวัสดีเบญญาเสียงอ่อย แล้วรีบไปหลบอยู่หลังแม่ตามเคย

            เบญญาครางอือในลำคออย่างคาดไม่ถึง “ได้ลูกแฝดเหรอ”

            “ค่ะ” จันดียิ้มรับเต็มใบหน้า

            เบญญามองหลานด้วยความรักใคร่พร้อมเอ่ยออก “แล้วพ่อหนูทั้งสองไม่มาด้วยเหรอคะ”

            “หนูไม่มีพ่อค่ะ” ฉายระวีตอบเสียงไม่เบาไม่ดังแต่ได้ยินอย่างชัดเจน

            เบญญาได้ยินดังนั้นถึงกับหน้าเจื่อน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เงยหน้ามองจันดีด้วยความรู้สึกผิดที่ถามออกไปอย่างนั้น

            “จริงเหรอจันดี”

            “เรื่องมันยาวค่ะ เดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้พี่ฟัง” สายตามองไปที่ท้องของอีกฝ่าย “พี่เบญท้องได้กี่เดือนแล้วคะ”

            “ย่างเข้าเดือนที่เจ็ดแล้ว”

            “อ้อ”

            “เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ รอพ่อแกกับไอ้ยมกลับมาก่อนค่อยคุยทีเดียว อ้อ แกขี่รถไปเรียกไอ้ยุตมากินข้าวเย็นที่นี่หน่อยนะ”

            “ค่ะแม่” เบญญารับปาก สายตายังมองจันดีด้วยความกังขา แสดงว่าจันดีต้องมีเรื่องแน่ ๆ

            จันดีพาลูกทั้งสองไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ จากนั้นจึงไปช่วยเบญญาทำอาหารเย็น แต่กว่าจะกล่อมให้ลูกทั้งสองอยู่กับยายเฉิดได้ก็ทำเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน เพราะเด็กทั้งสองยังไม่สนิทกับใครจึงรู้สึกกลัวอยู่บ้าง

            ขณะที่กำลังทำอาหารเบญญาจึงถามขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ “พ่อของเด็กไปไหน”

            “เลิกกันแล้วค่ะ”

            “อ้าว ทั้งที่มีลูกด้วยกันนี่นะ”

            “เขาไม่รู้ว่าฉันท้องหรอกค่ะ”

            “อ้าว เป็นงั้นไป แล้วแกบอกเขาหรือยัง”

            “ไม่ได้บอกค่ะ และฉันก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนด้วย”

            “เฮ้อ! แล้วก็ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวนี่นะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะฉันเลี้ยงไหว”

            เบญญามองด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจนัก “หนีใครมาหรือเปล่าเนี่ย เล่าให้พี่ฟังได้นะ”

            “ไม่ได้หนีจริง ๆ ค่ะ ฉันกับลูกอยากมาอยู่ที่นี่จริง ๆ” เธอจะหนีทำไมล่ะ กระทั่งหน้าพ่อเด็กเธอยังไม่เคยเห็น ที่มาที่นี่ ส่วนหนึ่งก็เพราะมาตามหาเขาคนนั้น ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เธอมีลางสังหรณ์ว่าเขาอาจจะเป็นคนในหมู่บ้านนี้ และถึงไม่รู้ว่าจะเจอเขาคนนั้นหรือไม่ แต่เธอก็ได้ทำตามความตั้งใจเดิมของเจ้าของร่างนี้แล้ว ที่เหลือปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา