เมษาสายแซ่บ ปะทะคุณหลวงสายเก๊ก

“โอ๊ย เดินจากเรือนนู้นมานี่ทุกวันคือไม่ต้องเข้ายิมแล้วมั้งเนี่ย” เมษาบ่นเสียงดังพลางย่อตัวลงนั่งพักตรงชานเรือนด้านล่าง ผ้าถุงที่แม่พลอยจัดให้ยังพับไม่เป็นระเบียบ เดินไม่คล่อง นั่งก็ไม่สบาย

“ไหนไวไฟ อยู่ตรงไหนคะ ใครมีพาสเวิร์ดบ้าง แล้วมือถือฉันไปไหนเนี่ย” เสียงของเธอดังลั่นเรือน

แม่พลอยที่เดินถือถาดใบตองมาถึงหน้าชานจำต้องทำคิ้วขมวดอีกครั้ง

“ไว อะไรนะ”

ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงฝีเท้าแน่นหนักก็ดังขึ้นทางระเบียงไม้ ขุนเทวัญที่เพิ่งเดินมาจากเรือนด้านในหยุดยืนอย่างสงบ มองลงมายังหญิงสาวผู้แปลกประหลาดเบื้องล่าง คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันช้า ๆ ราวกับต้องใช้แรงในการแปลภาษา

“แม่เมษา เธอโวยวายสิ่งใด ฉันให้ไปอยู่กับเรือนแม่พลอย เธอติดขัดอะไรหรือเปล่า”

เมษาหันขวับ ยกมือเท้าเอวทันทีแบบไม่ยอมแพ้ นี่ตกลงจะยังคอสเพลย์เป็นท่านขุนไม่เลิกอีกหรือไง ช่วงแรก ๆ มันก็สนุกดีอยู่แหละ แต่ตอนนี้เมษาชักเริ่มอารมณ์ไม่ค่อยจะดีแล้ว แม้เธอจะคิดว่านี่อาจเป็นการซ่อนกล้องเพื่อถ่ายอะไรบางอย่าง เธอก็เลยเออออตามน้ำไปแค่นั้นเอง

“โอเค...งั้นถามตรง ๆ เลยค่ะ ไม่มีไวไฟใช่มั้ย ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีสัญญาณมือถือเลย”

ท่านขุนเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ “เธอเอ่ยถึงสิ่งใดกันแน่ เป็นภาษาปะกิตหรือย่างไร”

เมษากลอกตา “บ้า  ก็แบบจะให้ฉันใช้ชีวิตยังไงคะเนี่ย ไม่มีเน็ต ไม่มีแกรป ไม่มีมือถือ ไม่ได้ค่ะ ไม่ไหว เมษาจะไม่ทน พี่ ๆ คะ เมษาไม่เล่นแล้ว” เธอเดินวนไปมาบนชานไม้เหมือนนางเอกซีรีส์ที่วุ่นวายไปทั่วเพื่อมองหาทีมงานที่แอบซ่อน พอเดินจนสุดทางก็วกกลับมาใหม่ ท่าทางเหมือนจะบ่นให้ทั้งเรือนได้ยิน

“แม่เมษา” เสียงท่านขุนดังขึ้นอีกครั้ง เสียงเรียบ นิ่ง แต่ชัดเจน

“บ้านเรือนไทยนี้มีแต่สายลมกับกลิ่นไม้ หากเธอจะอยู่ต่อ ต้องเรียนรู้จะอยู่อย่างสงบ มิใช่เดินไปมาเหมือนลิงหลุดกรงเช่นนี้”

คิ้วเมษากระตุก “ท่านขุนขา เอ่อท่านขุนอะไรนะชื่อย๊าวยาว ช่างมันเถอะ แต่ขอโทษนะคะ แต่ฉันเป็นผู้หญิงสายแอคทีฟยอดอินฟลูเอนเซอร์คนฟอลโลเวอร์เป็นแสน ๆ  จะให้มานั่งนิ่ง ๆ อย่างกุลสตรีแบบในนิทานก็ไม่ได้หรอกนะคะ ขายไม่ออกกันพอดี”

ว่าแล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงบนตั่งไม้ตรงชาน ชันเข่าจนผ้าถุงถ่างเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรี

ท่านขุนปรายตามองเพียงชั่วครู่ก่อนพึมพำเบา ๆ ว่า “ผู้หญิงคนนี้ เพี้ยนราวกับไม่ใช่คนบ้านนี้เมืองนี้ ตาก็โต หน้าก็ขาว ผิวก็ซีด มิเหมือนคนสยามเลยแม้แต่น้อย นี่เธอเป็นเจ๊กจีนล่องเรือสำเภามามาหรืออย่างไร”

แม่พลอยกลั้นหัวเราะแทบไม่ทันเมื่อได้ยินที่ขุนเทวัญกล่าว ขณะที่เมษานั่งไขว่ห้างแล้วบ่นต่อ

“เอ้า จะไม่มีเน็ตฟลิกซ์ก็พอทน แต่ไม่มีแอร์ ไม่มีไวไฟนี่มันทรมานมากนะคะท่านขุน”

ท่านขุนชะงัก ดวงตาคมปรายมองท่านั่งของแม่เมษา แล้วก็คิ้วกระตุกอีกหนึ่งจึ้ก

เธอไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ยังนั่งโยกเท้าไปมาแบบสาววัยรุ่นรอเอฟของจากไลฟ์สด

“จะว่าไป บ้านหลังนี้ตกแต่งสวยอยู่นะคะ วินเทจมาก แต่ก็ดูเก่า ๆ โทรม ๆ ไปหน่อย”

 ท่านขุนสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร เมษาเลิกคิ้ว มองตามด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“อ้าว เกิดอะไรขึ้นอะ ท่านขุนเดินหนีฉันทำไม ขอยืมมือถือหน่อยสิ”

แม่พลอยถอนหายใจยาว “ท่านไม่ได้เดินหนี แต่คงระอาใจกับกริยาของเธอ ฉันเองยังปวดกบาลเลย”

“ปวดกบาลอะไร เชยมาก ต้องพูดว่าหัวจะปวดสิ”

“หัวจะปวด” แม่พลอยทวนคำ “ก็มันปวดไปแล้วไม่ได้จะปวด”

ช่วงบ่ายแดดแรงจนเมษาเริ่มรู้สึกว่าผ้าถุงที่พันอยู่มันไม่ได้ช่วยเรื่องระบายอากาศสักเท่าไร เธอมองหาแม่พลอยที่เคยบอกว่าจะไปซักผ้าหลังเรือน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เห็นเงา

“พลอย อยู่ไหนอะ ฉันอยากล้างหน้า จะเป็นลมตายอยู่แล้วเนี่ย”

เธอบ่นไป เดินไปตามทางเดินไม้แคบ ๆ ด้านข้างเรือน จนมาถึงทางหลัง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงน้ำไหล 

สมองเธอผูกโยงอัตโนมัติ “สงสัยจะเป็นห้องน้ำหรือที่ซักผ้าที่พลอยเคยพูดถึงแน่เลย”

เธอรีบวิ่งตรงไปทางท่าน้ำด้วยความเร็ว แต่ด้วยความที่พื้นไม้ด้านหลังเรือนนั้นลื่น แถมเธอก็ยังไม่ชินกับการใส่ผ้าถุง แผ่นไม้ของท่าน้ำที่เป็นพื้นไม้แฉะ ๆ ทำให้ร่างบางไถลพรวดไปข้างหน้าอย่างแรง

ตุบ!

เธอกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างที่เปียก อุ่น และแน่น

“อุ๊บ!”

“อ๊ะ!”

เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เมษาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วก็พบว่า เธอกำลังนอนฟุบอยู่บนแผ่นอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่มร่างสูงกล้ามแน่นเป็นมัด ๆ จนแทบจะสะท้อนแดดช่วงบ่ายให้แสบตา เขามีผ้าขาวม้าพาดบ่า โจงกระเบนยังพันไม่เรียบร้อย น้ำยังหยดจากเส้นผมและปลายคาง เพราะขุนเทวัญเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

เธอรู้ว่าเธอควรจะพูดอะไรที่สุภาพหรือขอโทษแต่ปากของเธอกลับพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ซิกแพคแน่น ๆ ”

ความเงียบก่อตัวอย่างรวดเร็วราวกับเวลาโดนแช่แข็ง ขุนเทวัญขยับตัวนิดหนึ่ง ดวงตาคมจ้องเธอด้วยความตกใจปนสับสน

“เธอทำอะไรน่ะ”

แม่พลอยที่เดินมาตามเสียงน้ำถึงกับยืนช็อกอยู่ข้างท่าน้ำ

“อร๊าย” เมษากรี๊ดเบา ๆ เหมือนกลั้นเสียงไว้สุดชีวิต

ขุนเทวัญรีบลุกขึ้น พาดผ้าขาวม้าคลุมตัวอย่างสุภาพ แต่ปลายหูของเขาแดงจัดจนน่ากลัวว่าจะแดงไปถึงท้ายทอย เมษากลิ้งตัวถอยออกมาอย่างเร็ว

“ลื่นค่ะ ลื่น ลื่นจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจเลยนะคะ” เธอหัวเราะแห้ง รีบลุกขึ้นปัดตัวแล้วพึมพำแบบเสียจริตเล็กน้อย

ท่านขุนไม่ตอบอะไร เขาหันหลังเดินจากไปช้า ๆ โดยไม่มองกลับมา แต่เมษาสังเกตเห็นความแดงฉ่าเกิดขึ้นที่ใบหน้าของขุนเทวัญ

ค่ำคืนในเรือนไทยช่างเงียบจนน่าประหลาด เมษานั่งอยู่บนฟูกบาง ๆ ใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ส่องไหวระริกอยู่มุมห้อง ซึ่งเป็นห้องที่แม่พลอยตระเตรียมเอาไว้ให้ 

เสียงจักจั่นยังร้องไม่หยุด กลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ ลอยมากับลม ไม่มีเสียงรถ ไม่มีเสียงแตร ไม่มีแม้แต่เสียงโทรศัพท์จากห้องข้าง ๆ 

แม่พลอยนั่งอยู่ปลายฟูก พับผ้าอย่างคล่องมือในแสงตะเกียง เงาของเธอทอดลงบนพื้นไม้เป็นเงาสีส้มที่นุ่มนวล

“แม่พลอย” เมษาเอ่ยเสียงแผ่ว “ตรงนี้ไม่มีปลั๊ก ไม่มีสวิตช์ไฟ ไม่มีแม้แต่พัดลม แล้วก็ไม่มีคนถือกล้อง ไม่มีกล้องที่ซ่อนเอาไว้ ไม่มีเสียงคัต ไม่มีใครพูดเรื่องบทเลยสักคน”

แม่พลอยชะงัก หันมามองเธออย่างแปลกใจ “ฉันไม่เข้าใจ”

เมษาเงียบไปอีกครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองมือตัวเอง แสงตะเกียงสะท้อนบนจี้สร้อยที่เธอยังคงคล้องคอไว้ สร้อยเส้นเดิมที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่พร็อพประกอบฉากสำหรับถ่ายคลิป แต่ตอนนี้ มันคือสิ่งเดียวที่เธอมีติดตัว สิ่งเดียวที่ดูจะเป็นของเธอจริง ๆ ในโลกที่ดูไม่ใช่ของเธอเลยแม้แต่น้อย

เธอยกมันขึ้นดูใกล้ ๆ นิ้วแตะเบา ๆ ที่จี้ทองลายไทย ลวดลายโบราณงดงามน่าประหลาด มันวาวระยับในแสงตะเกียง เงาสะท้อนนั้นเหมือนจะลึกกว่าที่ควรจะเป็น

“ที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่” เมษาเอ่ยเสียงเบา ราวกับไม่ต้องการให้คำถามทะลุออกไปนอกห้อง

แม่พลอยยังคงพับผ้าไปอย่างไม่เร่งรีบ “เรือนคุณหลวง บ้านของท่านขุนเทวัญ แต่ฉันเคยบอกเธอไปแล้วเมื่อเช้านะ”

เมษาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบเบา ๆ

ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีรถ ไม่มีตึกสูง ไม่มีแม้แต่ป้ายโฆษณานี่มันไม่ใช่ปีสองพันยี่สิบห้า แล้วก็ไม่ใช่กองถ่าย ไม่ใช่เซ็ตพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่โลกจำลอง

“มันคือ...อดีตใช่ไหม” คำตอบนั้นไม่มีใครตอบ

แม้แต่แม่พลอยที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็เพียงแค่หันมายิ้มบาง ๆ เหมือนไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเมษากำลังเผชิญอะไรอยู่

เมษาก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มจาง ๆ แบบคนกำลังฝืนให้ตัวเองรับได้ “ถ้าฉันไม่ได้อยู่ในโลกของฉัน ก็คงต้องเรียนรู้จะอยู่ในโลกของคนอื่นให้ได้สินะ”

เธอกระชับผ้าห่มผืนบางขึ้นเล็กน้อย แสงตะเกียงยังไหวระริกเหมือนใจที่ยังไม่มั่นคง แต่คืนนี้ เมษาจะนอนที่นี่ ในยุคที่ไม่รู้ว่าเธอมาได้ยังไง กับความจริงที่เริ่มชัดขึ้นทุกนาทีว่า

เธอไม่ได้หลงทางในกองละคร แต่หลงยุคมาและอาจไม่มีใครตัดบทคัตให้เธออีกแล้ว