บทที่ 17 แรงกว่านี้ได้ไหม (จับมัด/ปิดตา) NC

“ข้าตั้งใจจะแต่งบุรุษเข้าจวน”

“........”

“เรื่องของท่านและข้าขอให้จบเพียงเท่านี้เถิด....”

“ทำไมเจ้าถึงได้....”

“ข้าเองก็มีเหตุผลของข้า ข้าขอให้ท่านใช้ชีวิตให้มีความสุข ข้าอยากให้ท่านและข้าเป็นสหายที่ดีต่อกัน”

ลู่เสียนพูดจบก็เดินออกไปแต่ก็โดนดึงมือไว้ นางหันไปสบตากับองค์ชายสอง ที่ตอนนี้มองมาที่นางเหมือนผิดหวัง หากข้าเป็นฟางเซียนจะรู้สึกเช่นไรกันนะ

“หากท่านยังดึงดันจะอยู่กับข้า เห็นทีต้องแต่งเข้าสกุลจางแล้วเพคะ ท่านจงคิดดี ๆ หากเป็นเช่นนั้นท่านจะไม่อาจ เป็นรัชทายาทได้....ขอทรงไตร่ตรองดีดีเพคะ”

ลู่เสียนยิ้มจาง ๆ ให้องค์ชายสอง องค์ชายสองปล่อยมือของลู่เสียนเป็นอิสระ พร้อมมองลู่เสียนที่เดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกมากมาย ข้าควรทำเช่นไรดี......

ตำหนักองค์ชายสาม

ลู่เสียนเดินเข้ามาในตำหนักที่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่นางกำนัล ด้านในทรุดโทรม มีใบไหม้และกิ่งไม้แห้งมากมายตามพื้นบ่งบอกว่าไม่มีผู้ทำความสะอาดและดูแลตำหนักแห่งนี้มาหลายปี เท่าที่นางรู้องค์ชายสามถูกฝ่าบาททอดทิ้งตั้งแต่เด็ก สาเหตุเกิดจากข่าวลือว่า ฮองเฮาในอดีตที่เป็นมารดาขององค์ชายสามเป็นปีศาจทุกคืนจันทร์เต็มดวง ผมของนางจะเป็นสีขาว ดวงตาสีทอง และคอยดูวิญญาณนางกำนัลในตำหนัก จึงทำให้ฝ่าบาททรงสั่งประหารนางและแขวนศพนางไว้นอกเมือง ส่วนองค์ชายสามก็ทรงถูกปลิดชีพตามนางไปเช่นกัน.........

“ลู่เสียน...เจ้ามาแล้วหรอ....เข้าร่างได้แล้วใช่หรือไม่.....ข้ากับชอบร่างเดิมของเจ้ามากกว่า...”

หากองค์ชายสามสิ้นพระชนม์ แล้วที่นั่งรินชา เชิญชวนนางนั่ง คือผู้ใดเล่า!!! ว่ากันว่าข่าวลือเชื่อไม่ได้เป็นเรื่องจริง นางมั่นใจว่าเขาคือองค์ชายสาม

“ไม่คิดว่าจะมาหาข้าเป็นคนแรก หรือเจ้าคิดจะแต่งข้าเข้าจวนสกุลจางเป็นบุรุษคนแรกกัน”

องค์ชายยิ้มล้อเลียนนาง บ้าจริงไม่มีอะไรที่องค์ชายสามผู้นี้ไม่รู้เลยหรือไง ลู่เสียนเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม ก่อนจะเริ่มเอ่ยจุดประสงค์ที่มา แต่ก็ถูกองค์ชายสามห้ามไว้

“หากจะมาถามเรื่องน้องสี่ ย่อมบอกได้ แต่ข้าจะได้อะไรจากการบอกเรื่องนี้”

“ท่านอยากได้อะไร”

“เจ้ารู้สึกว่าตำหนักข้ามันดูทรุดโทรมไปหรือไม่”

“เหอะ....”

ลู่เสียนรู้จุดประสงค์ขององค์ชายสามทันที นางเหมือนจะจำได้ว่าองค์ชายสามผู้นี้มีจุดอ่อนคือสตรีใช่ไหมนะ ลู่เสียนยิ้มยกขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์

“ท่านพี่สาม.......”

“อะไรของเจ้า”

ลู่เสียนเดินเข้าไปใกล้ ก่อนใช้มือลูบที่บ่าขององค์ชายสามช้า ๆ องค์ชายสามได้แต่ขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดบางอย่าง

“แค่น้องสี่ น้องห้า น้องหก น้องเจ็ด เจ้ายังไม่พอใจหรือ”

“แต่ข้าอยากแต่งท่านเข้าจวนที่สุดเจ้าค่ะ...”

พูดจบลู่เสียนก็เอนตัวเข้าไปใกล้ จนใบหน้าห่างองค์ชายสามไม่ถึงคืบ ลู่เสียนยิ้มจาง ๆ

“จะ...จะ..เจ้า..เป็นมารน้อยเหมือนที่น้องห้าบอกหรือไง..”

องค์ชายสามลุกขึ้นเดินหนีทันที เขาได้แต่บอกตัวเองให้ตั้งสติ ห้ามแม้แต่จะคิดหลงเสน่ห์นาง แต่ที่เรียกนางว่า นางมารน้อย คงเป็นเพราะผู้คนบอกว่ามารมักมีรูปโฉมงดงามเพื่อล่อลวงมนุษย์ และใช่นางนั้นงดงามจนเขาเองก็เกือบ หลงใหลอยู่หลายครา คงต้องออกหากนางก่อนจะเกิดเรื่องเช่นนั้นจริง ๆ เหมือนที่ท่านแม่บอก มนุษย์หรือมารนั้นไว้ใจไม่ได้

“น้องสี่วางยาพระชายาในคืนเข้าหอ ทำให้นางในตอนนี้มิอาจเดินหรือขยับได้ ส่วนเหตุผลข้าไม่รู้ ถ้าได้รู้ในเรื่องที่ต้องการแล้วจงไปได้แล้ว....”

ลู่เสียนยิ้มออกมา แต่นางก็นึกสนุกจึงจับมือองค์ชายสามขึ้นมาบรรจงจูบลงบนหลังมืออย่างนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้ายิ้มหวานให้องค์ชายสาม พบว่าตอนนี้เขามองนางไม่วางตา

“ขอบพระทัยเพคะ แต่หม่อมฉันพูดจริงนะเพคะ ที่อยากแต่งพระองค์เข้าจวน”

องค์ชายสามมองลู่เสียนที่เดินออกไป ก่อนออกจากตำหนักนางหันมายิ้มให้เขาและโบกมืออำลาด้วยความสดใส องค์ชายก้มมองหลังมือที่ลู่เสียนพึ่งบรรจงจูบเมื่อสักครู่ ก่อนจะยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

อ่า....ท่านแม่....ลูกคิดว่าลูกตกหลุมพรางนางมารเช่นนางแล้ว.....

ตำหนักที่พักลู่เสียน

ลู่เสียนนอนอยู่บนเตียงมองเพดานห้อง ในห้องที่มืดสนิทไม่จุดแม้แต่เทียน อาศัยแค่แสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา ลู่เสียนในตอนนี้กำลังทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมากมายในตอนนี้ ตอนนี้องค์ชายทั้งหกพระองค์ก็สามารถมีบุตรได้แล้ว เหลือแค่องค์ชายใหญ่ ที่ตอนนี้อยู่ชายแดน ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไม่ว่าสตรีนางใดกล้าปีนขึ้นเตียง ตอนเช้าจะได้พบเป็นศพแขวนประตูเมืองทุกคน องค์ชายผู้นี้ปัญหามันเกิดจากตรงไหนกันนะ.....

พรึบ!!

“ใคร..ว๊ายยยย...”

10นาทีผ่านไป

ลู่เสียนมององค์ชายสองที่นอนอยู่ข้างนาง เขาหลับตาสนิท หายใจเป็นจังหวะทำให้รู้ว่าเขาได้หลับไปแล้ว เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว องค์ชายสองบุกเข้ามาหานางถึงห้องก่อนจะกระโจนขึ้นเตียงของนาง เขาในตอนนี้ดูเมามายไม่ได้สติเอาแต่เพ้อชื่อนางก่อนนะหลับไป ส่วนองครักษ์เงานางเรียนจนคอจะแตกแต่ก็ไม่มีวี่แวว เลยต้องมานอนเตียงเดียวกันแบบนี้

ลู่เสียนนอนหันไปทางองค์ชายสอง ก่อนจะมองสำรวจใบหน้าคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป ช่างเป็นบุรุษรูปงามที่ดูดุดันซะจริง ลู่เสียนยิ้มออกมา

“หากท่านไม่แสวงหาอำนาจ ข้าอาจจะคิดแต่งท่านเข้าจวนแน่ๆ”

ลู่เสียนส่ายหัวไล่ความคิดไร้สาระ ก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ นางเองในวันนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน....ตอนแรกคิดจะไปหาองค์ชายสี่ แต่หากไปจะพูดว่าอะไร เขาจะจำนางได้หรือเปล่าสู้พรุ่งนี้ ขอร้ององค์ชายสามให้พาไปยังจะง่ายกว่า.....นางคิดเรื่องต่าง ๆ นานา ก่อนจะหลับไป......

“อ๊าห์......ซี๊ดดดดดด......ใกล้แล้ว...อีกนิด.....ลู่เสียนข้ารักเจ้าที่สุด.....ซี๊ดดดดดด”

เสียงครางต่ำของคนข้าง ๆ ดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกเหมือนมือกำลังกำอะไรอยู่เมือก ๆ ร่างกายของลู่เสียนตอนนี้ก็รู้สึกหนาวเหน็บ หน้าอกทั้งสองของลู่เสียนรู้สึกเหมือนโดนบีบเคล้น ลู่เสียนบิดตัวไปด้วยความเสียวซ่าน ดอกไม้สาวของนางในตอนนี้รู้สึกถึงมือนิ้วของใครบางคนกำลังแทรกเข้าไปในกลีบดอกไม้ของนาง

“อ๊าห์...ไม่ไหวแล้ว......ซี๊ดดดดดด”

ลู่เสียนที่หลับตาขมวดคิ้วทันทีที่การสัมผัสร่างกายของนางหยุดลงมือของนางรู้สึกถึงเมือกเหนียว ๆ ลู่เสียนลืมตาขึ้น ก่อนจะมองไปที่ชายข้าง ๆ พบว่าเขาตกใจที่เห็นนางตื่นขึ้นมา มือของนางในตอนนี้จับอยู่ที่ท่อนเอ็นขององค์ชายสอง อีกทั้งร่างกายนางและเขาไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าสักชิ้นเดียว ลู่เสียนปล่อยมือออกจากท่อนเอ็นขององค์ชาย ก่อนจะมองไปที่น้ำเมือกสีขาวขุ่นที่ติดมาที่นิ้วเรียวของนาง

“ลู่เสียนคือว่าข้า......”

“ท่านทำไม”

“ข้าขอโทษ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบให้ข้าถนอมเจ้า ไม่ให้ทำรุนแรงเช่นนี้ ข้า....”

รุนแรง??? นี่นะหรือรุนแรง ชายผู้นี้รักฟางเซียนขนาดไหนกันนะ ดูก็รู้ว่าอยากจะขย้ำนางขนาดไหน แต่กับทำเพียงแค่ลักหลับ??? ลู่เสียนมองเมือกสีขุ่นที่นิ้วเรียว

“มาที่นี่เพื่อให้คำตอบข้าใช่หรือไม่”

องค์ชายสองมองไปที่ลู่เสียน ใช่เขาได้คำตอบแล้ว จริง ๆ แล้วหากมีอำนาจแล้วไม่มีนางเขาก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน....

“ข้าจะแต่งให้เจ้า....น้องหญิงของข้า”

ลู่เสียนยิ้มยกคำตอบอย่างพอใจ ก่อนจะดูดเลียน้ำเมือกสีขาวขุ่นที่นิ้วจนหมด องค์ชายสองที่เห็นเช่นนั้นก็ตาโต นางกินน้ำของเขางั้นหรอ...

“ขมหน่อย ๆ วันหลังท่านควรกินผลไม้บ้างเพื่อข้า...”

“จะ...จะ..เจ้า...ยอมกินน้ำของข้าหรอ...”

“ไม่ใช่แค่น้ำนะเจ้าคะ.....แต่จะทำตามที่ท่านต้องการทุกอย่าง...”

“ทุกอย่าง เจ้ามั่นใจใช่ไหม”

องค์ชายสองถามออกมาอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ชายารองของเขายังไม่อาจรับไหวเลย ลู่เสียนที่บอบบางดังหยกขาวเช่นนางมีหรือจะทนเขาได้ หากนางกลัวจนทอดทิ้งเขาอีกรอบเล่า ลู่เสียนเห็นแววตากังวลขององค์ชายสอง นางกระโจนเข้าไปจูบองค์ชายสองอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะถอดจูบออกมา

“ทุกอย่างเพคะ ไม่ว่าพระองค์จะมัด หรือตีหม่อมฉันยังไง ก็จะยังคงแต่งพระองค์เข้าจวนเพคะ”

ลู่เสียนยิ้มออกมา ส่วนองค์ชายสองได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะลุกออกจากเตียง ลู่เสียนมองอย่างไม่เข้าใจ

“รอที่เตียง...”

องค์ชายสองพูดเสียงเรียบ ก่อนจะก้มลงไปหยิบอะไรบางอย่างจากชุดของเขา เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็หันไปหาลู่เสียน ลู่เสียนเองก็ยกยิ้มขึ้นมานางมององค์ชายสองไม่ผิดจริง ๆ หลังจากที่เห็นเชือกและผ้าบาง ๆ ในมือขององค์ชาย

“เจ้าเปลี่ยนใจได้นะ”

“มาเถิดเจ้าค่ะ ข้ารอให้นายท่านมัดข้าอยู่”

ลู่เสียนเริ่มสวมบทบาทเป็นสาวใช้ องค์ชายที่เห็นแบบนี้ยิ้มยกอย่างพอใจ ก่อนจะขึ้นนั่งบนเตียงไป จับเอาเชือกมามัดลู่เสียนมันเริ่มจากวางพาดบนหน้าอก ก่อนจะดึงให้ตึงไปทางด้านหลัง แล้วจะวนกลับมาคล้องใต้หน้าอกของลู่เสียนอีกครั้ง หลังจากนั้นก็วนพันเชือกอยู่แถวหน้าอกไปมา

“อ่าส์......”

ลู่เสียนเผลอครางออกมาเสียงต่ำ ทันทีที่องค์ชายสองดึงเชือกให้ตึง ทำให้รัดช่วงบนจนแน่น ตอนนี้ผิวขาวเริ่มมีรอยแดง

“เจ้าเอาแขนมาไขว้หลัง”

“เจ้าค่ะนายท่าน”

ลู่เสียนทำอย่างว่าง่าย ไม่นานแขนของนางก็ถูกมัดไว้เช่นกัน ผ้าผืนบางก่อนหน้าถูกนำมาปิดตาของลู่เสียน องค์ชายจับลู่เสียนนอนลงก่อนจะจับลู่เสียนแยกขาออก

“เจ้ารู้ความผิดหรือไม่”

องค์ชายสองใช้มือ ค่อย ๆ ลูบ กลีบดอกไม้สาวเบา ๆ น้ำสีใส ๆ ค่อย ๆ ไหลออกมา

“ข้าถามเจ้ารู้ความผิดหรือไม่”

“อ่าห์....รู้เจ้าค่ะ....บ่าวบังอาจ...ยั่ว...ซี๊ดด...ยวน....นายท่าน”

“ดี รู้ความผิดก็ดี”

“เช่นนายท่านลงโทษบ่าวให้ พอใจเจ้าค่ะ....อ่าห์.....”

องค์ชายสองกดนิ้วเข้าไปในรูสวาท ชักนิ้วเข้าออกอย่างพอใจ ลู่เสียนบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่าน องค์ชายสองถอนนิ้วออก ก่อนก้มลงไปดูดเลียชิมน้ำหวาน

“นายท่าน....บ่าวไม่ไหวแล้ว.....อ่าห์..”

องค์ชายสองสอดลิ้นเข้าไปในรู้สวาทอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดที่จุดอ่อนไหวของนาง ลู่เสียนแอ่นสะโพกตามด้วยความเสียวซ่าน....

“นะ...นายท่าน.....ข้าต้องการมัน......ซี๊ดดดดดดดด”

“เจ้าต้องการอะไร นิ้วข้าหรอ”

องค์ชายสองถอนปากออกจากรูสวาทก่อนจะใช้นิ้วแหย่ไปที่รูสวาทเข้าออกช้า ๆ

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ....อ่าห์..ข้าต้องการมากกว่านี้.....ได้โปรดดด”

องค์ชายสองยิ้มยกอย่างพอใจ ก่อนจะเอาท่อนเอ็นไปจ่อที่ร่องสวาท เอาถูไถร่องสวาทไปมาเพื่อต้องการแกล้งคนตรงหน้า ลู่เสียนยกสะโพกตามท่อนเอ็นไปมา

“ได้โปรดเจ้าค่ะ...ใส่มันเข้ามา..”

“ใส่อะไรล่ะ..”

องค์ชายยังคงถูไถร่องสวาทไปมา ยอมรับเลยว่า ลู่เสียนในตอนนี้ยั่วยวนเขายิ่งนัก เขาอยากจะเข้าไปกระแทกนางแรง ๆ สักที แต่ตอนนี้อยากแกล้งนาง แม้เขาเองตอนนี้จะทรมานมากก็เถอะ

“ท่อนเอ็นของท่านเอาเข้ามาได้แล้ว!!! กระแทกเข้ามาแรง ๆ เลย”

ลู่เสียนตะโกนออกมาอย่างเหลือ นางคิดผิดจริง ๆ ที่ให้เขาคุมเกม กลายเป็นนางเองที่ต้องการมากขนาดนี้ องค์ชายสองยิ้มอย่างพอใจก่อนจะกดท่อนเอ็นลงไปในรูสวาททีเดียวสุดโคน.....

“ซี๊ดดดด/อ่าห์...”

เสียงครางของทั้งสองดึงขึ้น ข้างในของลู่เสียนตอนนี้บีบรัดท่อนเอ็นแน่น องค์ชายสองกัดฟัน ก่อนจะเริ่มขยับท่อนเอ็นเข้าออกเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วน้อง

พับ พับ พับ พับ

“อ่าห์...แรงอีก...แรงอีก..ซี๊ดดดดดด”

ลู่เสียนครางออกมา องค์ชายสองที่เห็นดังนั้นจึงลงน้ำหนักมากกว่าเดิม ก่อนจะจับลู่เสียนพลิกให้นอนคว่ำลง ยกสะโพกขึ้น

เพี๊ย!!!

“อ่าห์.....ลงโทษบ่าวฉันอีกเพคะ บ่าวสมควรโดน”

เพี๊ย เพี๊ย

เสียงมือขององค์ชายสองกระทบสะโพกของลู่เสียนดังขึ้น องค์ชายสองมองรอยแดงที่เกิดจากแรงตี ยิ่งทำให้เขาพอใจ นางมิได้บอบบางเช่นเข้าเข้าใจจริง ๆ สินะ องค์ชายสองจับที่ข้อมือของลู่เสียนที่โดนมัด ก่อนจะดึงเชือกให้รัดร่องอกตึงขึ้น

พับ พับ พับ พับ

“เจ้านอนกับพี่น้องของข้ามากี่คนแล้ว หะ รู้ความผิดหรือไม่...ซี๊ดดดดดด แน่น...อ่าห์”

“บ่าวมีความผิด อะ...อะ...อะ คิดยั่วยวนเหล่าองค์ชาย......ขอนายท่านลงโทษให้สาสม...”

“ดี....ซี๊ด......ในเมื่อรู้ความผิดก็จงชดใช้ อ่าห์....”

เตียงโยกสั่นไหวไปตามแรงกระแทกของทั้งสอง ลู่เสียนยกสะโพกขึ้นอย่างยั่วยวน องค์ชายสองยิ่งพอใจในการกระทำนี้ เขาใช้นิ้วนวดลงไปที่จุดเสียว พร้อมกับเร่งจังหวะกระแทก

“อะ อะ อะ ...บ่าวไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ..อ่าห์”

“ข้าก็เช่นกัน.ซี๊ดดดดด”

องค์ชายสองกระแทกท่อนเอ็นสุดแรงสองสามที ลู่เสียนเองก็ยกสะโพกขึ้นรับแรงกระแทก ก่อนทั้งสองจะตัวกระตุก พร้อมครางออกมาเสียงดังเมื่อถึงจุดสุดยอด น้ำสีขาวขุ่นถูกฉีดเข้าไปในตัวลู่เสียน.จนรู้สึกร้อนไปทั่วท้อง....

เปร๊าะ

เสียงองค์ชายสองถอดท่อนเอ็นออกจากรูสวาท ดึง องค์ชายสองมองลู่เสียนที่ตอนนี้นอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อย นางช่างน่าเอ็นดู...

“บ่าวทำดีพอใจ นายท่านหรือไม่เจ้าคะ...”

“พอใจยิ่ง...”

องค์ชายสองเอาผ้าปิดตาและปลดเชือกออกให้ลู่เสียนอย่างเบามือ ตามตัวนางตอนนี้มีรอยเชือกเป็นรอยแดง

“เจ้างามนัก...”

“ท่านก็เอาแต่ใจยิ่งนัก”

ลู่เสียนลงไปนอนซบองค์องค์ชายสอง ที่ตอนนี้นอนยิ้มให้นางอยู่

“ลู่เสียนข้าถามได้หรือไม่”

“เพคะ” ???

“เจ้าคิดจะแต่งพี่น้องข้าเข้าจวนด้วยหรือไม่ แล้วเรื่องที่เจ้าจะแต่งบุรุษเข้าจวนได้แจ้งแก่ท่านแม่ทัพจางแล้วใช่หรือไม่”