تسجيل الدخولمشاركة
08 เลิกเล่นละคร
تاريخ النشر:
2025-11-15 14:05:4608 เลิกเล่นละคร
@หลายวันต่อมา เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์หลายคนก้าวเข้ามาภายในบ้านก่อนที่ชายชรารูปร่างผอมโซค่อยๆก้าวเท้าลงมาจากรถตู้ โดยมีลูกน้องคนสนิทช่วยประครองร่างเอาไว้ เหตุผลที่ร่างกายของเขาผอมโซ เป็นเพราะคิดถึงลูกชายคนเล็กจนตรอมใจ แม้ว่าเรื่องนี้จะผ่านมาเกือบสองปีแล้ว แต่ความแค้นของคนเป็นพ่อยังฝังลึกอยู่ในใจ “ความจริงพ่อไม่ต้องมาก็ได้นะครับ ฮ่องกงอยู่ใกล้แค่นี้เอง ผมนั่งเครื่องบินส่วนตัวไปก็ได้” “ที่พ่อมาเพราะพ่ออยากมาดูให้เห็นกับตาว่าแผนของเจ้าไปถึงไหนแล้ว” อีวานค่อยๆหย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาหรูภายในบ้านหลังใหญ่ที่อีริคเป็นคนซื้อเอาไว้ แม้กระทั่งเมริษาเองก็ไม่รู้ว่าเขามีบ้านที่เมืองไทย เพราะเขาตั้งใจให้เธอรับรู้เรื่องราวทุกอย่างแค่เพียงผิวเผินเท่านั้น “ก็เหมือนที่ผมรายงานพ่อทุกวันนั่นแหละครับ” “แต่นี่ก็ผ่านมาเกือบสองปีแล้วนะ ลูกกำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบๆทำให้จบแล้วรีบกลับฮ่องกงซะ” “ผมพยายามแล้วครับ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมพาผมไปเจอที่บ้านสักที” ที่เขาคะยั้นคะยออยากให้เมริษาพาไปเปิดตัวกับที่บ้านเพราะเขาจะได้ถือโอกาสนี้ตามสืบว่าเงินทั้งหมดที่พวกมันสูบจากอาร์เธอร์ไป อยู่ที่ไหน “ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังติดใจแม่นั่นอยู่หรอกนะ” อีวานหรี่ตามองลูกชายคนโตด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ปกติคนอย่างอีริคไม่เคยอดทนกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักนานขนาดนี้ กลัวว่าอีริคจะหลงเสน่ห์ผู้หญิงไทยอีกคน บอกตรงๆว่าเขาไม่มีทางเลือกลูกสะใภ้ที่มาจากตระกูลวรโชติเมธีแน่นอน “ผมแค่กำลังทำตามแผนอยู่ครับ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีอะไรน่าพิศวาทเลยด้วยซ้ำ” “ให้มันจริงเถอะ พ่อกลัวว่าเจ้าจะเป็นเหมือนน้องอีกคน” “พ่อไม่ต้องห่วงนะครับ ผมกับอาร์เธอร์ไม่เหมือนกัน ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น ไม่เคยรัก และจะไม่มีวันรักเด็ดขาด” อีริคเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมริษาเป็นได้แค่ทางผ่าน พอหมดผลประโยชน์ก็คงไม่ต่างอะไรจากหมาตัวหนึ่ง “พูดแบบนี้พ่อค่อยสบายใจหน่อย” อีวานกระตุกยิ้มมุมปาก ตอนแรกคิดว่าอีริคจะโดนแม่นั่นหว่านมนต์เสน่ห์ใส่แล้วซะอีก “พ่อจะไม่มีวันรับลูกสะใภ้จากตระกูลเห็บไรนี้เด็ดขาด ใครก็ได้…ที่ไม่ใช่คนพวกนี้” “ครับพ่อ” อีริคขานรับเบาๆ “แล้วเจ้าจะทำยังไงต่อ พ่อไม่ได้มีชีวิตยืนยาวขนาดนั้นนะ พ่ออยากให้นังเสรเลวนั่นได้รับกรรมที่มันทำสักที” “อีกไม่นานเกินรอหรอกครับ ผู้หญิงที่ชื่ออามีนาจะกลับเมืองไทยอาทิตย์หน้า” มุมปากหยักของอีริคแสยะยิ้มเบาๆ ถึงเวลาที่เขาต้องเผยธาตุแท้ออกมาสักที ถือว่าเขาอดทนเล่นละครมาตั้งนานแต่เมริษาก็ยังไม่เคยพาเขาเข้าบ้านสักที หลังจากนี้เขาคงไม่ได้ใช้ประโยชน์จากเธอแล้วแหละ เพราะอามีนากำลังจะกลับมา! “ถึงเวลาที่ผมต้องเลิกเล่นละครตบตาผู้หญิงหน้าโง่สักที” “ดีแล้ว ถ้าเป้าหมายกลับมาก็เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นซะ พ่อไม่อยากให้ลูกเอาตัวเข้าไปพัวพันนาน” “ไม่ต้องห่วงครับ อะไรก็ตามที่พอหมดผลประโยชน์ก็จะดูไร้ค่าทันที ผมเองก็รู้สึกเบื่อๆแล้วเหมือนกัน ถือว่าผมมีความอดทนมากที่ทนผู้หญิงคนนั้นมาได้ตั้งหลายเดือน” “เจ้าจงจำคำของพ่อเอาไว้นะอีริค อย่าหลงละเลยจนลืมความเจ็บปวดของน้องเด็ดขาด รีบจบเรื่องนี้แล้วรีบกลับบ้านซะ ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป” อีวานเตือนลูกชายด้วยความเป็นห่วง ขึ้นชื่อว่ามารยาหญิงต่อให้แข็งแกร่งมาจากไหนสุดท้ายก็พ่ายแพ้ได้อยู่ดี ดังนั้นอีริคต้องรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด! อีกฟากหนึ่ง... พอสอบวิชาสุดท้ายเสร็จเพื่อนๆในกลุ่มนัดเลี้ยงฉลองหลังเรียนจบที่ไนท์คลับหรูใจกลางเมือง แต่เมริษาก็เลือกปฏิเสธเพื่อนๆไปเพราะไม่อยากเที่ยวกลางคืน กลัวว่าอีริคจะไม่ชอบ แต่วันนี้รู้สึกแปลกๆเธอโทรหาอีริคตั้งแต่เช้า แต่ก็ติดต่อไม่ได้สักที หลังสอบเสร็จคิดว่าเขาจะส่งข้อความกลับมา ปรากฏว่าก็ยังเงียบกริบ หรือว่าวันนี้เขางานยุ่ง? “หายไปไหนกันนะ” เมริษาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาแฟนหนุ่มอีกรอบ แต่โทรยังไงก็โทรไม่ติด สงสัยวันนี้เขาคงติดงานด่วนตั้งแต่เช้า เธอจึงตัดสินใจนั่งแท็กซี่กลับบ้านโดยไม่ได้รอให้อีกฝ่ายมารับ แต่หารู้ไม่ว่าแฟนหนุ่มของเธอจงใจปิดเครื่อง เพื่อไม่ให้เธอติดต่อได้ และกลางดึกของคืนนั้นกลุ่มเพื่อนก็มารวมตัวกันที่ไนท์คลับหรูใจกลางเมืองโดยไม่มีเมริษามาด้วย “แกโทรชวยยัยเมษาหรือยังพิมพ์” วาสิตาเอ่ยถามพิมผกาเพราะคิดว่าอีกฝ่ายโทรชวนเมริษาแล้ว “ฉันชวนตั้งแต่หลังสอบเสร็จแล้ว แต่เมษาปฏิเสธ สงสัยกลัวแฟนว่า” “นี่แหละหนาคนมีแฟน จะไปไหนมาไหนกับเพื่อนก็ไม่ได้ไป” วาสิตาเบ้ปากด้วยสีหน้าเหม็นบูด ส่วนคนโสดอย่างเธอก็ต้องทำใจต่อไป ไม่มีคนคอยหึงหวงเหมือนคนมีแฟน “เมษาก็เป็นแบบนี้แหละ กลัวพี่อีริคไม่ชอบ กลัวพี่อีริคโกรธ พูดแบบนี้ทุกวัน” “เอาน่าพิมพ์ ตอนนี้เมษากำลังถูกความรักบังตา โลกทั้งใบมีคงแต่สีชมพู ส่วนคนโสดๆอย่างเราไปหาคู่เอาข้างหน้าดีกว่าเนอะ หวังว่าวันนี้จะเจอผู้งานดีนะ” วาสิตาโอบไหล่พิมผกาแล้วเดินตามกลุ่มเพื่อนเข้าไปในร้าน ตั้งแต่เมริษามีแฟนเธอก็เริ่มแยกตัวออกจากกลุ่ม ไปค่อยไปไหนมาไหนกับเพื่อน คอยดูเถอะ! อกหักเมื่อไหร่แม่จะซ้ำเติมซะให้เข็ดเลย แต่ในระหว่างที่เพื่อนๆกำลังเลือกโต๊ะกันอยู่นั้น จู่ๆหางตาของวาสิตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีลักษณะคุ้นหน้าคุ้นตาคล้ายๆแฟนหนุ่มของเพื่อนสนิท กำลังนั่งดื่มอยู่กับกลุ่มเพื่อนผู้ชายโดยมีผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยนั่งอยู่ข้างกาย “เดี๋ยวก่อนยัยพิมพ์! นะ…นั่นคุณอีริคแฟนยัยเมษาปะ” วาสิตาชี้ไปยังผู้ชายชุดดำที่นั่งอยู่ในมุมมืด “ใช่! นั่นคุณอีริคแฟนยัยเมษาจริงๆด้วย เขามาทำอะไรที่นี่” “ก็มาดื่มสิถามได้ แล้วนี่ยัยเมษารู้หรือเปล่าว่าแฟนแอบมาเที่ยว” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ยัยเมษาเคยบอกฉันนะว่าคุณอีริคเป็นคนบ้างาน ไม่ชอบดื่มเหล้า ไม่ชอบเที่ยวกลางคืน แล้วที่เห็นอยู่ตรงนั้นคืออะไร” สองสาวหันมามองหน้ากันแล้วเกิดความสงสัย เพราะอีริคดูสนิทกับพนักงานในร้านเหลือเกิน แสดงว่าเขาต้องมาที่นี่บ่อยมากแน่ๆ วาสิตาหยิบมือถือขึ้นมาแอบถ่ายแล้วส่งไปให้เพื่อนสนิทดู ให้เห็นถึงพฤติกรรมของแฟนหนุ่มว่าเขาร้ายกาจกว่าที่คิด “บอกแล้วว่าฉันดูคนไม่ผิด คราวนี้ยัยเมษาได้ตาสว่างแน่!” ——————
أحدث فصل
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 63 ตอนพิเศษ 03 ความสุข
63 ตอนพิเศษ 03 ความสุข@ประเทศไทยสองสามีภรรยาย้ำเท้าอยู่บนชายหาดโดยมีเด็กชายตัวน้อยอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นแม่ เนื่องจากความอยากพาภรรยามาเที่ยวพักผ่อนเพราะตั้งแต่คลอดลูกเขาก็ไม่ค่อยได้พาภรรยาไปเปิดหูเปิดตาเลย กลัวว่าเธอจะเบื่อจึงเลือกบินกลับมาเที่ยวที่ประเทศไทย เพราะทะเลเมืองไทยนั้นสวยไม่แพ้ชาติใดในโลกเลย“ตอนที่อาร์เธอร์ยังไม่เกิด พี่มาเที่ยวภูเก็ตกับพ่อบ่อยมาก ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างไม่ต่างจากเดิมเลย พี่เข้าใจแล้วว่าทำไมใครหลายคนถึงบอกว่าทะเลไทยสวยเหมือนอยู่บนสวรรค์ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอาร์เธอร์ถึงอยากมาเมืองไทย” ชายหนุ่มพูดขณะที่ย้ำเท้ารอบๆชายหาด ข้างกายมีภรรยาสาวสุดสวยกำลังอุ้มลูกน้อยที่มีอายุเพียงสามเดือน“ทำไมพี่ไม่เคยบอกเมย์เลยว่าชอบภูเก็ต”“จริงๆพี่ก็ไม่ได้ชอบภูเก็ตหรอก แม่พี่ต่างหากชอบมา”“พี่ก็เลยเลือกพาเมย์กับลูกมาภูเก็ตสินะ” เมริษาระบายยิ้มอย่างมีควาสุขพร้อมกับก้มมองเท้าที่เดินย้ำทราย เมื่อไหร่ที่ลูกโตสัญญาว่าจะพาเขามาเที่ยวภูเก็ตอีก“เพราะพี่คิดว่าทะเลที่เมืองไทยสวยไม่แพ้ที่ใดในโลก ตอนแรกกะว่าจะพาเมย์กับลูกไปเที่ยวโอซาก้าก็กลัวว่ามันจะหนาวเกินไป” อีริครู้ด
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 62 ตอนพิเศษ 02 หลงเมีย
62 ตอนพิเศษ 02 หลงเมีย@หลังแต่งงาน“รูดซิปให้เมย์หน่อยค่ะ เมย์เอื้อมไม่ถึง” ร่างอวบอัดกำลังตั้งท้องได้ห้าเดือนกว่าๆพยายามใช้ความสามารถรูดซิปชุดแต่งงาน แต่ทำยังไงมือของเธอก็เอื้อมไม่ถึงซักที ขณะเดียวกันเจ้าบ่าวหมาดๆของเธอเดินสะเปะสะปะไปมาทั่วห้องคล้ายคนกำลังเมา ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยพิษของแอลกอฮอล์อีริคถูกกลุ่มเพื่อนๆของเขามอมเหล้าจนเมาในวันเข้าเรือนหอ ถือเป็นการส่งตัวเจ้าบ่าวกับเจ้าสาว“หยุดเดินก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวก็ไปชนกับขอบตู้เข้าหรอก” เมริษาถอดเครื่องเพชรออกและรอให้สามีหมาดๆของเธอมารูดซิปให้“พี่ไม่น่าเสียรู้พวกมันเลย ทั้งๆที่วันนี้เป็นคืนเข้าหอวันแรก พี่ไม่ควรเมา” ชายหนุ่มที่รู้สึกเสียหน้าเพราะโดนเพื่อนสนิทมอมเหล้า จิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ไม่คิดว่าเหล้าที่อิคารัสให้ดื่มจะรุนแรงจนถึงขั้นทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ เป็นครั้งแรกที่เขาเมาจนแทบยืนไม่ไหว และพยายามดื่มน้ำตามเยอะๆเพื่อให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ค่อยๆหมดลง “ขอโทษนะที่รัก พี่ไม่อยากให้เมย์เห็นพี่ในสภาพนี้เลย”“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่เมามากงั้นก็นอนพักนะคะ เดี๋ยวเมย์ให้ป้าก้อยมารูดซิปให้”“ไม่ต้องครับ” มือใหญ่เอื้อมไปดึงร่างเล็กเข้า
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 61 ตอนพิเศษ 01 มรดกเพื่อหลานชาย
61ตอนพิเศษ 01 มรดกเพื่อหลานชาย “ขอบคุณหนูเมษามากนะที่ยอมให้อภัยลูกชายของพ่อ อีริคไม่ใช่คนไม่ดี เพียงแต่ว่า…พ่อเองที่เป็นคนบงการเขา” น้ำเสียงของอีวานเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย กลัวว่าเมริษายังโกรธเคืองเรื่องที่เขาเคยพลั้งมือยิงเธอ ตอนนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเมริษาด้วยซ้ำ ถ้าอามีนาไม่ดึงน้องสาวเข้ามาบังวิถีกระสุน เมริษาก็คงไม่เจ็บตัวแบบนี้ แต่เมริษาผู้แสนดีนั้นกลับไม่ได้ติดใจเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของอีวาน หากวันนั้นเธอไม่ตามไปช่วยบิดากับพี่สาว เรื่องก็คงไม่เกิด อามีนาไม่ได้มองว่าเธอเป็นน้องสาวเลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทำแบบนี้ ...บางทีการเดินออกมาจากชีวิตขอพวกเขาก็น่าจะเป็นสิ่งที่เธอควรทำตั้งนานแล้ว “หนูไม่ได้ติดใจอะไรหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ” เธอว่าพรางส่งยิ้มให้อีกฝ่ายเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทำให้อีวานรู้สึกจุกหน่วงหัวใจจนน้ำตาซึม เมริษาเป็นคนดีกว่าที่คิด อีริคเลือกคนไม่ผิดจริงๆ “ถึงอย่างนั้นพ่อก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอีริคถึงรักหนู เพราะหนูเป็นคนดีแบบนี้นี่เอง อาร์เธอร์
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน (END) 60 กันและกัน
60 กันและกัน@สนามบินดอนเมืองเมริษาทอดสายตามองออกไปยังลานกว้างที่มีเครื่องบินจอดนิ่งอยู่บนรันเวย์ ดวงตากลมโตฉายแววเศร้า รู้สึกใจหายที่รอบนี้ต้องจากเมืองไทยไปนานความเจ็บปวดในครั้งนี้มันจะกลายเป็นบทเรียนในชีวิต “ฉันขอถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเมษา เธอจะไปจากคุณอีริคจริงๆหรอ” วาสิตาพยายามยื้อเวลาเอาไว้เพื่อไม่ให้เมริษาเข้าเกท หล่อนนัดอีริคไว้เวลาบ่ายโมงแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของชายหนุ่ม หรือว่าเขาทิ้งเมริษาไปแล้ว“อืม ฉันอยากลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น หลังจากนี้ชีวิตฉันจะมีแต่ความสุข” เมริษายิ้มเศร้าๆ ปากบอกว่าชีวิตจะมีแต่ความสุข แต่ว่าใจยังอาวรณ์หาใครบางคน ป่านนี้เขาคงกลับมาเก๊าไปแล้ว ผู้หญิงธรรมดาๆอย่างเธอไม่มีค่าอะไรให้เขาต้องมาตามง้อหรอก “เธอแน่ใจนะว่าจะมีความสุขจริงๆ” ในระหว่างนั้นวาสิตาพยายามชะเง้อคอมองหาอีริค นี่ก็ใกล้เวลาที่เมริษาต้องเข้าเกทแล้ว เมื่อไหร่จะมาสักที“มองหาใครอยู่หรอสิตา”“มองหาคุณอี…เอ้ย! ฉันแค่คิดว่าเจอคนรู้จัก” วาสิตารีบดึงสายตากลับมาที่เมริษา “ฉันว่าเราไปหาอะไรทานก่อนดีกว่าไหม เผื่อเธอหิว”“แต่เราเพิ่งทานมาไม่ใช่หรอ”“เอ้าหรอ! ฉันลืมไปเลย” วาสิตายิ้มเจื
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 59 ก่อนเธอจะจากไปอีกรอบ
59 ก่อนเธอจะจากไปอีกรอบ“นั่นพ่อคุณอีริคหรอ” วาสิตาเอ่ยถามหลังจากขับรถออกมาได้สักพัก“อืม เขาพาพ่อมาช่วยคุยกับฉัน”“งั้นก็แสดงว่าเขาคงจริงจังกับเธอมาก ถึงขั้นได้พาพ่อมาช่วยคุย”“ไม่รู้สิ บางครั้งเขาสองคนแค่อาจรู้สึกผิดกับฉันก็ได้” เมริษาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า อยากรีบๆไปจากตรงนี้ ไม่อยากเผชิญหน้ากับใครแล้ว เธอเหนื่อยเหลือเกิน“แล้วเธอจะเอาไงต่อ สรุปจะคืนดีหรือเปล่า”“คงไม่ ฉันตัดสินใจดีแล้วว่าจะไปจากที่นี่”“ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอนะเมษา แต่ว่าบางเรื่อง เธอลองลดทิฐิลงบ้างนะ ลึกๆแล้วเธออาจจะต้องการเขาก็ได้” วาสิตาดูออกว่าเมริษายังมีเยื่อใยให้อีริคอยู่ เพียงแต่ว่ายังโกรธในสิ่งที่อีริคเคยทำ หล่อนดูออกว่าทั้งสองคนยังรักและอาลัยอาวรณ์กัน ติดอยู่ที่เมริษาไม่ยอมรับความจริงว่ายังไม่ตัดใจจากอีริค เพราะวันแรกที่เพื่อนของหล่อนมาที่นี่ เมริษานั่งซึมเหมือนกำลังคิดถึงใครบางคน“ไม่…ฉันไม่ได้ต้องการเขา”“ฉันเป็นเพื่อนเธอตั้งแต่อนุบาลนะเมษา ฉันดูออกว่าเธอยังรักคุณอีริคอยู่”“บะ…บ้า! ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว” เมริษารีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวเพื่อนสนิทอ่านใจออก“เธอกับคุณอีริคยังรักกันอยู่ ท
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 58 ครั้งสุดท้าย
58 ครั้งสุดท้าย@หลายวันต่อมาอีริคหายจากอาการเจ็บป่วย อีกทั้งบาดแผลที่บริเวณศีรษะก็เริ่มแห้งสนิทแล้ว วันนี้เขาจึงกลับมาแก้ตัวอีกรอบ ปรากฏว่า...เมริษาย้ายออกไปแล้ว!ชายหนุ่มยกมือเสยผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดินย่ำเท้านั่งไม่ติดเก้าอี้ เขารู้ว่าตอนนี้เมริษาอยู่ที่ไหนบ้านของวาสิตา“เมย์ไม่อยากเจอหน้าพี่แล้วใช่ไหม” อีริคมีสีหน้าไม่สบายใจ การที่เมริษาย้ายกลับไปที่บ้านของวาสิตาไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเลยหากเขาจะตามไปหา แต่ถ้าถ้าย้ายไปอยู่ที่อื่นล่ะ ที่ที่เขาไม่สามารถหาเธอเจอได้อีกแล้วเขาเชื่อว่าตอนนี้เมริษากำลังวางแผนหนีอีกรอบ และรอบนี้เธอคงไปชนิดที่ต่อให้พลิกฟ้าตามหา ก็หาไม่เจออีริคจำเป็นต้องกลับมาวางแผนใหม่ เพราะไม่อยากทำพลาดอีกแล้ว นี่ถือว่าเป็นโอกาสสุดท้าย“ให้พ่อไปคุยให้ไหม” อีวานเสนอตัวเพราะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจและเป็นกังวลที่ลูกชายง้อเมียไม่สำเร็จสักที“ผมว่าอย่าเลยดีกว่าครับ ผมกลัวพ่อเหนื่อย”“พ่อไม่เหนื่อยหรอก อย่าลืมสิ ส่วนหนึ่งที่ลูกทะเลาะกับเมริษาก็เพราะพ่อนะ”“…” อีริคเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ใบหน้ากลัดกลุ้ม ผุดลุกผุดนั่งอยู่อย่างนั้น “ถ้างั้นผมต้องรบกวนพ่อด้วยนะครับ บา
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 32 ฉันทำเพื่ออามีนา…ไม่ได้ทำเพื่อเธอ!
32 ฉันทำเพื่ออามีนา…ไม่ได้ทำเพื่อเธอ!"โอ้วว~ วิเศษมาก"อีริคเอ่ยเสียงกระเส่าด้วยความชื่นชม เรือนร่างขาวเนียนเปลือยเปล่ากำลังท้าทายสายตา ทำให้เขาอดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงไปสูดดมปรนเปรออย่างหื่นกระหายเขาต้องอดทนอดกลั้นตัวเองมานานแค่ไหน ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่าร่างกายของเมริษายังมีอิทธิพลถึงขั้นสามารถทำ
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 31 เป็นของฉันอีกครั้งนะ Nc!
31 เป็นของฉันอีกครั้งนะ“คุณตามฉันมาทำไม!” เมริษาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ หลังออกมาจากบ้านได้ไม่กี่นาทีอีริคก็ตามมา เขาควรจะอยู่ที่บ้านกับพี่สาวของเธอไม่ใช่หรอ“แค่ตามมาดูว่าเธอแอบไปร่านที่ไหนหรือเปล่า” เมริษาสะอึกกับวาจาแสนหยาบคายของอีริค ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้ทั้งๆที่เธอไม่เคยทำ หรือถ้าเธ
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 30 เจ็บปวดใจ
30 เจ็บปวดใจ@เช้าวันถัดมาเป็นอีกวันที่ดวงตาคู่สวยของเมริษาบวมช้ำเนื่องจากนอนร้องไห้มาทั้งคืน ซึ่งสาเหตุของการร้องไห้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องระหว่างอีริคกับอามีนา ทั้งๆที่พยายามห้ามใจไม่ให้คิด แต่สุดท้ายสมองก็วนไปนึกถึงแต่เรื่องนี้ เธอคิดเอาไว้ว่าถ้าทั้งสองคนคบกันจนถึงขั้นอีริคย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน วัน
แล้วเราไม่รักกันตอนไหน 28 แล้วทำไมฉันต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว
28 แล้วทำไมฉันต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียวเมริษาเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่าย เธอเบือนหน้าไปทางหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าหมอง แล้วหลับตาลงพยายามไม่นึกถึงเรื่องระหว่างอีริคกับอามีนา แต่ก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี ทำไมเขาถึงกล้าทำแบบนี้ ถ้าวันนึ่งพี่สาวของเธอรู้ว่าอีริคกับเธอเคยความมีความสัมพัน
قد تعجبك أيضًا
วิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์182.5K وجهات النظرGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง94.0K وجهات النظرพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K وجهات النظرน้องเมียเอามัน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.3M وجهات النظرDeceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก
SUNISAYOK213 وجهات النظرรพีเร้นรัก
P. Chamomile231 وجهات النظرลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X185 وجهات النظرปะป๊าของหลิงหลิงคือท่านประธานเฉิน
มะที44 وجهات النظر
