تسجيل الدخولمشاركة
กระดิ่งลม6
تاريخ النشر:
2026-01-08 21:23:48ดาดฟ้าของร้านอาหารที่เคยจอแจไปด้วยลูกค้ามากมายกลับเงียบเชียบผิดกับทุกวัน เงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ถูกลากไปกับพื้นเพราะสายลมแรงกล้าที่พัดมาจากท้องทะเล
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหม่อมองท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดงด้วยสายตายากจะอ่าน ค่อยหลุบมองแก้วในมือเล็กน้อยแล้วหมุนวนเบา ๆ จนไวน์แดงกลายเป็นน้ำวน...
“ไม่อร่อย”
“ถ้า ‘ชาโต โอต์-บริออง’ ขวดละห้าหมื่นแดกไม่อร่อย มึงก็กลับไปแดกน้ำก๊อกที่ไร่มึงโน่นไป!”
เจ้าของร้านอาหารพ่วงท้ายด้วยตำแหน่งเชฟแขวะเสียงสูง
“อืม งั้นกูกลับ”
“เฮ้ย! ไอ้นี่ก็ประชดไม่ได้เลย...ถ้าขวดละห้าหมื่นมันไม่อร่อย เดี๋ยวกูเปิดขวดละแสนให้แดกก็ได้! พอใจยัง?”
“เอาขวดละสองแสน”
“...แต่ปกติมึงไม่ชอบแดกไวน์นะ?”
“ไม่ชอบ แต่นาน ๆ ครั้งก็อยากจะลองกินดูบ้าง”
“...”
เจ้าของร้านอาหารนึกอยากจะตบกะโหลกตัวเองแรง ๆ สักที ที่ไม่ยอมปล่อยให้คู่สนทนากินน้ำองุ่นไปตั้งแต่แรก ไม่น่านึกอยากอวดไวน์คุณภาพดีที่ตัวเองเพิ่งสั่งตรงมาจากต่างประเทศเลย! ลืมไปได้ยังไง? ว่าหากอยากจะเอาใจคนตรงหน้าละก็...แค่เตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้ให้ แล้วปิดชั้นดาดฟ้าให้มันได้นั่งกินลมชมบรรยากาศเงียบ ๆ ไปคนเดียวก็พอแล้ว!
“เอาขวดละสองแสนห้าเลยไหม? เดี๋ยวกูไปหยิบให้”
“...เอาแบบนั้นก็ได้”
“...”
ลืมไปว่าห้ามประชดมัน!
เจ้าของขวดไวน์ราคาแพงระยับมองแรงใส่สถาปนิกหนุ่มอยู่สองสามรอบ ก่อนจะล่าถอยกลับเข้าครัวไปทำหน้าที่ของตน เพราะรู้ดีว่าช่วงเวลานี้ของทุกวันครัวจะยุ่งมากจนหัวแทบปั่น...แต่ก็ไม่วายปรอยตามองขวดไวน์ราคาเกือบสามแสนเป็นการทิ้งทวนด้วยความอาลัยอย่างยิ่ง
เอาน่า ถือว่าเป็นค่าจ้างออกแบบร้านก็แล้วกัน!
เพราะสถาปนิกหนุ่มไม่ยอมรับค่าตอบแทนอะไร เลยทำให้เจ้าของไวน์ขวดละหลายแสนพอจะทำใจยอมรับการสูญเสียเหล้าองุ่นสุดรักสุดหวงได้แบบไม่ยากเย็นนัก
“กูปิดดาดฟ้าให้มึงแล้วนะ ขอไปทำงานก่อน ไว้ดึก ๆ ค่อยคุยกัน”
“อืม”
ทุกอิริยาบถของคนทั้งคู่ล้วนอยู่ในสายตาของใครบางคน ร่างบอบบางในชุดเดรสสีชมพูนั่งไขว้ห้างท้าวคางมองภาพตรงหน้าด้วยความสนใจยิ่ง ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นมือหนาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเมื่ออยู่เพียงลำพัง แล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด
أحدث فصل
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
แสนหลง คนของเธอ 112
แสนหลงเริ่มจะคึกคักเป็นพิเศษหลังจากเดินตัดกุหลาบที่สวนหลังบ้านอยู่พักใหญ่ ตัดไปตัดมาตะกร้าหวายใบใหญ่เหมือนจะใส่ไม่พอ? แต่จะให้เพิ่มตะกร้าอีกใบก็กลัวบ้านจะกลายเป็นร้านขายส่งดอกไม้ไปเสียเปล่า ๆ สุดท้ายเลยหอบหิ้วตะกร้าดอกไม้กลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์เบิกบานอย่างยิ่งอืม ลองจัดดอกไม้ดีไหมนะ?ยักษาผู้ไม่เค
แสนหลง ไม่น่ามีปัญหานะ? 111
กว่าจะสลัดคนที่ยินยอมพร้อมพลีกายให้ปล้ำหลุดมาได้ แสนหลงก็ต้องแอบปาดเหงื่ออยู่หลายตลบ เคราะห์ดีที่ได้งานยุ่ง ๆ ของข้ามสมุทรมาช่วยรั้งชายหนุ่มให้ออกไปเคลียร์งานในไร่พอดี ไม่อย่างนั้นเขาคงตามก่อกวนป้วนเปี้ยนจนเธอได้เผลอปล้ำเขาขึ้นมาจริง ๆ แน่!‘หลง!’เสียงที่ดังขึ้นมาในโทรจิตช่วยให้ความคิดฟุ้งซ่านของย
แสนหลง ไม่น่ามีปัญหานะ? 110
แสนหลงก็เพิ่งเข้าใจคำว่า ‘กลับบ้าน’ จริง ๆ ก็ตอนที่เปิดประตูเข้าไปในบ้านไร่ท้ายสวนนี่เอง ดวงตาคู่หวานกวาดมองบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ได้กลับมากว่าห้าปีแล้วด้วยความรู้สึกหลากหลาย ข้าวของทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิมเหมือนวันที่เธอจากไปไม่ผิดเพี้ยนไม่ผิดกระทั่งตำแหน่งการจัดวางของเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น!ยักษิณีสาว
แสนหลง ไม่น่ามีปัญหานะ? 109
ความสับสนทำให้แสนหลงกระสับกระส่ายจนหลับไม่สนิททั้งคืน ยักษิณีสาวคิดว่าข้ามสมุทรน่าจะรู้ว่าเธอคือเสือขาวตัวนั้น? แต่บางครั้งเขาก็ทำเหมือนว่าไม่รู้?...หรืออาจจะรู้แต่ไม่พูดมันออกมา ก็เป็นไปได้เหมือนกัน?แล้วสรุปว่ารู้หรือไม่รู้กันล่ะ!?แสนหลงขมวดคิ้วขุ่นกับความสงสัยของตัวเอง แต่ก็ยังใช้ส้อมจิ้มเนื้อส
قد تعجبك أيضًا
เกิดใหม่เป็นเมียยักษ์ในวรรณคดี
Madam Hangover3.6K وجهات النظرดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี 1980
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง4.5K وجهات النظرบุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง
มายารัตติกาล13.4K وجهات النظرจิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด
หลิวซินอี้1.2K وجهات النظرม่านหมอกลวงตา มายาลวงใจ
ซูเล่อเหยียน366 وجهات النظرสามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ
กัญจารีย์2.8K وجهات النظرหวนคืนฝืนชะตารัก
กัญจารีย์1.7K وجهات النظرวาจาแช่งชักของสตรีร้ายกาจ ดันกลายเป็นคำทำนายศักดิ์สิทธิ์
ซูเล่อเหยียน1.3K وجهات النظر
