เผ่าพันธุ์แห่งวิญญาณที่สาบสูญ8

หกเดือนต่อมา…

หลังถูกจับได้ว่าโกหกคำโตและการได้ยินเสียงกระดิ่งลมที่ดังขึ้นตั้งแต่ก้าวขาเข้าไปในโลกมนุษย์ได้ไม่ทันครบยี่สิบสี่ชั่วโมง แสนหลงก็โดนบุพการีทั้งสองทำโทษด้วยการส่งกลับไปเรียนเกรดสามในหมวดของกฎหมายข้อบังคับของโลกบรรพกาล เพื่อให้เธอจำไว้ให้ขึ้นใจว่า...ห้าม! ใช้เวทมนตร์บนโลกมนุษย์โดยเด็ดขาด! ยกเว้นจะเป็นกรณีฉุกเฉินร้ายแรงที่จำเป็นต้องทำจริง ๆ เท่านั้น!

“ในที่สุดดดดด ก็สอบเสร็จสักที!”

ร่างบางระหงทิ้งตัวลงบนโซฟาหนานุ่มที่กลางบ้านอย่างยักษ์หมดเรี่ยวแรง สะอึกสะอื้นตัดพ้อท้อใจ ว่าถ้าอาจารย์บรรพตผู้โหดเหี้ยมที่สุดในบรรดาคณาจารย์ของโลกบรรพกาล ไล่เธอให้ไปลากภูเขาสามลูกวิ่งรอบต้นโมกข์ศักดิ์สิทธิ์ยังจะดีเสียกว่า!

อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องมาทนนั่งทำรายงานสิบห้าเล่ม สิบห้าหัวข้อเกี่ยวกับกฎข้อบังคับและตำนานของโลกบรรพกาลแบบนี้

รายงานฉบับละสองร้อยหน้าคัดส่งด้วยลายมือ? นี่มันเป็นการพยายามฆ่าเธอให้ตายชัด ๆ!

“ยายหนูจะกินอะไรไหมลูก? วันนี้แม่จะเข้าไปในฟาร์ม”

เสียงหวานของมารดาเอ่ยถามไถ่

“หลงอยากกินเนื้อริบอายย่างเกรียม ๆ กับผักโขมอบชีส”

แสนหลงบ่นเสียงอู้อี้อยู่บนโซฟา ไม่อยากขยับตัวเพราะเหน็ดเหนื่อยกับการเรียนหนังสือจนแทบกระอักเลือดตาย กลัวว่าขยับแล้วร่างจะแหลกสลายกลายเป็นตัวอักษรเสียก่อน

“งั้นหลงก็ต้องไปซื้อชีสที่ตลาดนะ มันอยู่คนละทางกับฟาร์ม”

“...ไม่กินชีสแล้วก็ได้”

“แต่แม่อยากทำผักโขมอบชีส ถึงไม่กินก็ต้องไปซื้อของให้แม่อยู่ดี” แสนเสน่ห์บอกบุตรสาวยิ้ม ๆ ก่อนจะยื่นรายการสิ่งของที่ต้องซื้อให้ทันที “เครื่องปรุงหลายอย่างหมดแล้ว ลูกก็ซื้อมาให้ครบนะ”

“ท่านแม่หลอกใช้หลงนี่น่า!”

“ซื้อมาให้ครบนะจ้ะ ลูกสาวคนเก่งของแม่”

“ท่านแม่อ่ะ!”

ยักษิณีสาวทำหน้ามุ่ยเดินลากสังขารไปตามทางอย่างสลดหดหู่ เพราะตลาดของในโลกบรรพกาลนั้นอยู่ไกลมาก เรียกได้ว่าอยู่ติดชายขอบของเส้นแบ่งระหว่างสองโลกกันเลยทีเดียว แถมเวลาจะเข้าไปซื้อก็ต้องแวะแลกเงินก่อนอีกด้วย...อันที่จริงมันก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรมากมายนัก แต่เพราะเธอกำลังเหนื่อยมาก ๆ ก็เลยรู้สึกไม่ค่อยมีแรงจะอยากขยับตัว

‘ปี๊น ๆ  ปี๊นนนนนน!’

เสียงแตรรถที่ดังขึ้นพร้อมร่างสูงใหญ่ของ ‘พนา’ ที่ปรากฏกายอยู่ตรงหน้า ทำให้ยักษิณีสาวที่กำลังคิดว่าความรู้มากมายในรายงานหลายร้อยหน้าของเธอ น่าจะกำลังร่วงกราวตามทางเดินเหมือนเศษขนมปังของเฮลเซย์กับเกรเทลในนิทาน ตวัดสายตามองเพื่อนสนิทด้วยความหงุดหงิด

“ป้าแสนบอกว่าหลงจะไปตลาดแต่ไม่มีรถ เพราะป้ากับพี่รักต้องใช้รถเข้าไปซื้อของที่ฟาร์ม พนาเลยแวะมารับ”

“กลับมาจากโลกมนุษย์ตั้งแต่เมื่อไร?”

แสนหลงถามด้วยความประหลาดใจ แล้วก็นึกเคืองเพื่อนสนิทย้อนหลังจนเมินหน้าหนี...เมื่อสามปีก่อน พนาทิ้งเธอไว้แล้วไปทำงานอยู่บนโลกมนุษย์!

“กลับมาเมื่อเช้า” ยักษ์หนุ่มบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะเอื้อมมือมายีกระหม่อมเล็กของเพื่อนสนิทด้วยความหมั่นเขี้ยว “ยังงอนอยู่หรือไง?”  

“เออสิ! ถ้าพนาไม่ทิ้งหลงไว้ป่านนี้หลงก็ได้เรียนจบพร้อมเพื่อน ๆ ไปแล้ว” แสนหลงบ่นเสียงขุ่น ก่อนจะทำเสียงเครือขึ้นจมูกเมื่อนึกถึงการเรียนแสนโหดร้ายจนแทบกระอักเลือดตายในช่วงสองปีก่อน “กว่าจะกระเสือกกระสนจบเกรดแปดมาได้ นึกว่าต้องตายแล้ว!”

“ขอโทษน๊าาา” พนาว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะโยกกระหม่อมเล็กที่ตัวเองยีเล่นจนพอใจไปมาจนอีกฝ่ายแทบจะกลายเป็นตุ๊กตาหัวติดสปริง “แต่เก่งมากที่เรียนจบจนได้ ยินดีด้วยนะ”

“อือ”

“ปะ ไปตลาดกันดีกว่า เดี๋ยวพนาจะเลี้ยงไอติมมะพร้าว”

“...”

“...แบบกินไม่อั้น”

“พูดแล้วนะ!”

“อืม”