EPISODE 06 : หมั่นไส้เป็นพิเศษ

EPISODE 06 : หมั่นไส้เป็นพิเศษ

“I would rather share one lifetime with you than face all the ages of this world alone.”

-Lord of the Rings : The  Fellowship of the Ring-

(ฉันขอได้ใช้ชีวิตกับเธอเพียงชาติเดียว ดีกว่ามีชีวิตอยู่ทุกๆ ชาติโดยไม่มีเธอ)

-wedding studio-

“สวัสดีค่ะคุณทิวากับคุณจันทร์เจ้ารึป่าวคะ”

“ใช่ค่ะ”

“เชิญทางนี้ค่ะ”

ทั้งสองเดินตามพนักงานของร้านเข้าไปด้านในก่อนที่ร่างบางจะต้องตกตะลึงกับชุดแต่งงานหลายแบบแขวนเรียงรายอยู่ตรงหน้าของเธอ ถึงจันทร์จะไม่ได้จบทางด้านดีไซน์มา แต่เธอก็พอมีความรู้ทางด้านนี้อยู่บ้างจากการที่เธอเป็นคนที่แต่งตัวเป็นนั่นเอง

“คุณผู้ชายเชิญทางนี้ค่ะ” ร่างสูงเดินตามพนักงานไปอีกห้องซึ่งเป็นห้องสำหรับลองชุดสูทของผู้ชายโดยเฉพาะ

ทิวาใช้เวลาไม่นานสำหรับลองชุดไทยที่จันทร์เจ้าว่าที่เจ้าสาวของเขาเป็นคนเลือกไว้ให้กับเขาแล้วก่อนหน้านี้ เรื่องเสื้อผ้าอะไรพวกนี้ชายหนุ่มอย่างเขาไม่ค่อยถนัดอยู่แล้ว เขาจึงปล่อยให้ว่าที่เจ้าสาวของเขาเป็นคนเลือกให้ทั้งหมด

“หึหึ” ทิวาหัวเราะออกมาเบาๆ ในขณะที่กำลังนั่งรอว่าที่เจ้าสาวของเขาลองชุด ภาพที่จันทร์เจ้าตั้งใจเลือกชุดแต่งงานเมื่อวานยังคงติดตราและตรึงใจของเขาอยู่เลย ถึงจะเป็นงานแต่งงานหลอกๆ แต่เธอก็ดูตั้งใจมากจริงๆ ที่จะทำให้งานแต่งงานครั้งนี้ของเราออกมาดีที่สุด

สำหรับพันทิวาขอแค่ได้อยู่กับผู้หญิงคนนี้ต่อให้ต้องใส่ชุดที่ดูฝืนใจเขาไปสักหน่อยเขายอมทำมันเพื่อเธออยู่แล้ว

“เจ้าสาวมาแล้วค่ะ”

พันทิวาเงยหน้าขึ้นไปมองว่าที่เจ้าสาวของเขาที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา ร่างสูงชะงักไปทันทีที่เห็นร่างบางที่เขาคุ้นเคยในชุดไทยประณีตสีขาวสะอาดตา ตาคมมองไปยังร่างบางตรงหน้าราวกับว่าเขากำลังต้องมนต์สะกดของเธออยู่อย่างนั้น เมื่อ 15 ปีก่อนสายของเขามีไว้มองเพียงเธอ 15 ปีต่อมาสายตาของเขาก็ยังมีเพียงเธอที่ได้ครอบครอง

“ทิวา” ร่างสูงยังคงจับจ้องไปที่ร่างบางตรงหน้าตาไม่กระพริบ สายตาของเขาทำให้เจ้าของร่างงามทำตัวไม่ถูก มือบางลูบลำคอขาวเนียนของตัวเองเบาๆ เพื่อแก้เขิน ก่อนจะชะงักไปเล็กน้องที่เห็นท่าทางของตัวเองที่สะท้องอยู่ในกระจกเบื้องหน้า จันทร์เจ้าส่ายเล็กน้อยเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับคืนมา

“ไอ้บ้าทิ นี่ฉันสวยจนทำให้นายตะลึงเลยรึไง”

“...”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปในปากของนายหลายตัวแล้วนะ” ร่างบางหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบใจ เธอไม่เคยไล่ต้อนทิวาให้จนมุมได้เลยจนกระทั่งวันนี้ที่เธอทำมันได้สำเร็จ

“พะ เพ้อเจ้อ” ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะแกล้งมองไปทางอื่นเพื่อแก้เขิน เขาไม่สามารถเถียงร่างบางตรงหน้าได้เลย เพราะตัวของเขารู้ดีว่าที่เธอพูดออกมาเป็นความจริงทั้งหมด

“ชิ!”

“เป็นอย่างไงบ้างคะ ชอบไหม” พนักงานคนเดิมเดินเข้ามาถามว่าที่บ่าวและเจ้าสาวอย่างนอบน้อม

“ทิวาลุกขึ้นสิ...” จันทร์เจ้าเอ่ยบอกกับว่าที่เจ้าบ่าวของเธอเสียงใส แต่เป็นชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

“ทำไม?”

“ฉันจะดูชุดนาย” จันทร์เจ้าดึงแขนแกร่งของทิวาขึ้นเบาๆ เพราะร่างสูงตรงหน้าเอาแต่นั่งอ้ำอึ้งไม่ยอมลุกสักที

“...” ร่างสูงลุกขึ้นอย่างว่าง่ายก่อนจะปล่อยให้ร่างบางตรงหน้าจับเขาหมุนตัวได้ตามอำเภอใจ

“เรียบร้อยไหมคะ”

“เรียบร้อยค่ะ”

“งั้นเชิญทางด้านนี้ค่ะ” ร่างบางตรงหน้าผายมือให้เราทั้งคู่เดินไปยังสตูดิโอที่อยู่ด้านหลังห้องเสื้อแห่งนี้

“ไปไหน?” ทิวาเอ่ยถามพนักงานตรงหน้าออกไปด้วยความสงสัย

“ถ่ายพรีเวดดิ้งค่ะ”

“.../...” หลังจากได้ยินพนักงานตรงหน้าพูดจบว่าที่บ่าวสาวก็หันมามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ เพราะพวกเขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าจะต้องถ่ายภาพถ่ายพรีเวดดิ้งด้วย

“อยากถ่ายรึป่าว” ร่างสูงเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปเสียงใสอย่างต้องการฟังความคิดเห็นของเธอ

“ถ้าคุณป้าอยากให้ถ่ายฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

“ถ้าเธอไม่อยากก็ไม่ต้องถ่าย ใครก็บังคับเธอไม่ได้” ร่างสูงตอบร่างบางตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบ ถ้าถามว่าเขาอยากถ่ายไหมเขาสามารถตอบได้เลยว่า ‘อยากมาก เพราะนี่จะเป็นการถ่ายภาพครั้งของเธอและเขา’ แต่เขาก็ไม่อยากบังคับเธอ เพราะลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้คิดแบบเดียวกับที่เขาคิด ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ เธอคงไม่มีทางมายื่นอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างแน่นอน

“ถ่ายก็ถ่ายสิ”

“งั้นฉันขอเปลี่ยนสถานที่และชุดได้ไหม” พันทิวาเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปอีกครั้ง

“หืม?”

“ฉันอยากให้ภาพที่ออกมาเป็นตัวตนของเราทั้งคู่...พรุ่งนี้ไปถ่ายที่ไร่พันแสงสะดวกรึป่าว ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ทิวาเอ่ยบอกกับว่าที่เจ้าสาวของเขา ก่อนจะหันไปบอกกับพนักงานตรงหน้าเสียงเรียบพร้อมกับมองไปที่เธออย่างคำตอบ

“สะดวกค่ะ”

“พรุ่งนี้ 10 โมงเจอกันที่ไร่พันแสง”

“รับทราบค่ะคุณพันทิวา”

หลังจากที่ตกลงกับทางสตูดิโอเรียบร้อยแล้วพันทิวาและจันทร์เจ้าก็เดินกลับมายังรถจี๊ปคันหรูที่จอดอยู่บริเวณลานจอดรถที่อยู่ไม่ไกล

“แล้วพรุ่งนี้เราจะใส่ชุดอะไรล่ะ” ร่างบางเดินไปขวางว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองก่อนจะที่ริมฝีปากบางกระจับจะเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกไปด้วยความสงสัย

“เธออยากใส่อะไรก็ใส่”

“ได้เหรอ?”

“ได้สิ เพราะฉันเองก็จะใส่ที่ฉันอยากใส่เหมือนกัน” ร่างสูงตอบคำถามร่างบางตรงหน้ากลับไปด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะส่งยิ้มยียวนไปให้กับเธอ

“แล้วเราจะเข้ากันได้เหรอ”

“หึหึ ขึ้นรถเถอะฉันมีอีกที่ที่จะพาเธอไป” พันทิวาเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้กับร่างบาง พร้อมกับมองไปที่เธออย่างต้องการให้เธอทำตามที่เขาบอก

“ไปไหน?” ถึงจันทร์เจ้าจะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยอมขึ้นรถไปตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย

ปัง!!

“หึหึ” ร่างสูงยกยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งยังตำแหน่งของตัวเอง

“นายยังไม่ตอบฉันเลยว่าเราจะไปไหนกัน”

“ไปหาเพื่อน” ร่างสูงตอบกลับไปก่อนจะขับรถตรงไปยังเป้าหมายของเขา แต่คำตอบของร่างสูงกลับทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายชะงักไปทันที เธอไม่ได้อยู่ที่นี่มาหลายปีทำให้เธอไม่มีเพื่อนอยู่ที่ประเทศไทยเลยสักคน

“พะ เพื่อนเหรอ?”

“จำไอ้ขุนศึก ไอ้เสือและไอ้สิงเพื่อนฉันได้ไหม” พันทิวาพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นระยะ

“จำได้ เพื่อนนายที่หล่อๆ อะนะ”

เอี๊ยดดดดดดด~~

เสียงล้อยางเสียดสีกับถนนจากการเบรกอย่างกะทันหัน เนื่องจากถนนเส้นที่รถหรูคันนี้ขับผ่านช่วงเวลานี้ไม่มีค่อยมีรถสัญจรไปมาเท่าไหร่นัก จึงถือว่าโชคดีไปที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

“ไอ้บ้าทิ...เบรครถแบบนี้อยากตายรึไง” จันทร์เจ้าเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าออกไปเสียงแข็ง พร้อมกับหันไปจ้องมองเขาตาขวาง

“เปลี่ยนใจ”

“เปลี่ยนใจอะไรของนาย”

“ไม่อยากไปแล้ว”

“ทำไม?”

“...”

“พันทิวานายช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ปะ” จันทร์เจ้าเอ็ดร่างสูงเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยอย่างเอือมๆ กับนิสัยที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายยิ่งกว่าผู้หญิงที่กำลังเป็นวันนั้นของเดือนเสียอีก

“เหตุผลของฉันก็คือ ฉันหงุดหงิด”

“ฉันหิวข้าวแล้ว ถ้านายจะไม่ไปก็ช่วยหาร้านข้าวใกล้ๆ แถวนี้ได้ไหม”

“ถ้าเพื่อนฉันหล่อ...แล้วฉันล่ะ?” ร่างสูงเอ่ยถามร่างบางเสียงเรียบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงอ่อนลงทันทีในประโยคต่อมา เขามองไปเธอนิ่งๆ อย่างกำลังเฝ้ารอคำตอบจากปากของเธอ

“ห๊ะ?”

“ช่างเถอะ”

“ไอ้บ้าทินี่ประสาทนายกลับปะเนี่ย”

ร่างสูงขับรถตรงต่อไปตามเส้นทางตรงหน้า ใช้เวลาไม่นานรถจี๊ปของเจ้าของไร่พันแสงก็ขับเข้ามาจอดยังลานจอดรถหน้าคาเฟ่กึ่งร้านอาหาร เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดของทางร้านทำให้ที่นี่ดูเงียบเหงามากกว่าทุกวัน ปกติแล้วคาเฟ่แห่งนี้มีทั้งลูกค้าขาจรและขาประจำแวะเวียนกันมาไม่เคยขาดสาย

“อ้าวววว!! เหมือนร้านจะปิดเลยนะ”

“ที่นี่เป็นคาเฟ่ของแฟนไอ้ขุนน่ะ ไม่ต้องห่วงเรามาที่นี่เพราะฉันนัดทานข้าวกับพวกมันเอาไว้”

“งั้นรออะไรรีบไปสิ ให้พวกพี่ๆ เขารอมันดูไม่ดีนะ” ร่างบางพูดจบก็ทำท่าจะวิ่งไปแต่ก็ถูกมือหนาของร่างสูงดึงแขนเรียวของเธอเอาไว้

“อะไรอีก? ฉันหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วนะ”

“ทำไมเธอถึงเรียกคนอื่นว่าพี่ แล้วกับฉันทำไมเธอถึงเรียกว่าไอ้ล่ะ” พันทิวาเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกไปด้วยความสงสัย จันทร์เจ้าได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยืนเท้าสะเอวมองร่างสูงตรงหน้านิ่งๆ พร้อมกับส่งยิ้มยียวนไปให้กับเขา

“เพราะฉันหมั่นไส้นายเป็นพิเศษไง แบร่!!”