EPISODE 05 : ฉันจะเตะเธอคืน

EPISODE 05 : ฉันจะเตะเธอคืน

“If you look for it, I’ve got a sneaky feeling you’ll find that love actually is all around.”

-Love Actually-

(ถ้าเธอกำลังตามหามันอยู่ล่ะก็ ฉันมีความรู้สึกซ่อนอยู่ เธอจะพบว่าจริงๆ แล้วความรักก็อยู่รอบตัวเรา)

“อ้าวตาทิมาถึงนานแล้วเหรอ แม่ไม่เห็นรถของลูกเลย” วราลีเอ่ยถามลูกชายที่กำลังเดินตามว่าที่ลูกสะใภ้มาด้วยความสงสัย

“ทิจอดรถไว้ที่บ้านแล้วเดินมาน่ะครับ”

“อ่อ แม่ก็ลืมไปว่าบ้านทิอยู่ใกล้ๆ นี่เอง”

“ใกล้ๆ เหรอคะ?” จันทร์เจ้าเอ่ยถามวราลีออกไปด้วยความสงสัย ก่อนจะหันกลับไปมองทิวาที่เดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเธอ

“ใช่ลูก บ้านตาทิอยู่ข้างๆ นี้เอง ตอนเย็นๆ ก็ชอบมานั่งคุยเป็นเพื่อนคนแก่ ยายดีใจนะที่หลานของยายทั้งสองคนจะแต่งงานกัน เผื่อยายจะอยู่ทันอุ้มเหลนกับเขาบ้าง” ยายเดือนตอบคำถามของหลานสาวแทน พร้อมกับเดินเข้าไปลูบหัวของจันทร์เจ้าอย่างเอ็นดู ก่อนที่มือเหี่ยวย่นของท่านจะลูบลงที่มือบางของหลานสาว พร้อมกับจับมือหนาของว่าที่หลานเขยมากุมเอาไว้ด้วยกัน

“ยายฝากจันทร์ด้วยนะทิ น้องอาจจะดื้อไปบ้างยังไงก็ค่อยๆ คุยกันนะลูก”

“ครับ”

“จันทร์เจ้าหลานก็เหมือนกันไม่ว่าอดีตจะเป็นยังไงก็ปล่อยมันไว้ตรงนั้นเถอะนะ แล้วมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันที่นี่ที่บ้านของเรา”

“ค่ะยาย” ร่างบางตอบรับคำของคุณยายของเธอก่อนจะสวมกอดหญิงชราตรงหน้าเอาไว้

“เราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่านะครับ” พันแสงเอ่ยบอกกับทุกคนด้วยความเป็นห่วง ท้องฟ้าที่มืดครึ้มพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ดังมาแต่ไกลอีกไม่นานฝนคงตกลงมาอย่างแน่นอน

“อย่างที่ลูกๆ รู้พวกเราไปหาฤกษ์งานแต่งกัน และฤกษ์ที่ไวที่สุดและดีที่สุดสำหรับลูกทั้งสองคนก็คืออีก 1 อาทิตย์ข้างหน้า” สุพรรษาเอ่ยบอกกับลูกสาวและว่าที่ลูกเขยที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี

“1 อาทิตย์เหรอคะ”

“ช้าไปเหรอ ถ้างั้นเราแต่งงานกันวันพรุ่งนี้ได้เลยนะ...ฉันไม่ติด” ทิวาขยับเข้ามาใกล้จันทร์เจ้าพร้อมกระซิบบอกกับเธอเบาๆ เพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน ก่อนจะทำหน้าทะเล้นใส่ร่างบางตรงหน้า

“นายอยากโดนเตะอีกรึไง”

“ถ้าเธอเตะฉันอีกฉันเอาคืนแน่”

“นายจะทำอะไรฉันได้” ร่างบางเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าอย่างกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ถึงจะไม่ได้เจอกันนานแต่จันทร์เจ้าก็รู้ดีว่าทิวาไม่มีทางทำร้ายเธออย่างแน่นอน ตั้งแต่เด็กเวลาเธอมีปัญหากับเพื่อนผู้ชายในห้องก็มีแต่ทิวาซึ่งเป็นรุ่นพี่ของเธอในขณะนั้นคอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอ

“เตะเธอคืนไงยัยหัวเน่า”

“ก็บอกแล้วไงว่าหัวฉันไม่ได้เน่า”

“เออว่ะ ไม่เน่าแล้วจริงๆ” ทิวาส่งยิ้มยียวนไปให้กับร่างบางตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูสดใสผิดปกติ การแสดงออกของทิวายิ่งทำให้ร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้...

“ไอ้บ้าทิ...”

ทั้งสองคนกำลังจะตีกันก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นว่าสายตาของทุกๆ คนกำลังมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว ก่อนที่จันทร์เจ้าจะขยับออกจากทิวาทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า ตีกันแบบนี้สงสัยยายจะได้เหลนหัวปีท้ายปี รีบตามหนูดาวไปเลยนะทิวา” ยายเดือนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ จะมีก็แต่จันทร์เจ้าที่เอาแต่สงสัยในสิ่งที่คุณยายของเธอพึ่งพูดออกมา

“ดาว น้องพันดาวนะเหรอคะ” จันทร์เจ้าเอ่ยถามขึ้นก่อนจะมองไปยังผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างรอคำตอบ พันดาวอายุน้อยกว่าจันทร์เจ้า 1 ปี ทั้งสามเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะแต่งงานไปก่อนแล้ว

“ใช่ลูก...น้องพึ่งคลอดลูกคนแรกไปเมื่อ 2 เดือนที่แล้วเอง” วราลีเป็นคนตอบคำถามนี้แทนทุกคน ก่อนที่มือบางของเธอจะลูบลงที่หัวของจันทร์เจ้าอย่างเอ็นดู

“ดาวอยู่ที่บ้านเหรอคะ? จันทร์ขอไปหาน้องได้ไหมคะ?” ใบหน้าสวยหวานยกยิ้มออกมาด้วยความยินดี ก่อนจะเอ่ยถามผู้ใหญ่ตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงสดใส

“เรื่องนั้นต้องให้ตาทิเป็นคนพาไปแล้วล่ะ น้องได้สามีเป็นคนญี่ปุ่นน่ะลูก วันแต่งของหนูน้องก็น่าจะมาไม่ได้เพราะพึ่งคลอดลูก”

“หนูอยากเห็นเจ้าตัวน้อยจังเลยค่ะคุณป้า ต้องน่ารักเหมือนน้องดาวแน่ๆ เลย”

“น้องเป็นผู้ชายจ้ะลูก” วราลีเปิดรูปหลานชายคนแรกให้กับจันทร์ดู ก่อนที่ร่างบางฉันยิ้มหวานออกมาด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยที่อยู่ในรูปตรงหน้าของเธอ

“น่ารักจัง หล่อแต่เด็กเลยนะคะ”

“หล่อเหมือนพ่อเขา ยายเห็นครั้งแรกยังตะลึงในความหล่อของพ่อหนุ่มคนนั้นเลย” ยายเดือนเอ่ยบอกกับหลายสาวด้วยน้ำเสียงที่ดูสดใสผิดปกติ จนทำให้จันทร์เจ้าอดยิ้มหวานตามไม่ได้จริงๆ

“ยายครับไหนยายว่าทิหล่อที่สุดไงครับ ทิน้อยใจนะเนี่ยคุณยายเห็นคนอื่นหล่อกว่าหลานเขยตัวเองได้ยังไงครับ” ทิวาเอ่ยถามหญิงชราตรงหน้าอย่างงอนๆ ก่อนจะซบหน้าลงกับมือเหี่ยวย่นของท่านอย่างออดอ้อน

“โอ้ๆๆ หลานเขยของยายหล่อที่สุด”

“ตาทิลูกโตจนจะมีเมียอยู่แล้วนะ ยังเล่นเป็นเด็กๆ อีก” วราลีเอ็ดลูกชายของตัวเองเบาๆ อย่างไม่ได้จริงจังมากนัก

“เอาเป็นว่าทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมแม่จะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เอง พรุ่งนี้ทิพาน้องไปรองชุดที่ร้านด้วยนะครับ แม่จองคิวไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” วราลีเอ่ยบอกกับลูกชาย ก่อนจะมองไปบ่าวสาวอย่างกรุ่มกริ่มราวกับว่าเธอกำลังมีแผนการอะไรอยู่ในใจ

“ครับแม่” ร่างสูงมองไปยังแม่ของตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ‘หรือว่างานแต่งเล็กๆ ที่ท่านเคยพูดก่อนหน้านี้ หึหึ แบบนี้เข้าทางเลยน่ะสิ’

...

วันต่อมา...

“มองอะไรของเธอยัยหัวเน่า” เสียงทิวาเอ่ยถามร่างบางที่นั่งมองสองข้างทางที่เขาขับรถผ่านด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ร่างสูงยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจก่อนจะหันกลับไปยังถนนเบื้องหน้าของเขาต่อ

“ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะเลย...” ร่างบางตอบร่างสูงที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆ เธอ ก่อนจะหันกลับไปมองเขาตาขวาง ‘คำก็หัวเน่าสองคำก็หัวเน่า’

“15 ปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ ทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนไปตามการเวลา แต่...” พันทิวาชะงักไปเล็กน้อยที่ตัวเองกำลังจะหลุดพูดอะไรออกมา

“แต่อะไร?”

“ป่าว! ไม่มีอะไร”

“อะไรของหมอนี่” จันทร์เจ้าบ่นพึมพำก่อนจะหันกลับไปสนใจทางตรงหน้าของเธอต่อ

“เรื่องของพ่อเธอฉันเสียใจด้วยนะ ฉันจะพาเธอไปเยี่ยมพ่อก่อนแล้วค่อยไปรองชุดดีไหม” ร่างสูงพูดขึ้นในขณะที่สายตาของเขายังคงมองไปยังเส้นทางตรงหน้า

“อืม ขอบคุณนายมากนะ” จันทร์เจ้าตอบร่างสูงกลับไปเสียงอ่อนก่อนจะเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง จากการช่วยเหลือของพันแสงทำให้คุณพ่อของจันทร์เจ้าได้มารักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลที่ดีที่สุดประจำจังหวัดแบบนี้

ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะมาเยี่ยมคุณพ่อของเธอทุกวันเลย แต่ก็คงเป็นไปได้ยากเนื่องจากบ้านกับโรงพยาบาลอยู่ห่างกันเกือบ 30 กิโลเมตร ถึงเส้นทางมันจะคดเคี้ยวแต่ก็ยังไม่ใช่ปัญหาเท่ากับที่เธอไม่มีรถที่สามารถขับมาหาพ่อของเธอได้ ทรัพย์สินของครอบครัวเธอโดนยึดไปทั้งหมด ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่นี่จันทร์เจ้าเองก็ใช้เงินเก็บที่เธอมีใช้หนี้ส่วนที่เหลือไปหมดแล้วเช่นกัน ถึงจะไม่มีหนี้ แต่เธอก็แทบจะไม่เหลือเงินติดตัวเลยด้วยซ้ำในตอนนี้

-โรงพยาบาล-

“อ้าวตาทิ...”

“คุณอาสวัสดีครับ คุณอาสบายดีนะครับ” ทิวาทักทายอาหมอของเขาอย่างไปกันเอง

“อาสบายดีลูกเมื่อวานเจอแสงกับลี พวกเขาบอกว่าหลานจะแต่งงาน” ร่างสูงในชุดกาวน์เอ่ยถามทิวาออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี ก่อนที่เขาจะมองไปยังร่างบางที่ยื่นอยู่ข้างๆ หลานชายพร้อมกับส่งยิ้มไปให้กับเธอ

“นี่จันทร์เจ้าว่าที่เจ้าสาวของทิครับ”

“สวัสดีค่ะ”

“ส่วนนี้อาหมอกิตเป็นเพื่อนของคุณพ่อและยังเป็นหมอเจ้าของไข้ของพ่อเธอด้วย” ทิวาแนะนำชายตรงหน้าให้กับร่างบางว่าที่เจ้าของเขาได้รู้จัก

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ วันนี้พ่อของหนูอาการเป็นยังไงบ้างเหรอคะ”

“อาการยังทรงตัวอยู่ครับ ในตอนนี้ยังไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง”

“หนูเข้าไปเยี่ยมคุณพ่อได้ไหมคะ” ร่างบางเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกไป พร้อมกับสายตาของเธอจ้องมองไปยังชายที่เธอรักที่สุดที่ยังคงหลับไหลไม่ได้สติอยู่ในห้องกระจกตรงหน้าของเธอ

“ตอนนี้ยังไม่ได้ แต่ถ้าอนุญาตให้เข้าเยี่ยมเมื่อไหร่อาจะรีบบอกนะ”

“ขอบคุณมากนะคะ”