ตอนที่ 3 เมธาวิน

“นาตาลีไม่ชอบบ้านที่ไม่ใช่บ้านแบบนี้น่ะสิ เธอน่าสงสารมากนะ...อยากให้ลูกชายรัก...แต่ลูกชายก็เมินใส่เธอตลอด ใครมันจะไปอยู่ได้วะตังค์...”

          รณพีร์อดสงสารคนรักของเขาไม่ได้ นาตาลีเป็นผู้หญิงที่จิตใจดี เก่ง มีความสามารถรอบด้าน บริหารบริษัทได้ด้วยตัวเองนับตั้งแต่สามีเธอเสียชีวิตลงเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว ภายนอกคนอาจจะมองว่าเธอปากร้าย ดุดัน แต่ภายในของเธอนั้นอ่อนไหวมาก นาตาลีอยากให้ลูกเลี้ยงรักเธอเหมือนแม่คนหนึ่ง แต่ทว่าลูกเลี้ยงของเธอกลับไม่คิดเช่นนั้น...

          “เมียแกจะแคร์ทำไมวะ...แค่สมบัติที่สามีเก่าทิ้งไว้ให้ กินสักสิบชาติก็ไม่หมด”

          “แคร์ทำไมน่ะเหรอ...แกลองถามใจตัวเองบ้างสิตังค์...ว่าทำไมยังไม่ลืมพี่วิชญ์อีก รักลมๆ แล้งๆ มา 11 ปี...เคยคิดมั้ย ว่าคุณนาตาลีเองเขาก็เป็นแบบแก ต่างกันที่คุณนาตาลีรักพี่วิชญ์เหมือนลูกจริงๆ ก็เท่านั้นเอง”

          “แตะไม่ได้เลยนะเมียแกเนี่ย...จิกกัดฉันตลอด...ฉันเข้าใจแล้ว...ที่ฉันยังลืมพี่วิชญ์ไม่ได้ ก็เพราะมันเป็นรักแรกของฉัน อย่างน้อยฉันก็ขอสารภาพอีกสักครั้งก่อนตายก็ยังดี”

          “แต่ที่ฉันรู้มา...แกสารภาพไป 14 ครั้งแล้วในรอบ 11 ปี แกยังมีหน้าจะไปสารภาพอีกเหรอวะตังค์ หน้าตาแก หุ่นแก เป็นดารานางแบบได้สบาย สวยขนาดนี้เป็นฉัน ไม่มาจมปลักกับผู้ชายที่ไม่มีวันเป็นไปได้แบบนี้หรอก”

          “แหม...ทีเมื่อกี้ว่าฉัน ต่อให้ถ่างขาแกก็ไม่แล มาตอนนี้ทำเป็นชม...แกนี่มันจริงๆ เลยนะพีร์”

          “เอ๊า...ก็เมื่อกี้มันต่อหน้าไอ่ดรีมนี่หว่า ฉันไม่อยากให้คนอื่นมองแกกับฉันแบบนั้น แกคือเพื่อนฉันตั้งแต่สมัยแกยังแก้ผ้าเล่นน้ำกับฉันอยู่เลย เห็นจนหมดทุกส่วนฉันไม่พิศวาสแกหรอก”

          “เออ...รู้แล้ว! ต่อไปช่วยรักษาหน้าของฉันหน่อยก็แล้วกัน แกจะไม่พิศวาสอะไรฉัน...ฉันไม่เคยว่านะโว้ย แต่อย่าหยามกันถึงขนาดถ่างขา...พูดแล้วเจ็บจี๊ดสุดๆ”

          “เออ...ฉันขอโทษแกแล้วกัน ลืมไปเรื่องนี้แก Sensitive ง่าย อดีตที่จำไม่เคยลืมล่ะสิ”

          “T-T”

          “แล้วนี่แกจะไปรับพี่วิชญ์ที่สนามบินมั้ยตังค์ เห็นนาตาลีพูดว่า เธออยากไปรับลูกชายด้วยตัวเอง แต่ฉันดูแล้วน่าจะผิดหวังแน่ๆ เลย ฉันไม่อยากให้เธอไปเลยว่ะตังค์ กลัวเธอจะเสียใจ”

          “แล้วแกไม่กลัวฉันเสียใจบ้างเหรอวะพีร์ ฉันเป็นเพื่อนแกมา 20 กว่าปี มันไม่ได้ช่วยให้แกรู้สึกบ้างเลยหรือไง”

          “ฉันรู้...แกน่ะถึกขนาดไหน...แกทนได้ แต่คุณนาตาลีนี่สิ”

          “ฉันไม่ไปรับหรอก...เจอกันที่นี่แหละ...ถึงแม้ฉันจะรักพี่วิชญ์มากขนาดไหน มากับสาวๆ แบบนี้ ใจฉันก็บางได้เหมือนกันนะ”

          “แกแน่ใจนะ...ว่าไม่ไปรับ”

          “แน่...ใครจะเอาหัวใจตัวเองไปให้คนอื่นเหยียบย่ำตลอดวะ”

          ปากบอก ‘ไม่’ แต่ในใจนั้นรับคำสั่งเจ้านายมาเรียบร้อย! เธอจะได้เจอเขาแล้วสินะ‘พี่วิชญ์’ เจอกันที่สนามบินค่ะ! ^_<>^

....................

          สองวันต่อมา...

          “อืม...”

          “วิชญ์คะ ตอนนี้วิชญ์อยู่ไหนคะ แพรมารับที่สนามบิน ไม่เจอวิชญ์เลย...หรือวิชญ์จะยังไม่กลับคะ”

          “ผมถึงแล้ว แต่ยังไม่สะดวกตอนนี้ ไว้วันหลังแล้วกันครับ เดี๋ยวผมจะติดต่อกลับไป”

เสียงทุ้มแหบพร่าของชายหนุ่มมีร่องรอยสะกดกลั้นอารมณ์ พยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ทั้งที่กิจกรรมตรงหน้ามันล่อแหลม มากก็ตาม

          “แต่...” ปลายสายยังคงพยายามต่อ

          “ผมบอกแล้วไงแพรวา...” น้ำเสียงของชายหนุ่มเข้มขึ้นเมื่ออีกฝ่ายมีทีท่าจะไม่ยอมลงง่ายๆ

          “ค่ะ อย่าลืมโทรหาแพรนะคะวิชญ์”

          “อืม”

          สายถูกตัดไป กิจกรรมตรงหน้ายังคงสานต่อ เอวหนายังคงเร่งเครื่องต่อไม่ยั้ง

          ตั่บ! เนื้อกระแทกเนื้อดังสนั่นภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่!

          “อ๊ะ! อ๊ะ! พี่วิชญ์ขา นีน่า เสียววว ค่ะ อูยย์ อ๊ะ!”

          “อื้มมม์ โอวว์” เสียงครางอันแหบพร่าของชายหนุ่ม นามว่า ‘เมธาวิน’ หรือ ‘พี่วิชญ์’ของทุกคน ร้องลั่นราวกับกำลังไต่ขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นเจ็ดก็ไม่ปาน

          “ชะ-ช่วย นีน่าด้วยค่ะ อ๊ะ! อร๊ายย์”

          เพล้ง!!!!! เสียงแก้วล่วงลงสู่พื้นดังสนั่น!

          “ว้ายยย” เสียงร้องของสาวนีน่าดังขึ้น เมื่อพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนตกตะลึงดูหนังสดของเธอกับเขาอยู่

          “บ้าฉิบ!!” น้ำเสียงเข้มสบถออกมาอย่างหัวเสีย

          พรึบ! ร่างสูงลุกยืนเต็มความสูง ดึงกางเกงเข้าที่ หันมองหญิงสาวที่ยืนตะลึงอยู่ตรงหน้า ‘ยัยตัวแสบ! เธออีกแล้วนะ’

          “เข้ามาทำไมไม่ขออนุญาตก่อน!”

เมธาวินระเบิดอารมณ์ใส่หญิงสาวทันที

          “พะ-พี่วิชญ์!”

ตมิสาตื่นตะลึงจนไม่อาจขยับเขยื้อนร่างกายของเธอได้...ประสบการณ์ 11 ปีที่แล้วกลับมาอีกครั้ง สถานการณ์แบบเดิม คนเดิมๆ แต่แตกต่างกันตรงสถานที่และเวลาเท่านั้นเอง

          “เธอจะยืนแบบนั้นอยู่นานมั้ยตังค์ นาตาลีบอกพี่ว่าเธอจะไปรับพี่ที่สนามบิน...แต่นี่อะไร!”

          “พี่วิชญ์ขา นีน่าขอตัวก่อนนะคะ”

          นีน่าสาวสวยหุ่นสะบึมรีบแต่งตัว เพราะเหตุการณ์ตรงหน้าของเธอไม่สู้ดีนัก...นีน่าเจอกับเมธาวินที่สนามบิน และเธอเองก็อาสา มาส่งเขาที่บ้าน แต่เพราะเธอเคยเป็นอดีตคู่ขาเก่าของเขา เลยมีเหตุการณ์เลยเถิดแบบเมื่อครู่ ‘ใครจะอดใจได้ล่ะ...เมธาวินคือหนุ่มหล่อล่ำกำยำเขย่าใจสาวๆ ขนาดนี้เขาไปอยู่อังกฤษตั้งห้าปี เป็นใครก็คงต้องคิดถึงเป็นธรรมดา’

          “ว่าไงตังค์ พี่พูดไม่ได้ยินหรือไง!”

เมธาวินไม่สนใจในคำบอกของนีน่า แต่กลับระเบิดอารมณ์ใส่ตมิสาอย่างไม่เกรงใจใคร

          “ได้ยินค่ะ”

ตมิสาพยายามดึงสติกลับมา ‘ความทรงจำเดิมของเธอยังไม่เคยจางหาย แต่กลับมีความทรงจำใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก…ซ้ำร้ายเขาก็ยังมาด่าเธอ’

          “ได้ยินแล้วทำไมถึงไม่อธิบาย หรือขอโทษ!”

          “ตังค์ลืมไปรับพี่วิชญ์ค่ะ”

เมื่อได้สติตมิสาก็ตอบกลับเขาไป ‘เธอหลงรักผู้ชายคนนี้ได้อย่างไรกัน เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ’ ถ้าจะบอกว่าเพราะเขาหล่อ หน้าตาดี อันนี้ก็ต้องยอมรับเป็นอันดับต้นๆ เลยแหละ ชีวิตของเธอเจอผู้ชายหล่อมากหน้าหลายตา แต่ก็ไม่มีใครทำให้เธอถูกใจเท่ากับเขามาก่อน ทำไมเธอถึงยังลืมเขาไม่ได้สักที ทั้งที่เขาเองก็ไม่เคยจะสนใจเธอเลยสักครั้ง!

          “ลืมยังงั้นเหรอ...นาตาลีคงได้รู้คราวนี้สินะ ว่าคนเก่งของเขาที่บอกว่าเก่งนักเก่งหนา ทำงานไม่เคยพลาด และจะส่งให้มาเป็นเลขาพี่...นี่อะไร! วันแรกก็พลาดซะแล้ว”

เมธาวินมองตมิสาตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าเขาไม่เห็นดวงตากลมโตที่เบิกกว้างตอนที่ดูหนังสดของเขานั้น เมธาวินก็คงจะจำเธอไม่ได้เลยจริงๆ ‘เธอสวยมาก ราวกับคนละคนที่เขาเคยเจอเมื่อห้าปีที่แล้ว ก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อ และทำธุรกิจกับเพื่อนที่อังกฤษอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะบินกลับมาในวันนี้’