ตอนที่ 5

#หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

@ PR เพสสิเด้นท์

          “เป็นยังไงบ้าง ชอบคอนโดที่นี่หรือเปล่ายัยผิง”

          “สวยถูกใจมากเลยค่ะ แค่หิ้วเสื้อผ้าก็เข้าอยู่ได้เลย แต่ว่าทั้งชั้นนี้มีแค่ห้องของผิงคนเดียวเหรอคะพี่ขวัญ”

          ขนมผิง เอ่ยตอบพลางกวาดสายตามองไปยังรอบๆเพนต์เฮาส์ที่จัดตกแต่งไว้อย่างสวยงามตามสไตล์ที่เธอชอบมากๆ แถมทางเข้าคอนโดก็แยกเป็นช่องทางพิเศษจนเธออดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้

          “ก็ใช่น่ะสิ ตอนที่พี่กับคุณแม่ตกลงทำสัญญาซื้อขายห้องนี้ เจ้าของโครงการบอกว่า ทั้งตึกมีห้องที่ถูกจัดตกแต่งเป็นแบบเพนต์เฮาส์แค่สองห้องเท่านั้น มีชั้นของแกที่เป็นขนาดกลาง และชั้นบนสุดจะเป็นห้องขนาดใหญ่น่ะ และที่สำคัญพวกเขายังลดราคาพิเศษให้ตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์แหน่ะ คอนโดอยู่ใจกลางเมืองขนาดนี้มาตรฐานความปลอดภัยก็สูงแถมยังใกล้กับมหาลัยแกด้วยแบบนี้ ใครไม่เอาก็บ้าแล้ว”

          ขนมผิงที่ยืนฟังพี่สาวพูดอธิบายก็ต้องถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมาด้วยความสงสัย เพราะคอนโดใจกลางเมืองและสิ่งอำนวยความสะดวกที่ดีขนาดนี้จะมาขายในราคาที่ต่ำกว่าครึ่งมันจะเป็นไปได้อย่างนั้นเหรอ

          “คอนโดเป็นแบบเหมาชั้น แถมยังสร้างเป็นเพนต์เฮาส์ขนาดกลางและราคาขายก็ต่ำกว่าครึ่ง เอ๊ะ...พี่ขวัญไม่ใช่ว่าห้องนี้อาจจะมีประวัติไม่ดีใช่ไหมคะ”

          เพียะ!!

          ของขวัญถึงกับยกมือฟาดลงบนต้นแขนของน้องสาวเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว เมื่อเห็นขนมผิงทำท่าทางตื่นตกใจราวกับกลัวผีจนเธอต้องรีบพูดอธิบายออกมาอีกครั้ง

          “แกมันก็กลัวผีจนขึ้นสมองไปได้ยัยผิง คอนโดหรูขนาดนี้จะมีประวัติได้ยังไง และพี่ก็ถามมาแล้วว่าเจ้าของเดิมสร้างห้องนี้ไว้ให้กับแฟนสาวเป็นของขวัญวันเกิดน่ะแต่ว่าเลิกรากันไปเสียก่อน เจ้าของเดิมก็เลยขายทิ้ง”

          “พี่ขวัญก็รู้ว่าหนูกลัวผีขนาดไหน แต่ถ้าพี่ไปสืบประวัติและถามมาให้ผิงขนาดนี้ ผิงก็สบายใจแล้วค่ะ”เด็กสาวเอ่ยบอกพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆให้กับพี่สาวของเธอ

          “กลัวผีแต่ดันชอบเรียนหมอพี่ล่ะเชื่อแกจริงๆ”

          “มันก็คล้ายๆกับบางคนที่ชอบฟังเรื่องผี แต่ว่ากลัวผีไม่อยากเจอไงคะพี่ขวัญ”

          “เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว ไปเดินดูห้องทางนู้นกันต่อเถอะ”

          ของขวัญส่ายหน้าไปมาอย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่ทั้งสองคนจะเริ่มพากันเดินสำรวจห้องต่างๆจนมาหยุดอยู่ตรงริมระเบียงของห้องนั่งเล่น โดยของขวัญก็หันไปพูดถามน้องสาวของเธอขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกอะไรออก

          “เออจริงสิ...พี่ขอถามอะไรแกอย่างหนึ่งได้ไหมขนมผิง”     

          “อะไรเหรอคะ”

          “แกยังรู้สึกอะไรกับพระรามอยู่หรือเปล่า” ของขวัญพูดถามออกมาตรงๆพร้อมกับสบตามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

          “คือว่า...ผิงไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่พระรามแล้วค่ะ” ขนมผิงเอ่ยตอบออกมาเบาๆอย่างเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้อย่างมิดชิด

          “ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับพระรามแล้วก็ดีไป เพราะแกเข้าเรียนที่มหาลัยเดียวกันอย่างนี้ สักวันก็ต้องเจอหน้ากันและถึงวันนั้นพี่ก็หวังว่าน้องสาวของพี่คนนี้จะเข้มแข็งและกล้าเผชิญหน้ากับผู้ชายเฮงซวยคนนั้นนะยัยผิง”

          “เข้าใจแล้วค่ะขอบคุณนะคะพี่ขวัญที่เป็นห่วงผิง”หญิงสาว พยักหน้าหงึกๆอย่างรับรู้พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้พี่สาวของเธออย่างนึกขอบคุณ

          “งั้นตอนนี้แกก็จะต้องเริ่มมองหาผู้ชายงานดีมาดามใจได้แล้ว และที่สำคัญ แกต้องสวยเชิดแบบเริ่ดๆเข้าไว้เอาให้ผู้ชายเฮงซวยนั่นรู้สึกเสียดายแกไปเลย”

          “แต่ตอนนี้ผิงยังอยากโฟกัสที่เรื่องการเรียนมากกว่ายังไม่อยากจะคบกับใครเลย”

          “เฮ้อ…พี่ล่ะปวดใจกับแกจริงๆ นี่ขนาดมีพี่สาวสวยแซ่บและเฟียสอย่างพี่ แต่แกกลับหน่อมแน้มเรียบร้อยยิ่งกว่ากุลสตรีไทย พี่จะบ้าจะบอกับแกจริงๆ” ของขวัญถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะหันไปมองเสื้อผ้าและใบหน้าหวานของขนมผิงอย่างคนเหนื่อยใจ

          “ก็ผิงยังอยากเป็นน้องสาวตัวเล็กที่แสนน่ารักของพี่ขวัญอยู่นี่คะ” ขนมผิงรีบเดินเข้าไปกอดแขนพี่สาวของเธอพร้อมกับส่งสายตาปริบๆอย่างคนออดอ้อนในทันที

          “ไม่ได้การแล้ว...ยังไงวันนี้พี่จะต้องพาแกไปเปลี่ยนโฉมใหม่เอาให้เป็นว่าที่คุณหมอที่สวยแซ่บที่สุดในชั้นปี และคืนนี้พี่ก็จะพาแกไปปลดปล่อยพลังวัยรุ่นหญิงไทยแบบยุคสองพันยี่สิบหกเอาให้จุกๆไปเลย” ของขวัญพูดบอกพร้อมกับเริ่มคิดแผนการที่จะเปลี่ยนลุคให้กับน้องสาวของเธอในทันที

          “เดี๋ยวก่อนพี่ขวัญ.... พี่จะพาผิงไปไหนคะ”ขนมผิงถึงกับร้องออกมาเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็ถูกพี่ของขวัญฉุดกระชากลากแขนของเธอให้เดินตามออกจากห้องไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

          “ตามพี่มาเถอะ น้องรักเดี๋ยวก็รู้เอง” ของขวัญหันไปพูดตอบกลับน้องสาวของเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็ว

          (โทรมาหากูตอนนี้ มีเรื่องอะไรไม่ทราบยะ)

          “นังเดซี่คืนนี้เตรียมตัวไปที่เดิม...กูเลี้ยงเอง!

@บาร์โฮสต์เจเค

          “ไฮ...เวลคัมทูไทยแลนด์นะจ้ะ ซิสเตอร์”

          เสียงใสของเดซี่เอ่ยทักทายขนมผิงน้องสาวของเพื่อนสนิทด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยจริตตัวแม่ตามสไตล์ของเธอ

          “สวัสดีค่ะ พี่เดซี่ไม่เจอกันตั้งหลายปีพี่สวยมากๆจนผิงแทบจะจำไม่ได้เลยนะคะ”

          ขนมผิงพูดและรีบยกมือไหว้พี่เดซี่เพื่อนสนิทของพี่สาวอย่างนอบน้อม พลางหย่อนตัวนั่งลงยังโซฟาขนาดใหญ่พร้อมกับหันมองไปยังรอบๆบริเวณที่ตอนนี้เริ่มมีนักท่องเที่ยวทยอยเดินกันเข้ามาภายในร้านอย่างหนาตา

          “แหม....พี่ก็ไม่เจอซิสเตอร์ตั้งนาน ตอนนี้ดูสิสวยฉ่ำมงลงยิ่งกว่าดาราเซเลปเสียอีก”เดซี่พูดตอบพร้อมกับมองดูลุคใหม่ที่สวยแซ่บของน้องขนมผิงอย่างถูกอกถูกใจ

          “พี่เดซี่ว่า...ผิงดูแปลกๆไหมคะ” ขนมผิงพูดถามออกมาเบาๆอย่างรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจที่ถูกพี่ขวัญจับเธอเปลี่ยนโฉมใหม่จนเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

          “แปลกอะไรกัน น้องขนมผิงสวยมากต่างหาก ไม่เชื่อก็มองดูรอบๆสิ หนุ่มหล่อเกือบทั้งร้านจ้องน้องจนคอแทบจะหักอยู่แล้ว และถ้าเกิดน้องสาวคนนี้ของพี่อยากได้ผู้คนไหนก็บอกพี่มา เดี๋ยวพี่จะพาหิ้วขึ้นไปรอที่ห้องเลยดีไหม”เดซี่พูดบอกอย่างจีบปากจีบคอ ก่อนที่จะได้ยินเสียงของนังเพื่อนตัวดีเอ่ยแทรกดังออกมา

          “มึงก็พูดเวอร์ไปนังเดซี่ วันนี้กูก็แค่พายัยขวัญมาเปิดโลกกว้างเฉยๆไม่ได้จะพาไปกินผู้ชายแบบมึง”

          “กูก็นึกว่ามึงอยากจะให้น้องสาวกินแซ่บอย่างมึงบ้างไง งั้นเอางี้...คืนนี้พี่จะจัดผู้ชายกล้ามโต มีซิกแพกแน่นๆ เอาให้ซิสเตอร์ลูบคลำทั้งคืนไปเลยดีไหม”

          “เฮ้อ...กูคิดถูกหรือว่าคิดผิดวะที่ ชวนยัยผิงมาเที่ยวบาร์โฮสต์กับมึง รู้งี้กูโทรตามนังโยเกิร์ตมาเที่ยวด้วยอีกคนซะก็ดี”

          “มึงก็ช่างกล้าพูด ถึงมึงโทรหานังโยเกิร์ตจริงๆคิดเหรอว่าผัวเด็กของมันจะยอมให้มันมาเที่ยวกับพวกเราที่นี่”เดซี่เอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงโยเกิร์ตที่ตอนนี้กลายเป็นคุณแม่ยังสาวไปแล้ว

          “พี่โยเกิร์ตแต่งงานแล้วเหรอคะ”ขนมผิงที่ได้ยินก็หันไปพูดถามพี่ของขวัญด้วยความแปลกใจ

          “แต่งแล้วน่ะสิแถมยังมีเบบี๋แล้วด้วย เอาไว้พี่ว่างๆจะพาแกไปเยี่ยมหลานด้วยกันนะยัยผิง”ของขวัญหันมาตอบน้องสาวก่อนที่จะได้ยินเสียงของเดซี่เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ

          “เดี๋ยวกูจะประมูลดริ้งหนุ่มหล่อมาสักสี่ห้าคนแล้วพวกเราค่อยส่งภาพไปยั่วนังโยกันดีกว่า คิกคิก....” เดซี่พูดบอกและส่งเสียงหัวเราะคิกคักราวกับชอบใจที่นึกแผนแกล้งโยเกิร์ตเพื่อนสนิทของเธอ

          “ความคิดของมึงนี้คือเริศ!!! กูว่างานนี้นังโยได้น้ำลายหกแน่ ส่วนแกยัยผิงถ้าชอบผู้ชายคนไหนก็ชี้นิ้วบอกมา คืนนี้พี่สาวสุดแซ่บจะเปย์ให้แกมีความสุขที่สุดไปเลย แต่มีข้อแม้อยู่หนึ่งข้อที่แกต้องทำให้กับพี่นะ”

          “อะไรเหรอคะ”ขนมผิงหันไปสบตามองพี่ของขวัญแล้วพูดถามออกมาด้วยความสงสัย

          “เรื่องพี่พาแกมาเที่ยวบาร์โฮสต์คืนนี้ขอให้เก็บไว้เป็นความลับระดับชาติห้ามบอกให้คุณพ่อกับคุณแม่รู้เด็ดขาด เข้าใจไหม”

          ขนมผิงที่นั่งฟังพี่สาวพูดจบก็ถึงกับยิ้มกว้างออกมาอย่างขบขัน ก่อนที่เธอจะชูสามนิ้วขึ้นมาแล้วพูดตอบกลับด้วยสีหน้าและท่าทางที่เต็มไปด้วยความทะเล้นในทันที

          “เข้าใจแล้วค่ะ ผิงขอสัญญาด้วยเกียรติของหัวหน้าเนตรนารีหมู่สามเลยค่ะ”

          “งั้นจัดไปสิจ๊ะน้องรัก....”ของขวัญพูดจบก็หันไปสบตามองเดซี่ที่พยักหน้ารับอย่างรู้งาน ก่อนที่พวกเธอจะหันมองไปยังหน้าเวทีและเริ่มประมูลดริ้งเครื่องดื่มเพื่อเรียกหนุ่มหล่อที่แสนถูกใจในทันที

#อีกด้านหนึ่ง

          “หึหึ..นังเพื่อนตัวดี” โยเกิร์ตเอ่ยพึมพำพร้อมกับอมยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเพื่อนสนิททั้งสองคนส่งภาพถ่ายที่พวกมันไปเที่ยวบาร์โฮสต์มาให้กับเธอราวกับหยอกเย้า

          “พี่กำลังดูอะไรอยู่เหรอครับ ทำไมถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว”

          ยูโรที่เปิดประตูห้องนอนเข้ามาก็ต้องแอบสงสัยเมื่อเห็นเมียรักกำลังนั่งอมยิ้มให้กับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือของเธอ

          “อ้าว...ยูโรทำไมวันนี้กลับมาเร็วจัง”

          “ฟอด!! ผมคิดถึงเมียเลยกลับบ้านมาก่อน ว่าแต่พี่โยเกิร์ตยังไม่บอกผมเลยนะ ว่าพี่กำลังดูอะไรอยู่” ยูโรเอ่ยพลางยื่นใบหน้าหล่อเข้าไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของเมียรัก ก่อนที่พี่โยเกิร์ตจะพูดตอบเขาออกมาเบาๆ

          “พี่ดูรูปที่นังขวัญกับนังเดซี่มันพาน้องขนมผิงไปเที่ยวบาร์โฮสต์น่ะ”

          “ขนมผิง?”

          “อืม...น้องสาวนังขวัญน่ะ เห็นว่าไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นและเพิ่งจะบินกลับมาเรียนต่อที่ไทย ยูโรดูพวกมันส่งภาพมาสิจะไม่ให้พี่ขำได้ยังไง”โยเกิร์ตพูดบอกพลางชูโทรศัพท์ให้สามีเด็กของเธอดูภาพที่เพื่อนสนิทกำลังลูบซิกแพกหนุ่มหล่อหลายคน โดยมีขนมผิงนั่งถือแก้วเหล้าและยิ้มหัวเราะออกมาราวกับชอบอกชอบใจ

          “ที่รัก ส่งภาพนี้มาให้ผมหน่อยได้ไหม”

          “นายจะเอาไปทำอะไรเหรอ”โยเกิร์ตถึงกับเอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจ ก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของยูโรพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

          “หึหึ ผมจะเอาไปแหย่รังแตนน่ะครับ”