รอยอาลัย ตอนที่ 2

“เที่ยงแล้วคุณจีนัสยังไม่หิวเหรอครับ...” เสียงชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาสวมกางเกงผ้าฝ้ายสีดำยืนยิ้มด้านหลังทำให้เธอใช้มือจับหมวกปีกกว้างที่กำลังต้องลมแล้วกันกลับทั้งตัวเพื่อทักทายกับเขา

            “คุณกิตติธัช...สวัสดีค่ะมาได้ไงคะเนี่ย”                                          “ผมมาขออนุญาตคุณลุงพาคุณไปทานมื้อเที่ยงครับ” ชายหนุ่มยิ้มเช่นเดิมบอกกับเธอย่างมีความหวัง                                                          “ชุดนี่เนี่ยนะคะ” หญิงสาวทำท่ากางแขนที่มีเสื้อเชิ้ดแขนยาวซีดๆ ของบิดา ที่เอามาสวมทับเสื้อยืดอีกที เพื่อกันแสงแดดให้เขาดูแล้วก้มมองตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอสวมรองเท้าบูตที่เปื้อนดินกางเกงขาสามส่วนตัวหนึ่งเท่านั้น เข้ามาทำงานในสวนใครๆ ก็ต้องใส่แบบนี้กัน

            “ชุดนี้แล้วไม่ต้องกินข้าวหรือไงครับ...แบบนี้ก็ไปได้ ว่าแต่ผมจะได้รับเกียรตินั้นไหมน่ะสิ”

            “...” เธอมองหน้าเขาอย่างค้นหาแต่ยังไม่ตอบ เห็นเขายิ้มทะเล้นเธอจึงพยักหน้าตกลง ตั้งแต่มื้อค่ำที่โต๊ะอาหารวันนั้นนับเวลาก็ล่วงหนึ่งสัปดาห์ไปแล้ว

เธอก็เริ่มมีโอกาสพูดคุยกับเขาบ้างใช้โทรศัพท์ติดต่อกันบ้างหรือแม้แต่ได้จบเจอกันบ้าง ซึ่งโดยมากจะเป็นเขาที่มักหาเวลามาเจอตอนเธอทำงานแบบนี้เกือบทุกวัน

 ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าเพื่อความบริสุทธิ์ใจและได้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ด้วย ด้วยประสบการณ์และวัยที่ไม่ใช่เด็กๆ แล้วเธอพอจะดูออกว่าเขาค่อนข้างมีความจริงใจกับเธอพอสมควร

            “คุณชอบงานในแปลงผักนี้มากกว่างานบัญชีเหรอครับ เห็นขลุกอยู่แต่ที่นี่”                                                                                                     “อ๋อ...เปล่าค่ะจีนัสไม่ถนัดเลยซักกะอย่างแต่เพราะอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็กๆ เลยคุ้นเคยและพอจะทำได้เท่านั้นคุณพ่อคุณแม่ก็เลยให้หัดทำไว้ทุกๆ อย่างค่ะ เผื่อเวลามีปัญหาเราจะได้แก้ได้ด้วยตัวเองได้”                “อืม...น่าแปลกนะครับ คุณไปอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปีไม่ยักเหมือนเด็กนอกเลย” ทั้งคู่พูดคุยกันเรื่อยเพื่อจะไปขึ้นรถของกิตติธัชซึ่งจอดอยู่ริมถนนปากทางเข้าแปลงผัก

            “อ้าว...ทำไมล่ะ จีนัสไปอยู่เมืองนอกก็ทำงานนะคะ เป็นพนักงานล้างจานบ้าง เป็นพนักงานในร้านขายเบเกอรี่ก็เคย ขนาดเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารก็ทำมาแล้ว” หญิงสาวเล่าประสบการณ์อาชีพในต่างแดนให้เขาฟัง

ชายหนุ่มแอบหัวเราะอย่างทึ่งๆ ไม่นึกว่ารูปร่างบอบบางตัวเล็กๆ อย่างนี้เอาเข้าจริงก็อึดไม่ใช่ย่อยดูเอาเถิดขนาดมาตากแดดตากลมในที่แบบนี้เธอยังไม่หวั่นตามบิดามาได้ทุกวี่ทุกวัน ทั้งๆ ที่ด้วยฐานะถึงจะไม่ร่ำรวยมากนัก แต่ถ้าจะเลือกอยู่เฉยๆ นั่งกินนอนกินไปวันๆ เธอก็ไม่ได้ขัดสนอะไร

            “หัวเราะอะไรคะจีนัสทำมาแล้วจริงๆ ทั้งหมดนั่นเลย ก็อย่างว่าคุณพ่อกับคุณแม่จีนัสท่านก็ไม่ได้รวยถึงขนาดให้ลูกนั่งเครื่องบินไปนอนเล่นถึงเมืองนอกนี่ จริงไหมคะ จีนัสก็เลยต้องหางานพาร์สไทม์ทำไปด้วย”

            “ผมเปล่าหัวเราะเยาะนะ ที่หัวเราะเพราะแอบทึ่งในความสามารถของผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวแบบคุณต่างหาก ช่างดิ้นรนเหลือเกินแม่คุณ”

            “เอ๊ะ...คุณนี่ล้อจีนัสเหรอคะ เดี๋ยวโดนสั่งห้ามเข้าเขตสวนของเราซะเลยเป็นไงคะ คุณต้องรู้นะว่าถิ่นใคร ใครเป็นคนคุม”

            “ครับๆ ยอมๆ ผมยอมคุณแล้วเขาว่ามดตะนอยต่อยแล้วเจ็บสงสัยจริงแน่ๆ”

            “ยังอีกนะคะคุณเนี่ย...”

            “ฮะๆ...” สองหนุ่มสาวหยอกล้อหัวเราะร่าราวกับแดดร้อนๆ ตอนเที่ยงวันเป็นสีชมพูอย่างไรอย่างนั้น

มันทำให้คนที่แอบยืนมองไม่ได้มีความสุขร่วมกับคนทั้งคู่เลย ศิลาภินที่ตั้งใจหยุดทุกอย่างไว้แต่ฐานะพี่เมียกับน้องเขยต้องกัดฟันกรอดกำมือแน่นราวอยากตะบันหน้าใครเป็นการระบายสักทีสองที

            เขากลับมาจากส่งผักในตลาดและรอคนงานเตรียมของรอบใหม่ที่จะไปส่งยังอีกที่หนึ่งจึงเดินออกมาจากโรงคัดแยกเพื่อจะมาดูสาวเจ้านั่นแหละ แม้บอกตัวเองว่าให้หักห้ามใจแต่ไฟเก่าเมื่อโดนน้ำมันราดเข้าไปแล้วยากจริงๆ จะให้ดับมอด

และจากการได้มาแอบมองนี่แหละเขาถึงได้เห็นกิตติธัชมาเทียวไล้เทียวขื่อยู่สองสามวันติดกันแล้ว วันนี้มันคาตาเกินไปและเขาก็รับมันไม่ได้เลย

ชายหนุ่มมองดูหนุ่มสาวที่เปิดเผยตัวทำราวเป็นคู่รักกันก็ไม่ปาน จนลับตา เขาจึงเดินกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ข่มจิตข่มใจให้ลึกที่สุด

สี่ปีที่ผ่านมาใช่เขาจะไม่คิดไม่หวงเธอแต่ด้วยความห่างไกลและไม่เคยได้เห็นได้สัมผัส ไม่ได้รับรู้ความเป็นอยู่ของเธอเขาจึงไม่ร้อนรุ่มเรื่องนี้เท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันชัดเจนเป็นรูปธรรมเข้าไปทุกทีแล้วว่าเธอกำลังจะทำคำพูดในคืนนั้น ที่สำคัญมันคงไม่ยากอะไรเลยถ้าฝ่ายชายก็เต็มใจอยู่ด้วย

 รอศิลาภิน...รอให้โรงเรียนอนุบาลเปิดเทอมแล้วเขาก็ไปจากที่นี่ซะ แม้จะต้องเดินทางมาเยี่ยมทุกๆ วันหยุด ก็คงไม่ร้ายเท่ากับต้องมาทนเห็นภาพบาดตาบาดใจของว่าที่คู่รักคู่ใหม่อย่างนี้ทุกวัน

ผักหลายชนิดที่บรรจุอยู่ในใส่ตะกร้าถูกนำขึ้นรถเพื่อทำไปส่งให้พ่อค้าแม่ค้าที่สั่ง รอบนี้ของมากและระยะทางไกลกว่ารอบแรก เขาจึงต้องมีผู้ช่วยติดตามไปด้วย ชายหนุ่มปล่อยหน้าที่ขับรถให้ลูกน้องส่วนตัวเขาก็นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับมองเหม่อไปยังนอกตัวรถอย่างไร้จุดหมาย

“นี่จะสี่ทุ่มแล้วนะคะคุณ ตาธีร์ยังไม่กลับมาอีกย่าหยางอแงร้องหาพ่อหาแม่ใหญ่แล้ว” จิตนารีซึ่งอุ้มหลานสาวตัวน้อยไว้บนบ่าเดินวนไปเวียนมาเพื่อกล่อมให้หลับ แต่คุ้มขวัญกลับไม่ยอมหลับยอมนอนร้องไห้โยเยจะหาพ่อกับแม่ท่าเดียว

            “โอ๋ๆๆ ลูกอย่าร้องนะก็ลูกพ่อเขาไปทำงานนะคนดี”

            “ปกติตาธีร์ไม่ใช่คนเหลวไหลนะ นี่โทร.ไปก็ไม่ยอมรับสาย ไอ้ทิมก็อีกคนโทร.เท่าไหร่ไม่ยอมรับพอกันทั้งลูกพี่ลูกน้อง...เอ หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณเราลองโทร.ให้ตำรวจช่วยหาดูไหม”

            “ดีค่ะ...ฉันเองก็ใจคอไม่ดีแล้วเหมือนกัน” จิตนารีสนับสนุนความคิดสามี มือยังคงตบสะโพกหลานสาวแล้วเขย่าเบาๆ เป็นการปลอบประโลม

            บรื๊นๆ เอี๊ยด!! ทั้งเสียงรถและเสียงห้ามล้อที่ทำงานอย่างหนักจนเกิดเสียงได้ยินมาถึงในตัวบ้านทำให้ทั้งคู่ชะงักก่อนจะมองหน้ากันแล้วเดินออกไปดูด้านนอก

            “ตาธีร์!! ตายแล้วทำไมเป็นแบบนี้”

สภาพของลูกเขยที่ถูกคนงานหิ้วปีกลงจากรถกระบะทำเอาสองตายายเบิกตาโพลงรีบเข้าไปดู                                                               “เมาครับน้านารี เมามากด้วยผมห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟังส่งของเสร็จไปนั่งกินเหล้าเฉยเลย นี่ถ้าร้านไม่ปิดก็ยังไม่ยอมกลับนะครับ” เจ้าทิมคนงานทำการเล่าให้นายจ้างฟังทันที

กลิ่นฉุนของแอลกอฮอลล์โชยฟุ้งออกจากตัวลูกเขยหนุ่มจนจิตนารีต้องเบือนหน้าหนีและรีบพาคุ้มขวัญซึ่งหยุดร้องไปแล้ว เธอกำลังจ้องมองบิดาของตัวเองด้วยท่าทีสงสัยเข้าบ้านไป ปล่อยหน้าที่ให้สามีเป็นคนจัดการ

            “แล้วทำไมเมามายขนาดนี้ปกติตธีร์ไม่ใช่คนดื่มเหล้าจัดเสียหน่อย”

            “อื้อ...ปล่อย...จากินเหล้า เอิ๊ก...ยังไม่มาวเลย...”

            “ไม่ไหวๆ ไอ้ทิมพาขึ้นห้องไปเลยไป ขืนปล่อยให้ขึ้นไปเองมีหวังตกบันไดตายกันพอดี” ชนชาติส่ายหัวยิก รีบปัดมือไล่ให้คนงานพาลูกเขยขึ้นห้อง น้ำท่าเห็นทีไม่ต้องอาบกันแล้วอาบน้ำเหล้ามาซะเป็นแกลลอนขนาดนี้

            “ไม่ปาย...ไอ้ทิมเหล้าอยู่ไหนไปเอาเหล้ามา...ฉานจากินเหล้า” คนเมายังโวยวายไม่ยอมหยุดพยายามผลักคนช่วยพยุงออกให้พ้นตัวทั้งๆ ที่ตัวเองยืนทรงตัวไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ

            “คุณธีร์...ไปนอนเถอะครับพรุ่งนี้ค่อยไปดื่มใหม่ เหล้าเขายังไม่เลิกผลิตหรอกครับ”

            “ไอ้ทิม!! ยังมีหน้าส่งเสริมกันอีกนะ พอกันทั้งลูกพี่ลูกน้องมิน่าเป็นซะอย่างนี้นี่เองใครมันจะห้ามใครได้”

            “ไปๆ แล้วครับน้า...โธ่ ผมน่ะห้ามแล้วฟังกันซะที่ไหน” ทิมคนงานวัยรุ่นพยุงร่างเจ้านายไปบ่นไป

สองคนเดินโซซัดโซเซดูไม่ออกใครเมาใครไม่เมาเนื่องจากศิลาภินนั้นตัวใหญ่กว่ามากทิมจึงค่อนข้างลำบากพอสมควรกว่าจะประคองขึ้นไปถึงห้องนอนได้