เข้าสู่ระบบแชร์
รอยอาลัย ตอนที่ 1
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-19 09:30:26วิถีชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไปเรื่อยๆ นับจากเหตุการณ์ในวันนั้น ศิลาภินก็พยายามไม่มายุ่งเกี่ยวกับกันต์ศิตางค์อีก หญิงสาวมักใช้เวลาส่วนใหญ่ในการช่วยบิดาและมารดาทำงาน
ชายหนุ่มนั้นในฐานะบุตรเขยก็มีหน้าที่ต้องทำเหมือนกันนั่นคือขับรถส่งสินค้าที่ถูกจัดใส่ตะกร้าไปให้พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยในตลาด ที่ไม่ได้เข้าไปรับของถึงในสวนอย่างรายใหญ่ๆ
ใกล้เวลาเปิดเทอมของคุ้มขวัญเข้ามาทุกทีเมื่อถึงเวลานั้นเขาก็ต้องกลับไปทำงานในตัวเมืองเหมือนเดิม
ในตอนแรกเขาคิดจะเอาคุ้มขวัญไปอยู่เสียที่บ้านแล้วจ้างพี่เลี้ยงดูแลแต่จิตนารีไม่ยอม บอกว่าถึงอย่างไรก็เป็นหลานของเธอยังไงก็จะขอเลี้ยงดูด้วยตัวเอง
แม้จะมีสิทธิ์ในตัวบุตรสาวเต็มที่แต่เขาหรือจะกล้าขัดใจผู้ใหญ่ที่ตัวเองให้ความเคารพ จึงตกลงกันว่าจะขอมาอยู่ดูแลเสียที่นี่ในระหว่างที่หนูน้อยยังไม่ไปโรงเรียน เนื่องจากปีนี้เธอมีอายุครบเกณฑ์ที่จะเข้าเรียนในชั้นประถมวัยได้แล้ว เขาต้องจัดการเคลียร์งานในบริษัทและฝากส่วนที่เหลือไว้ให้ลูกน้องจัดการต่อ “อ้าว!! คุณธีร์วันนี้ยกของเองเลยเหรอคะแล้วลูกน้องไปไหนกันหมดเนี่ย” ลูกค้าประจำคนหนึ่งเอ่ยทักเมื่อเห็นเขายกตะกร้าไม้ไผ่สานที่บรรจุหัวผักกะหล่ำอยู่ด้านในเดินเข้ามาให้
“พจน์มันไม่สบายครับ ทิมกับคนอื่นๆ ก็อยู่ช่วยในสวนนั่นแหละครับอีกอย่างวันนี้ของน้อยผมทำคนเดียวก็ไหว”
“ค่ะๆ ยังหนุ่มยังแน่นต้องไหวแน่ค่ะ นี่ถ้าคุณธีร์มาอยู่ช่วยงานตลอดก็ดีสินะคะ พวกพี่นารีกับพี่ชาติจะได้ไม่เหนื่อย อีกอย่างไม่ต้องเสียเงินจ้างลูกจ้างด้วย”
“ทำยังไงได้ล่ะครับผมเองก็มีงานต้องทำเหมือนกัน อีกอย่างคนที่จ้างก็เป็นคนในหมู่บ้านถือว่าช่วยๆ กันครับจะได้ไม่ต้องออกไปหางานทำข้างนอก” ชายหนุ่มยิ้มยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหนอาบใบหน้ายืนรอลูกค้าจ่ายเงินให้
“นี่ค่ะเงิน นับแล้วครบทุกบาททุกสตางค์ พรุ่งนี้เดี๋ยวตอนเย็นป้าจะโทร.ไปบอกออเดอร์ของพรุ่งนี้นะคะ เออ...ว่าแต่ค่อยเห็นหนูจีนัสออกมาข้างนอกเลยนะคะ กลับมาจากเมืองนอกเมืองนาเก็บตัวเงียบเชียว”
เข้าเรื่อง...ศิลาภินคิดในใจ ใครๆ ในตำบลนี้คงรู้ความสัมพันธ์สามเส้าเมื่อครั้งก่อนของเขากันหมด เมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านอดีตภรรยาหลังนั้นต่างก็จับตามองกันเหลือเกิน
โชคดีที่ทั้งจิตนารีและชนชาติไม่ได้ให้ความสนใจกับปากชาวบ้านมากนัก ทั้งสองเป็นผู้ใหญ่ที่รู้จักคิดและให้โอกาสคน อย่างที่เขาก็เคยได้รับโอกาสมาครั้งหนึ่งแล้วเช่นกัน
“เขาช่วยทำงานที่บ้านครับ ไม่ค่อยได้เจอกับผมหรอก ตื่นเช้ามาผมก็ดูลูก ทำงาน กลับบ้านก็ค่ำมืดเข้านอนกันหมดแล้วครับ” ชายหนุ่มพยายามบอกไม่ให้เป็นการน่าเกลียดจนเกินไป ในฐานะคนคุ้นเคยยังอยากรักษาน้ำใจกันอยู่
“เหรอคะ...แล้ว...”
“ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับป้า เดี๋ยวยังต้องไปส่งให้ร้านพี่พรอีกเจ้าป่านนี้คงรอแย่แล้ว”
“อ๋อ...ค่ะๆ” ชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปที่รถกระบะซึ่งถูกดัดแปลงให้มีขอบรั้วด้านหลังสำหรับการบรรทุกของในปริมาณมากๆ
ชายหนุ่มคิดว่าเขาคงต้องรามือจากหัวใจตัวเองจริงๆ เสียแล้ว หากยังขืนดื้อรั้นเดินหน้าผู้หญิงที่เขารักคงต้องเดือดร้อนใจอีกแน่นอน เพราะใครๆ ต่างก็จับจ้องออกแนวไปทางคอยจับผิดความเคลื่อนไหวของเธอและเขาอยู่ตลอด พลาดแม้แต่ก้าวเดียวเขาคงไม่มีวันมองหน้าใครได้อีก แม้แต่ลูกสาวของตัวเอง
ศิลาภินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วค่อยๆ ปล่อยออกอย่างผ่อนคลาย เป็นวิธีการช่วยบรรเทาความอัดอั้นให้หัวใจเขาให้บางเบา แต่บางครั้งมันก็ไม่ได้ผลเอาเสียเลย ทุกจังหวะของการดีดเต้นยังคงปวดหนึบร้าวไปทั้งทรวงยามคิดว่าเขาจะต้องเสียกันต์ศิตางค์ให้กับคนอื่น
บทล่าสุด
โซ่ดอกรัก เส้นขนานที่ต้องมาบรรจบ ตอนที่ 1
อีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น...งานแต่งงานก็จะถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราทั้งงานหมั้นในช่วงเช้าและงานเลี้ยงในช่วงค่ำ ทุกฝ่ายพร้อม ทุกคนมีแต่ความยินดีไม่มีเลยสิ่งไหนจะติดขัดให้ทุกคนต้องร้อนใจ สมกับเป็นงานมงคล ทุกอย่างสื่อไปในทางที่ดีเสียจริงๆ นานมากแล้ว...ศิลาภินขาดการติดต่อกับเธอไปอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่วันที่เขามาลาจิตนารีบอกว่าไปทำงานที่ต่างจังหวัด และครั้งนี้คงไปนานหลายเดือนหญิงสาวซึ่งนั่งแต่งตัวเตรียมจะไปลองชุดที่แก้อีกครั้งมีอาการเหม่อลอยไม่สมกับที่ตัวเองจะเป็นเจ้าสาวในอีกไม่ช้านี้เลย ใจเธอมันไม่ได้อยู่กับเจ้าบ่าว ยังคงถูกจองจำเอาไว้ที่ใครคนหนึ่งและไม่เคยหลุดพ้นออกมาได้สักที ในตอนที่เขาเฝ้าเพียรโทร.หา กระหน่ำส่งข้อความมาให้เธอไม่อยากรับรู้ มันรำคาญและที่ถูกกวนใจด้วยกวนประสาทอยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่พอหลังจากที่เขากลับมาจากเชียงใหม่ ชายหนุ่มก็หายเงียบไปเลย ไม่โทร ไม่ติดต่อ ข้อความก็ไม่มีความเคลื่อนไหวทุกอย่างถูกตัดขาดไปจากเธออันที่จริงต้องดีใจสิถึงจะถูกแต่ทำไมไม่รู้ใจมันถึงสั่นหวิวทุกครั้งเมื่อคิดว่าเธอและเขาคงไม่มีวันได้บรรจบอยู่ในเส้นทางสายเดียวกันได้อีก มันไม่ควรจะเกิด
โซ่ดอกรัก รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 4
ตกเย็นมากแล้วก็ยังไม่มีใครกลับกันมาบ้าน กันต์ศิตางค์โทร.มาบอกมารดาว่าเธอยังต้องเอาการ์ดไปให้เพื่อนๆ อีกสองสามคน อาจจะกลับติดค่ำสักหน่อย นางจึงจัดแจงเข้าครัวทำกับข้าวรอเพื่อที่พอทุกคนมาถึงจะได้กินมื้อค่ำกันเลยหลายวันมานี้ชนชาติเองก็ไม่ค่อยได้เข้าไปทำงานได้แต่สั่งการบรรดาลูกน้องเอาไว้ ในฐานะพ่อของว่าที่เจ้าสาวก็ต้องวิ่งเต้นทำโน่นทำนี่เพราะงานก็ใกล้จะมาถึงเข้าไปทุกที“เอ...เสียงรถนี่ใช่พวกจีนัสพากันกลับมาแล้วรึเปล่าแม่จันทร์” จิตนารีถามแม่บ้านรุ่นน้องขณะนั่งหั่นผักเพื่อเตรียมทำกับข้าว“เสียงรถไม่เหมือนเลยนะคะพี่นารี เหมือนรถคุณธีร์มากกว่าเดี๋ยวจันทร์ไปดูให้นะ”“อือ...เอาสิถ้าเป็นธีร์ล่ะก็พาเขามาพบฉันที่นี่เลยนะ”“จ้ะพี่...” นางจันทร์วางของในมือแล้วรีบลุกเดินไปดูผู้มาเยือน จิตนารีก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อ พลางนึกในใจว่าถ้าเป็นศิลาภินคงดีไม่น้อยนางเอกก็กำลังอยากเจอเขาอยู่ด้วยพอดี “คุณแม่...สวัสดีครับ”“อ้าวธีร์...สวัสดีจ้ะไปไงมาไงล่ะเนี่ยเราน่ะ” ศิลาภินเดินมาพร้อมกับจันทร์ เขายกมือไหว้แม่ยายก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวนั่งลงบนแคร่ใกล้ๆ นาง ส่วนจันทร์ก็เดินอ้อมเข้าไปด้านในตัวบ้านตามมารยาทด้วยร
โซ่ดอกรัก รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 3
ทำไมกันต์ศิตางค์ถึงได้โหดร้ายกับเขาถึงขนาดนี้ ถึงไม่รักไม่ไยดีในตัวเขาจริงๆ ก็ควรคิดถึงลูกในท้องบ้าง อย่างไรเสียเขาก็คือพ่อที่แท้จริงของเด็ก จะใจร้ายใจดำเกินไปหรือเปล่าที่กีดกันเขาถึงขนาดนี้ใจหนึ่งเขาอยากบุกไปหาหญิงสาวแล้วพูดคุยกันให้รู้แล้วรู้รอด อีกใจหนึ่งก็เกรงใจจิตนารีกับชนชาติเหลือเกิน เขาสร้างความยุ่งยากลำบากให้ใจท่านทั้งสองมามากหนักหนาแล้ว อีกอย่างเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่เอาการ ยิ่งหญิงสาวกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วยแล้ว ย่อมไม่เป็นการดีถ้าเกิดเรื่องไม่งามขึ้นมา ชื่อเสียงของเธอจะต้องย่อยยับป่นปี้ เป็นที่ครหาไปอีกนานแสนนานแน่ๆแล้วทีนี้เขาควรทำอย่างไรละ อยู่เฉยๆ ให้ทุกอย่างดำเนินไปตามวาระของมัน หรือทำตามความต้องการฝ่ายต่ำของตัวเอง ถ้าเป็นอย่างนั้น...กันต์ศิตางค์คงเสียใจและเกลียดเขาไปชั่วชีวิตแน่ๆเหล้าในแก้วถูกกระดกเข้าปากอย่างไม่รับรู้ถึงรสชาติ วันนี้เขาอยากเมา เมาให้ลืมทุกอย่างไปจากใจเสียพอตื่นขึ้นมาก็ให้เหมือนคนความจำเสื่อมไปเลยก็ดี หรือ...ถ้านอนแล้วไม่ตื่นมารับรู้อะไรอีกคงจะดีมากๆ“จีนัส...” ชื่อเล่นนี้ถูกเรียกซ้ำๆ จากคนเมา เนื่องจากไม่ใช่คนที่เจนจัดในการดื่ม เพียงไม่กี่แก้ว
โซ่ดอกรัก รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 2
รถเก๋งสีดำขับเข้ามาจอดในรั้วบ้านอย่างคุ้นเคย ทันทีที่เท้าก้าวลงเขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง บ้านหลังนี้กำลังถูกพัฒนาตกแต่งใหม่เกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นทาสีให้ดูใหม่ขึ้นต้นไม่ใบหน้าก็ถูกนำมาเพิ่มจัดตกแต่งสวยงามยิ่งขึ้น บรรยากาศดูครึกครื้นเหลือเกิน แต่ไม่รู้ทำใจเขากลับห่อเหี่ยวเอาเสียดื้อๆ“อ้าวธีร์...กลับมาเมื่อไหร่กันไม่เห็นโทร.มาบอกกล่าวกันเลย”เสียงจิตนารีเรียกชายหนุ่มที่กำลังใช้สายตาสำรวจรอบๆ ให้มันมอง และเขาก็ยกมือไหว้ทักทาย“สวัสดีครับคุณแม่...ผมเสร็จงานก่อนกำหนดครับเลยกลับมาโดยไม่ได้บอกใคร พอดีว่ารีบด้วยล่ะครับ ว่าแต่นี่มันอะไรกัน พัฒนากันใหญ่เลยจะจัดบ้านใหม่เหรอครับ”“เอ่อ...มาเหนื่อยๆ เข้าบ้านก่อนเถอะ โน่น...ย่าหยากำลังกินขนมอยู่ในบ้านพอดีไปเถอะ...” แทนที่จะตอบคำถามเขยเล็กจิตนารีกลับทำหน้าเหมือนไม่อยากพูดและชวนเขาเข้าบ้านเป็นการตัดบทเสียชายหนุ่มเริ่มรู้สึกแปลกใจ แต่เขาก็ยังเก็บอาการเอาไว้ อันที่จริงถ้าจะตกแต่งบ้านกันใหม่ก็ไม่เห็นแม่ยายของเขาทำหน้าเหมือนจะแบกโลกไว้อย่างนั้นเลยนี่หรือมันมีอะไรที่มากกว่านั้นและเขายังไม่รู้ แต่ก็ยอมเดินตามจิตนารีเข้าไปในบ้านแต่โดยดี แ
โซ่ดอกรัก รักหรือไร ใยโหดร้าย ตอนที่ 1
เย็นวันเดียวกันนั้นกิตติธัชรีบมาพบว่าที่เจ้าสาวถึงบ้านของเธอทันที ข่าวเรื่องฤกษ์ยามสร้างความยินดีให้เขาไม่น้อย อีกสามเดือนแล้วสินะที่เขาจะได้ดูแลผู้หญิงที่ตัวเองรักอย่างเต็มรูปแบบเสียที ชายหนุ่มบอกกับทางจิตนารีและชนชาติว่าจะให้ทางอากรบิดาของตนมาพูดคุยเรื่องนี้ให้เป็นทางการอีกครั้งเพื่อจะได้ดูไม่น่าเกลียด ซึ่งต่างก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไรเพราะเข้าใจขั้นตอนทุกอย่างดี และรู้ว่าทางกิตติธัชจะต้องจัดการทุกให้ทุกอย่างสมเกียรติบุตรสาวของพวกเขาแน่นอนอีกไม่กี่วันต่อมาอากรและผู้ใหญ่ทางฝ่ายของกิตติธัชก็แห่งขบวนกันมาทาบทามสู่ขอกันต์ศิตางค์แบบเป็นทางการตามที่เคยบอกไว้ สินสอดทองหมั้นนั้นทางฝ่ายเจ้าสาวไม่ได้ร้องแต่ทางฝั่งเจ้าบ่าวก็เต็มใจมอบให้อย่างไม่น้อยหน้าใครส่วนพิธีการก็นัดหมายกันว่าจะจัดเป็นธรรมเนียมแบบไทยๆ คือหมั้นเช้าแล้วแต่งเสียเลยในตอนเย็นของวันเดียวกัน เรื่องโรงแรมสถานที่ และเรื่องจิปาถะในงานนั้นฝ่ายเจ้าบ่าวยื่นอกรับผิดชอบทั้งหมด รู้สึกอากรเองก็ปลื้มอกปลื้มใจกับการได้กันต์ศิตางค์มาเป็นลูกสะใภ้ไม่ใช่น้อยเหมือนกัน สรุปว่าทุกคนทุกฝ่ายต่างมีแต่ความยินดีปรีดากับงานมงคลสมรสในครั้งนี้กันทั้งสิ้น เว้
โซ่ดอกรัก การตัดสินของหัวใจ ตอนที่ 5
เรื่องฤกษ์ยามนั้น จิตนารีเป็นคนเสนอรับผิดชอบเพราะทางว่าที่ลูกเขยมีแต่บิดา ซึ่งไม่ถนัดด้านนี้เสียเท่าไหร่ อีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมานางจึงเดินทางไปหาเจ้าอาวาสวัดที่นับถือเพื่อขอวันดีในการจัดงานซึ่งจริงๆ ว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวไม่ได้รีบร้อนอะไรแต่ดูๆ กันเอาไว้ก่อนเผื่อเอาไว้ว่าบางทีอาจจะหายากสักหน่อย ถ้าได้ฤกษ์ดีหลายวันก็ดีไปอย่างจะได้มีโอกาสเลือกเอาที่เหมาะสมที่สุด“อืม...โชคดีนะที่มาเร็ว ปีนี้ทั้งปีมีฤกษ์งามยามดี ฤกษ์ที่เป็นมงคลสำหรับวันเดือนปีเกิดของโยมทั้งคู่ ที่จะได้แต่งงานกันมีเพียงวันเดียวเท่านั้น” ท่านเจ้าอาวาสในชุดผ้าเหลืองสวมแว่นและขีดๆ เขียนๆ คำนวณตามสูตรของท่านก่อนจะบอกกล่าวแก่ผู้มาขอคำปรึกษา“จริงเหรอคะท่าน...นี่อิฉันว่ามาเร็วแล้วนะคะเหลืออีกตั้งหลายเดือนกว่าจะสิ้นปี แล้วตกลงได้วันไหนเจ้าค่ะ”“วันที่สิบแปดเดือนมิถุนาดีที่สุดแล้วสีกา” “มิถุนา...ก็ยังอีกสามเดือนน่ะสิคะ” กันต์ศิตางค์อุทานถาม เธอไม่ได้เตรียมสำหรับงานแต่งที่เร็วขนาดนั้น อย่างน้อยถ้ายืดเวลาไปอีกหน่อยก็คงดี โดยไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องคิดเช่นนั้นในเมื่อตัดสินใจดีแล้วสำหรับการเป็นเจ้าสาวของกิตติธัช“ใช่...จริงวันดี
บางทีคุณอาจจะชอบ
ให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน62.8K viewsเด็กเสี่ย NC-25
C105.5K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย110.9K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI65.1K viewsหวามรักรสหวาน
อิงวรา116 viewsกำแพงสิเน่หา
ฐิญาดา42 viewsเพลิงเขมราช
ลัลน์36 viewsFriend With Benefits รักระหว่างเพื่อน
มนต์จันทร์454 views
