รอยอาลัย ตอนที่ 3

“มีอะไรกันเหรอคะคุณแม่ จีนัสได้ยินเสียงเอะอะโวยวายใหญ่เชียว” กันต์ศิตางค์ที่สวมชุดนอนผ้าแพรสีขาวเดินออกจากห้องมาถามมารดาที่กำลังเดินลงบันได

            “ไม่มีอะไรหรอกตาธีร์เมาแอ๋กลับมาน่ะ แม่จะลงไปเอานมให้ย่าหยา ฝากแกเข้าไปดูให้แป๊บหนึ่งได้ไหม”

            “จีนัสลงไปเอานมให้ดีกว่าค่ะ...” หญิงสาวหลีกเลี่ยงคำขอของมารดา

            “ก็ได้ แม่ชงนมใส่ขวดเอาไว้แล้วอยู่ตรงกะละมังใบเล็กในครัวนะแม่แช่น้ำเอาไว้ให้พออุ่นๆ เอาชาร้อนๆ ขึ้นมาด้วย แม่จะเอาให้ตาธีร์”

            “ค่ะ...” รับปากแล้วเธอก็เดินลงไปนำของที่จิตนารีต้องการขึ้นมาให้ ใจก็คร่ำอยากรู้ขึ้นมาทันทีด้วยสัญชาตญาณว่าศิลาภินเป็นอะไร

เนื่องจากร้อยวันพันปีตั้งแต่รู้จักกันมาชายหนุ่มไม่ใช่คนสันทัดในการดื่ม อาจมีบ้างเมื่อต้องพบปะเพื่อนฝูง แต่นี่ถึงขนาดเมาทิ้งลูกที่ปกติไม่ยอมห่างตัว ให้มานอนกับมารดาของเธอ คิดว่าคงหนักเอาการอยู่

            ชาดอกคำฝอยในแก้ว กับขวดนมเด็กถูกส่งต่อให้จิตนารี หญิงสาวเริ่มลำบากใจเมื่อนึกว่ามารดาจะต้องคอยวิ่งดูแลสองพ่อลูกเพียงลำพัง ชนชาติก็ยังไม่ขึ้นมาเสียด้วย

ครั้นจะไปตามแม่บ้านกับลูกสาวที่พักอยู่บ้านหลังเล็กก็รู้สึกเกรงใจ ครั้นมองจิตนารีลุกลี้ลุกลนนำขวดนมไปให้คุ้มขวัญในห้องของนาง แล้วไหนจะยังต้องออกมาเข้าไปอีกห้องเพื่อดูแลศิลาภินอีก เด็กยังไม่หลับคงกวนตัวเอาการ คนเมากว่าจะได้ดื่มน้ำชานั้นก็คงเย็นชืดกันพอดี                     “คุณแม่คะ...หนูช่วยดูเด็กให้ไหมแม่ไปดูเขาเถอะค่ะ เดี๋ยวน้ำชาเย็นหมดใช้ไม่ได้การพอดี” หญิงสาวตามเข้ามาในห้องขณะที่จิตนารีกำลังเอานมให้คุ้มขวัญดื่ม

            “เอาสิ...แกจะดูได้แน่นะ”

            “อีกเดี๋ยวคุณพ่อคงขึ้นมาแล้ว ถ้าไม่นานก็พอจะได้”

            “เอางั้นก็ดี...ระวังล่ะย่าหยาไม่ค่อยสนิทกับแก อย่าทำให้เด็กตกใจนะเวลาเขานอนก็กอดเขาด้วย ย่าหยาถูกกอดให้หลับจนติด”

            “...ค่ะ”

            “ยายไปไหน...” พอจิตนารีทำท่าลุกจากเตียงคุ้มขวัญที่นอนถือขวดนมนมอยู่ก็ลุกนั่งถามทันที เธอมองผู้ใหญ่สองคนสลับกันฟังคำพูดเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างนั้นอย่างใจเสียกลัวยายจะหายไปอีกคน หลังจากที่ได้เห็นหน้าบิดาเมื่อกี้แล้วยายบอกว่าเขาต้องไปทำงานต่อ

            “เอ่อ...เดี๋ยวยายมาย่าหยาอยู่กับแม่จีนัสก่อนนะลูก”

            “แม่...เหรอคะ” กันต์ศิตางค์สวนทันควันกับคำที่มารดาพูดเข้าหู

“เอาเถอะแล้วจะเล่าให้ฟังทีหลัง มันจะอะไรกันนักหนากับเด็กเนี่ย แม่ต้องไปดูตาธีร์แล้ว”

            “คุณ...ยาย...”

            “ย่าหยาอย่าดื้อนะลูกเดี๋ยวยายก็มาแล้ว” จิตนารีลูกศีรษะเล็กของหลานตัวน้อยด้วยความเอ็นดูก่อนจะตัดใจจากสายตาเศร้าลุกไปหยิบแก้วน้ำชาเดินออกจากห้อง

            “นอนสิ...” กันต์ศิตางหันมาบอกเด็กน้อย คุ้มขวัญมีท่าทีหวาดๆ รีบยกขวดนมขึ้นดูด แล้วคลานไปนอนที่เดิมพลิกตัวหันหลังให้คนสั่ง หญิงสาวหยิบผ้าห่อคลุมให้แล้วเอนตัวเองนอนตะแคงข้างๆ วางมือบนหลานสาวตัวเล็กที่สะดุ้งนิดๆ ยามเธอกอดเอาไว้

            “ไม่ต้องกลัวหรอก...หลับซะ”

            “คุณจีนัสไม่ตีน้องหยานะคะ”

ไม่รู้คุ้มขวัญไปเอาความคิดน่าตกใจนี้มาจากไหน เท่าที่จำได้ถึงแม้จะไม่ยอมมองหน้าหรือพูดคุยด้วยแต่เธอก็ไม่เคยแสดงกิริยาก้าวร้าวใส่ ออ...มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกับศิลาภินตรงบันได

ออ...ในงานศพที่วัดด้วย แต่ก็ไม่น่าที่เด็กน้อยจะคิดว่าเธอใจร้ายขนาดนั้น

            “ไม่หรอก...ถ้าเป็นเด็กดีไม่ดื้อก็ไม่โดนตี”

            “ย่าหยาไม่ดื้อค่ะ...” หนูน้อยบอกก่อนจะคาบจุกนมไว้ในปากแล้วเริ่มดูดดื่มกินอีกครั้ง คืนนั้นด้วยความที่ดึกมากแล้วกลายเป็นว่ากันต์ศิตางค์ต้องนอนกอดหลานที่ไม่เคยคิดอยากไยดีด้วยคนหลับผล็อยไปพร้อมๆ กัน

                                   

            “จีนัส...จีนัสตื่นได้แล้วลูก สายแล้ว” เช้าวันใหม่จิตนารีที่ตื่นก่อนลุกมาปลุกบุตรสาวซึ่งยังอยู่ในท่ากอดก่ายกันกลมดิกกับคุ้มขวัญหลานสาว นางเห็นแล้วก็อดยิ้มอย่างดีใจไม่ได้ ภาพนี้เป็นภาพที่นางใฝ่ฝันให้มันเป็นจริงมาตลอด

            “อืม...คุณแม่...” กันต์ศิตางค์ปรือตามองเสียงเรียก กะพริบให้พอคุ้นเคยกับวันใหม่อีกสองสามครั้งก่อนจะพลิกตัวและทำท่าจะลุก แต่ความหนักอึ้งตรงแขนข้างหนึ่งทำให้เธอต้องกวาดตามอง                                            คุ้มขวัญนั่นเองที่ขดตัวหลับปุ๋ยในอ้อมกอดของเธอตั้งแต่เมื่อคืน มิน่าถึงได้รู้สึกหนักอึ้งแถมเหน็บก็กินจนชาไปทั้งแขน หญิงสาวค่อยๆ ดึงแขนออกจากศีรษะเล็กทุย

คุ้มขวัญขยับตัวเล็กน้อยเมื่อถูกรบกวนเธอจึงหยุดและตบสะโพกเป็นการกล่อมให้เด็กที่หลับรู้สึกอุ่นใจ แล้วจึงค่อยดึงแขนให้เป็นอิสระจากการเป็นหมอนอีกครั้ง

            “อูย...เหน็บกินเจ็บไปหมดเลยค่ะ คุณแม่ทำไมไม่ปลุกหนูคะเมื่อคืน กันต์ศิตางค์ทำทีแกล้งถามเรื่องอื่น เป็นการกลบเกลื่อนความเขินอายกับภาพที่มารดาเห็น”

            “ก็ตอนแม่กลับมาน่ะแกหลับไปแล้ว กว่าจะรอให้ทิมมันจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวพอตาธีร์ก็ดึกโขอยู่ ตอนแม่กลับมาก็หลับกันหมดแล้วไม่อยากรบกวน แม่เลยนอนข้างๆ เรานี่แหละ”

            “อ๋อค่ะ งั้นหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

            “เอาสิ...เดี๋ยวแม่จะดูย่าหยาหน่อยวั นนี้ขี้เซานักคงเพราะเมื่อคืนนอนดึกแน่ๆ ยังไม่อยากปลุกเดี๋ยวจะงอแงอีก ลงไปช่วยน้าจันทร์กับอ้อเตรียมกับข้าวกับแกงก่อนนะ”

            “ค่ะ...” หญิงสาวยิ้มให้มารดาก่อนจะออกจากห้องเพื่อไปยังห้องของตัวเอง ไม่น่าเชื่อเธอจะนอนกอดเด็กนั้นทั้งคืนทั้งที่พยายามบอกไม่ให้ตัวเองใจอ่อนง่ายๆ ความอุ่นจากร่างเล็กๆ มันยังแผ่ซ่านจนรู้สึกได้ มันเหมือน...เธอถูกเติมเต็มอะไรบางอย่าง เหมือน...ได้รับความรู้สึกบางอย่างที่ยากอธิบายจากร่างน้อยๆ นั่น

            “ไม่นะจีนัส...เธอต้องใจแข็งกว่านี้เด็กไม่ผิดก็จริง แต่เด็กนั้นก็เกิดมาบนความเจ็บปวดของเธอนะ” กันตต์ศิตางค์พยายามบังคับใจตัวเองไม่ให้นึกถึงหลานที่ตัวเองไม่เคยคิดจะยอมรับ แต่อดใจไม่ได้สักที ใบหน้าขาวนวลจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังนั้น เหมือนฉัตรชฎามากเหลือเกิน