รักหรือว่าร้าย ตอนที่ 2

 “จีนัส...จีนัสเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ...ถึงบ้านแล้วนะ”

“พี่พัฒ...เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะจีนัสกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อยเท่านั้น” หญิงสาวรีบแก้ต่างให้ตัวเองเมื่อถูกทักขณะที่นั่งอยู่บนรถของกิตติธัชและเขากำลังมาส่งเธอที่บ้าน

วันนี้ทั้งคู่ออกไปทำธุระให้จิตนารี จึงมีโอกาสได้เข้าไปในตัวเมืองเพื่อเดินซื้อของและนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน นับว่าความสัมพันธ์นั้นหากมองจากภายนอกมีแต่จะพัฒนาขึ้น เพราะกิตติธัชมาคอยดูแลแวะเวียนมาหาตลอดไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือเวลาหญิงสาวออกไปทำงานในสวนกับบิดา ซึ่งชายหนุ่มก็ยังให้เกียรติเธอไปมาหาสู่กันก็อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ในบ้านตลอด

แต่กันต์ศิตางค์นี่สิยังคงมีช่องว่างบางอย่างที่ที่ทำให้เขาไม่สามารถเข้าถึงความรู้สึกของเธอได้เลย หญิงสาวเหมือนจะยอมคบหากับเขาอย่างออกนอกหน้านอกตา ในขณะเดียวกันก็ยังรักษาระยะห่างให้คงที่แค่ความเป็นเพื่อนหรือพี่น้องเท่านั้น เธอไม่เคยแสดงออกกับเขาเหมือนว่าเป็นคู่รักเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าคำพูดหรือการกระทำของเธอมันรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกว่าจริงๆ แล้วการที่เขาคอยดูแลเอาใจใส่เธอตลอดหลายเดือนมานี้มันมีแต่ความสนิทสนมจากคนที่ร่วมธุรกิจกันกลายมาเป็นเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเท่านั้น อะไรบางอย่างปิดกั้นหัวใจของหญิงสาวให้ปิดสนิท

ดังนั้นไม่ว่าเขาจะทำยังไงก็ไม่สามารถเอาชนะใจเธอได้เสียที เพราะใจของเธอมีใครอื่นจับจองอยู่แล้วมันจึงเต็มจนไม่สามารถรับเขาเข้าไปได้อีก หรือที่หญิงสาวไม่ยอมเปิดใจให้เขาเพราะเธอไม่ได้มีความรู้สึกเช่นเดียวกับเขากันนะ

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าพักหลังๆ มานี้พี่เห็นจีนัสสีหน้าเครียดๆ บ่อยมากเลยนะ”

“ไม่นี่คะ จีนัสไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย คงเหนื่อยมั้งคะ ช่วงนี้คุณแม่ก็ดูแลย่าหยาตลอดจีนัสเลยต้องทำงานแทนท่าน แถมบางวันยังออกไปที่แปลงผักอีก...”

“อ๋อจ้ะ...พี่นึกว่ามีเรื่องไม่สบายใจเสียอีก ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็อย่าเก็บไว้คนเดียวนะพี่ยินดีเป็นที่ปรึกษาให้” ชายหนุ่มพูดไปยิ้มพลางขณะเลี้ยวหัวรถเข้าสู่ตัวบ้านของหญิงสาว สำหรับเขาเวลาคงช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น

 บางทีกันต์ศิตางค์อาจต้องการมัน เพื่อจะได้ศึกษาเขาให้ลึกซึ้งกว่านี้ซึ่งก็ไม่ใช่ปัญหา ดีเสียอีกในความคิดของเขาที่หญิงสาวเป็นประเภทรักนวลสงวนตัวรู้จักระแวดระวังในการจะคบหาเพื่อนชาย เท่ากับว่าเขาเลือกว่าที่เจ้าสาวได้ถูกใจและถูกคนจริงๆ ผู้หญิงอย่างเช่นกันต์ศิตางค์นี้หาได้ยากนักในสังคมปัจจุบัน

“อืม...ถึงซะทีขอบคุณมากค่ะพี่พัฒที่อุตส่าห์ไปเป็นเพื่อน และเอ่อ...จีนัสไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่พี่คิดจริงๆ ค่ะสบายใจได้”

“ครับ พี่เชื่อ...” เขาตอบและยิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาวเหมือนเดิม เธอยอมรับว่ารู้สึกอุ่นใจและสบายใจยามมีเขาอยู่ใกล้ๆ แต่จะให้ความสัมพันธ์คืบหน้าอย่างที่เขาต้องการเห็นจะยาก ถึงจะพยายามขนาดไหนใจเธอมันไม่รับเลยจริงๆ มันคงเจ็บจนชา ปวดจนชินและไม่สามารถมอบความรู้สึกละเอียดอ่อนนั้นให้ใครได้อีก

“เข้าบ้านดื่มน้ำเย็นๆ ซักแก้วให้หายเหนื่อยก่อนไหมคะแล้วค่อยกลับ”

“ขอบคุณครับ แต่เอาไว้วันหลังนะวันนี้พี่ต้องรีบกลับไปช่วยงานคุณพ่อ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขับรถกลับดีๆ นะคะพี่พัฒแล้วเจอกันค่ะ”

“ครับ...” ชายหนุ่มยิ้มรับมองดูกันต์ศิตางค์เปิดประตูรถลงแล้วเดินลงไป ก่อนประตูจะถูกปิดลงอีกครั้งและเขาก็ขับรถเคลื่อนตัวออกจากประตูรั้วบ้านหลังนั้นไปอย่างเลื่อนลอย

หญิงสาวหอบหิ้วเอาถุงใส่ของที่ซื้อติดมือกลับเข้าบ้าน ใช่ว่าเธอคนเดียวเสียหน่อยที่ผิดปกติในวันนี้ กิตติธัชก็เช่นกัน เธอจับความรู้สึกได้ว่าเขาหงอยเหงาชอบกล

เหมือนกำลังคิดหรือกังวลอะไรอยู่ในใจแต่ด้วยกลัวพอถามแล้วจะเข้าตัวเธอจึงเลือกที่จะเมินเฉยเสียกันต์ศิตางค์ถอนหายใจหนักๆ กับความสับสนของตัวเองนับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องเกินเลยกับศิลาภินเขาก็หายหน้าหายตาไม่มาที่นี่อีกเลย

 แว่วๆ จากที่บิดาและมารดาคุยกันจึงรู้ว่าเขาไปทำงานต่างจังหวัดคงอีกนานเป็นเดือนๆ กว่างานนั้นจะเสร็จ คิดทบทวนอีกทีก็เหมือนว่าเขาจะเคยบอกเธอครั้งที่อยู่ในกระท่อมเหมือนกันแต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ให้ความสนใจนั่นเอง

เธอไม่รู้ว่าที่เขาไปนั่นเพราะงานจำเป็น หรือต้องการหนีหน้ากันแน่ หรือจริงๆ แล้วเขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลยกับเรื่องที่เกิดขึ้น เป็นเพียงความต้องการปลดปล่อยของผู้ชายทั่วๆ ไปเท่านั้น และเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่เขาเคยๆ และอยู่ในสถานการณ์ชวนสูญเสียนั่นด้วย จึงถูกเขาเลือกเป็นที่ระบายความใคร่ของตัวเอง

เขาไม่ได้เป็นเหมือนเธอหรอกที่ต้องมานั่งนอนหมกมุ่นคร่ำคิดและร้องไห้เสียอกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ดูก็รู้เพราะเขาก็ไม่เคยแสดงอาการว่ารู้สึกรู้สากับสิ่งที่ทำลงไป พอวันนั้นผ่านพ้นเขาก็หายไปเลย

“อ้าว...กลับมาแล้วเหรอลูก พัฒล่ะ...”

“แม่จีนัสกลับมาแล้วเย้ๆ!!”

เสียงจิตรนนารีเอ่ยถามพร้อมๆ กับคุ้มขวัญที่ตะโกนลั่นด้วยความดีใจและวิ่งโผเข้ามาให้เธอกอด หญิงสาวรีบวางของลงบนพื้นและรับเอาหลานสาวขึ้นมาอุ้มแล้วหอมแก้มยุ้ยๆ เสียฟอดใหญ่

แม้ภายในจะยังไม่สนิทใจที่ถูกบิดาของเด็กน้อยมาซ้ำรอยแผลให้ แต่เธอก็รู้สึกปลงกับเด็กน้อยเสียแล้ว ไม่อยากต้องสร้างตราบาปใดๆ ที่ตัวคุ้มขวัญเองไม่ได้เป็นคนก่อให้ตั้งแต่วัยไร้เดียงสาเช่นนี้