รักหรือว่าร้าย ตอนที่ 1

เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว...หญิงสาวเปิดประตูและเยียบเท้าเข้ามายังห้องนอนของตัวเอง เธอเพิ่งกลับมาจากสวนผักพร้อมบิดาเมื่อครู่นี้ และขอปลีกตัวขึ้นห้องมาเสียเลยด้วยเหตุผลว่าเหนื่อยกับงานเหลือเกินในวันนี้

เสื้อแขนยาวตัวนอกถูกถอดโยนใส่ตะกร้าอย่างไม่ไยดีก่อนอาภรณ์ชิ้นอื่นๆ จะตามไปสมทบ เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวถูกนำมาสวมไว้กับตัวหยาบๆ ก่อนที่เธอจะทิ้งร่างโรยแรงลงกับที่นอนหนานุ่ม

สองมือเล็กบีบนวดต้นแขนของตัวเองเบาๆ ขับไล่ความเมื่อยขบที่เกาะกินทั่วเรือนร่าง ตลอดเวลาที่ต้องทำงานเธอต้องใช้ความอดทนอย่างมากที่จะไม่ให้ตัวเองล้มฟุบเพราะความอ่อนล้า

เหตุการณ์อันน่าอัปยศไหลวนเข้ามาในหัวแล้วพานให้น้ำตาหยดใสๆ ไหลรินผ่านแก้มขาวลงบนหมอน ผู้หญิงอย่างเธอคงไม่มีค่าเหลือให้ผู้ชายคนไหนได้ชื่นชมอีกแล้ว

ศิลาภินทำลายมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่เคยละอายแก่ใจ ความหวังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่จะเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่ออดีตมันย้อนกลับมาทำลายเธอให้ย่อยยับอีกครั้ง และครั้งนี้มันก็เกินกว่าจะยอมรับได้

ในเมื่อคนที่เคยทิ้งไปเพื่อแต่งงานกับน้องสาวแท้ๆ ของเธอเองกลับมาใช้กำลังย่ำยี จนต้องตกเป็นของเขาอีกครั้ง ก่อนหน้าตอนที่เคยมีอะไรกันเธอกับเขาอยู่ในฐานะคนรัก แต่ตอนนี้มันกลับกลายมาเป็นพี่เมียกับน้องเขยลักลอบร่วมรักกัน ความรู้สึกอะไรมันจะปวดร้าวได้เท่าการที่ตัวเองต้องทำผิดศีลธรรม ต้องปกปิดบุพการี ต้องเก็บความเจ็บช้ำทั้งหลายไว้กับตัวเพียงคนเดียว

ในขณะที่ต้นเหตุที่สร้างตราบาปให้กับเธอไม่ได้อยู่รับรู้อะไรเลย เขากลับไปบ้านของเขา กลับไปทำงานอย่างสบายอารมณ์และคงสะใจมากที่สามารถข่มเหงน้ำใจเธอได้ในครั้งนี้

เพราะถ้าศิลาภินรักเธอจริง เขาคงไม่ทิ้งเธอ...เขาคงไม่หักหลังโดยการแอบทำบัดสีกับฉัตรชฎา คงไม่ปล่อยให้เรื่องเลยเถิดเป็นปีๆ โดยไม่คิดจะหาข้อแก้ตัวอะไรเลย

และ...การที่เขาจะกลับมาหาเธออีกครั้งก็แค่ต้องการหาใครสักคนมาแทนที่ฉัตรชฎาซึ่งเสียชีวิตไปแล้วเท่านั้น ไม่ได้มีความรักความจริงใจอย่างที่ปากเขาพูดพร่ำครั้งแล้วครั้งเล่านั่นหรอก ทุกอย่างยืนยันได้จากการกระทำที่หักหาญน้ำใจกันอย่างไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย

                                   

วันเดินทางมาถึง ศิลาภินและลูกน้องอีกคนคือณัฐวุฒมาถึงที่หมายยังเรือนปั้นหยารีสอร์ตตามกำหนดทางด้านช่างและอุปกรณ์ต่างๆ จะตามมาสมทบทีอีกทีหลังจากมัณฑนากรหนุ่มเคลียร์พื้นที่และเตรียมแผนการทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว                                                             

 เมื่อมาถึงวันแรกเจ้าของโครงการใจดีให้พวกเขาพักผ่อนได้เต็มที่จนกว่าจะมีความพร้อมในการทำงาน โชคดีที่ไม่ได้เป็นงานเร่งด่วนและเครียดจนเกินไปสำหรับคนคุมงานแค่สองคน แต่กระนั้นศิลาภินก็เตรียมความพร้อมเต็มที่                                                                          

เขาไม่ยอมปล่อยเวลาให้สูญเปล่าโดยไม่เกิดประโยชน์ เวลาในการพักผ่อนของเขาคือการเดินดูรอบๆ ตัวรีสอร์ตแต่ละหลังซึ่งยังอยู่ในช่วงกำลังก่อสร้างใกล้จะเสร็จสมบูรณ์เต็มที เพื่อประเมินแบบร่างคร่าวๆ ด้วยสายตา จากนั้นก็เริ่มต้นวาดแบบที่จะตกแต่งทั้งด้านนอกที่เป็นสวนหย่อมเล็กๆ และด้านในของตัวรีสอร์ต

แบบแปลนอย่างสมบูรณ์แบบทั้งหมดถูกส่งให้ทางเจ้าของในอีกหนึ่งเดือนต่อมาซึ่งเป็นช่วงที่การก่อสร้างตัวรีสอร์ตเสร็จพอดี รายละเอียดต่างๆ ถูกเพิ่มเติมให้เป็นที่พอใจของลูกค้าเจ้าของโครงการ ตลอดเวลาศิลาภินหมกมุ่นอยู่แต่กับงานอย่างคร่ำเคร่ง แม้ภาพใบหน้าหวานๆ จะลอยวนเวียนมาคอยรบกวนหัวใจอยู่ไม่ขาดแต่เขาก็พยายามโหมงานอย่างหนักขึ้นเพื่อบีบเวลาว่างของตัวเองให้เหลือน้อยลงที่สุด

ความหวังที่จะได้ครองคู่กับหญิงสาวอันเป็นที่รักสำหรับเขามันเป็นศูนย์ หนทางจะให้เดินไปไขว่คว้าเธอมาเคียงข้างถูกปิดตายไปหมดแล้ว แม้รู้ว่าเป็นตัวเขาเองที่ทำผิดมาตลอด เขาเองที่เลือกให้เธอจงเกลียดจงชัง

แต่การทำให้กันต์ศิตางค์หลุดพ้นไปจากวงโคจรหัวใจมันก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน เธอเป็นที่รักของเขา เป็นผู้หญิงคนเดียวที่หัวใจเฝ้าเพรียกหา เขารู้ว่าไม่มีสิทธิ์ไปกำหนดชีวิตไม่ให้เธอคบหาใครต่อใครในเมื่อต่างก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ทั้งเขาและเธอต่างคงฐานะไว้ได้แค่พี่เมียกับน้องเขยเท่านั้น

ซึ่ง...เขาไม่ต้องการ                                                                     

แต่นับจากนี้ไปที่สามารถทำได้ก็มีแค่ พยายามรักเธอให้น้อยลงคิดถึงให้น้อยลง และอยู่ห่างๆ คอยมองเธออยู่ในระยะไกลๆ เท่านั้น พยายามตัดใจเสียเถิดศิลาภินทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะตัวเองนั่นแหละที่เลือกให้มันเป็นเช่นนี้ เมื่อทุกอย่างมันไม่มีทางออก ไม่มีวันกลับไปแก้ไขอะไรได้ก็คงต้องทำใจเท่านั้น