รักหรือว่าร้าย ตอนที่ 3

“พี่พัฒกลับไปแล้วค่ะคุณแม่ เห็นบอกจะไปทำธุระต่อค่ะ...ว่าแต่เราเถอะแม่ตัวแสบ วิ่งโร่มาเชียวนะเดี๋ยวก็หกล้มเอาหรอก”

“น้องหยาคิดถึงแม่จีนัสค่ะ หายไปตั้งน๊านนาน นึกว่าถูกลุงพัฒจับกินซะแล้ว” คำพูดไปประสาจากปากแม่หนูน้อยทำเอาผู้ใหญ่ถึงกับอึ้ง

“ว้าย!!...ตายแล้วย่าหยาลูกไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหนจ๊ะ”

“นั่นสิคะคุณแม่ชักจะแก่แดดกันไปใหญ่แล้วนะ”

“ก็...คุณยายนั่นแหละค่ะเคยบอกน้องหยาว่าอย่าแอบไปเล่นที่ไหนคนเดียวนานๆ ตุ๊กแกจะมาจับไปกินตับไงคะ แม่จีนัสหายไปกับลุงพัฒตั้งนานน้องหยาก็นึกว่าลุงพัฒจะจับแม่จีนัสกินตับเหมือนตุ๊กแกนี่คะ”

เด็กหญิงตัวน้อยยังพยายามอธิบายไม่หยุดเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกตำหนิ ทำเอาคนฟังทั้งคู่หน้าแดงเถือกมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“พอๆ ที่ยายไม่ได้หมายความถึงคน ตุ๊กแกมันเป็นสัตว์น่ากลัวเลยถูกเปรียบเทียบแบบนั้นเข้าใจไหมจ๊ะ”

แต่ก็บอกไม่หมดว่าที่เปรียบเทียบนั่นน่ะเพื่อหลอกให้เด็กอย่างเธอกลัวเท่านั้น คุ้มขวัญเป็นเด็กฉลาดช่างจดช่างจำดังนั้นหากให้รู้มากไว้คราวหลังจะใช้ขู่แม่ตัวแสบไม่ได้อีก

“อ๋อค่ะ...ลุกพัฒเป็นคนงั้นก็กินตับไม่ได้ใช่ไหมคะน้องหยาจะไม่ได้ต้องกลัว”

“จ้ะๆ...โอ๊ย!! เด็กหนอเด็ก” จิตนารีถึงกับเอามือทาบอกอุทานออกมาอย่างหนักใจกับความแก่นแก้วของหลานสาว มีอย่างที่ไหนมาพูดจาทะลึ่งตึงตังตั้งแต่อายุยังน้อย นี่สิที่น่าหนักใจ ดีว่ามีแค่นางกับกันต์ศิตางค์ถ้าเป็นที่สาธารณะล่ะจะเอาหน้าไปไว้ไหนกัน

“ออ...ที่แท้ที่เห็นกลัวลุงพัฒก็อย่างนี้เอง ถึงว่าทำไมไม่ให้ยอมเข้าใกล้ซะที”

“ค่ะ...คุณยายบอกว่าอย่าไว้ใจคนนอก คนที่เราไม่รู้จักก็ไม่ต้องไปคุยกับเขาค่ะ” ช่างจำดีแท้ๆ แม่หนูน้อยแต่จำแล้วไม่ยอมทำความเข้าใจอะไรเลยนี่สิน่าหนักใจจริงๆ                                                                  “เอาเถอะๆ เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่าว่าแต่ซื้ออะไรมาเยอะแยะเหรอลูก” จิตนารีเดินเข้าไปหยิบถุงที่กันต์ศิตางค์วางอยู่บนพื้นขึ้นมาดูแล้วเดินไปนั่งบนโซฟารับแขก หญิงสาวจึงอุ้มหลานเดินตามไปติดๆ

“ขนมค่ะ ของย่าหยากับคุณพ่อคุณแม่แล้วก็น้าจันทร์ด้วย” กันต์ศิตางค์วางคุ้มขวัญลงนั่งข้างๆ แล้วยิ้มตอบมารดา

“จีนัส...เป็นอะไรรึเปล่าลูกหน้าหนูดูหมองๆ มากเลยนะช่วงนี้น่ะ” คนถูกทักนิ่งงัน นี่อาการของเธอมันแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้นเลยเหรอใครๆ ถึงได้ดูออกกันไปหมด

“เปล่า...เปล่านี่คะ หนูเหนื่อยมั้งคะแม่”

“นั่นสินะ...พักนี้แม่ก็มัวแต่เลี้ยงเจ้าตัวเล็ก จนไม่ค่อยได้เข้าไปช่วยเราเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงหนูก็ต้องฝึกเอาไว้อีกหน่อยก็ต้องเข้ามารับผิดชอบงานทั้งหมดแทนคุณพ่อคุณแม่อยู่ดี” คนเป็นลูกตอบเสียงอ่อย พยายามฝืนยิ้มแต่มันฝืดเสียเหลือเกินในสายตาผู้เป็นแม่

“ลูกไปพักผ่อนเถอะ...วันนี้ไม่ต้องไปทำงานแล้วล่ะ ออกไปข้างนอกมาก็คงเหนื่อยพอแล้วที่เหลือเดี๋ยวแม่จัดการเอง”

“คุณแม่คือ...”

“ไปเถอะ...อย่าทำให้แม่เป็นห่วงสิ” จิตนารีขัดขึ้นเมื่อเห็นบุตรสาวคนเดียวมีท่าทีฮึดฮัด นางซึ่งเป็นแม่แท้ๆ เลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อยมีหรือจะดูไม่ออกว่าว่ากันต์ศิตางค์กำลังมีเรื่องไม่สบายใจอย่างหนัก เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรเท่านั้นเอง                                                                                     นางไม่อยากคาดคั้นเพราะคิดว่าลูกก็โตพอจะดูแลแก้ปัญหาของตัวเองได้แล้ว หากอยากจะพูดหรือขอคำปรึกษากันต์ศิตางค์คงร้องขอขึ้นมาเองในวันหนึ่ง       

“ค่ะ...”

“น้องหยาไปด้วยค่ะ” คุ้มขวัญรีบร้องตาม หลังๆ มานี้รู้สึกเจ้าตัวเล็กจะตามติดกันต์ศิตางค์อย่างเหนียวแน่น บางคืนถึงขนาดร้องไห้โยเยจะไปขอนอนด้วย

“ย่าหยาอยู่กับยายนะคะ ให้แม่จีนัสเขาขึ้นไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวไม่มีแรงลุกขึ้นมาเล่นกับเราตอนเย็นยายไม่รู้ด้วยนะ”

“อือ...ก็ได้ค่ะ งั้นแม่จีนัสรีบลงมานะคะน้องหยาจะรอ” หนูน้อยอ้อนด้วยคำพูดและสายตาเว้าวอนซึ่งกันต์ศิตางก็ยิ้มและพยักหน้าให้เป็นอย่างดีก่อนจะปลีกตัวขึ้นไปพักผ่อนตามที่มารดาแนะนำ

ความสนิทสนมระหว่างเธอกับคุ้มขวัญไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นในตอนไหน แต่ด้วยความที่ตัวเองต้องช่วยมารดาดูแลจึงอาจเกิดความคุ้นเคยกลายเป็นผูกพันกันระดับหนึ่งก็เป็นได้ หรืออาจเพราะความน่ารักน่าชังช่างพูดช่างประจบด้วยกระมัง คุ้มขวัญจึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอได้ไม่ยาก อีกอย่างฉัตรชฎาก็เสียไปนานแล้ว

 ความแค้นความโกรธเกลียดชิงชังในตัวน้องสาวนับมันมีแต่จะถูกแทนที่ด้วยความน่ารักน่าเอ็นดูของคุ้มขวัญ ซึ่งมันคงไม่แปลกที่เด็กน้อยตาดำๆ คนหนึ่ง จะละลายน้ำแข็งในหัวใจเธอได้อย่างง่ายดาย

อย่างที่บิดาและมารดาเคยบอก เด็กคือผู้บริสุทธิ์ เขาไม่สามารถเลือกเกิดได้แต่ เราสามารถที่จะให้การอบรมเลี้ยงดูปูพื้นฐานความเป็นคนดีให้เขาได้ และเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจดังนั้นจะถือสาหาความก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลนัก อีกประการ...ยามได้มองใบหน้าของคุ้มขวัญได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ความหลังที่แสนสุขในวันวานระหว่างเธอกับแม่ของเด็กน้อยมักไหลเวียนโอบล้อมรอบตัวจนรู้สึกอบอุ่นคุ้นเคยอยู่เสมอ

นึกถึงเรื่องน้องสาวขึ้นมาความเจ็บแปลบก็เล่นเจ้าสู่เส้นเลือดเข้าสู่หัวใจทันที หลายครั้งหลายหนที่บิดาและมารดาไปวัดกันหรือทำบุญตักบาตรให้ผู้ล่วงลับ เธอซึ่งเป็นพี่สาวแทบไม่เคยมีส่วนร่วมด้วยเลยแม้แต่ครั้งเดียว หญิงสาวมักใช้หัวใจที่มืดบอดและอคติที่สูงลิบปกปิดความรู้สึกเสียใจ หมั่นหมอง และหดหู่นั้นไว้ทุกครั้ง