10 - นิ้วของเฮียเสือ

10 - นิ้วของเฮียเสือ

โปรดปรานยังนิ่งอึ้ง อิสระ นี่ขนาดน้องนุ่งตัวเองแท้ ๆ ยังไม่ละเว้น หรือว่าบ้านนี้รวย ดูดี แต่เป็นพวกชอบใช้กำลังบังคับ ความคิดของโปรดปรานคงแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน เทียนหอมจึงถือวิสาสะวางฝ่ามือนุ่มบนหลังมือเธอตบเบา ๆ

“ไม่ต้องตกใจไปนะคะ อยู่ ๆ ไป เจ้โปรดจะชินชาเองค่ะ”

“ลูกส้ม!” พ่อครูสถิตคุณรีบทักขึ้นกลัวว่าลูกส้มจะพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้วทำให้ว่าที่ลูกสะใภ้เตลิดหนี “งั้นให้ลุงพรตพาไป อย่าดึกมากล่ะประเดี๋ยวพระแสนมันจะลุกขึ้นมาตีกบาลพ่อมันเสียก่อน”

โปรดปรานหันขวับไปทางพ่อครูสถิตคุณทันที คำว่าตีกบาลพ่อมัน คือศีรษะพ่อครูสถิตคุณนะ

หรือว่านอกจากบงการบังคับแล้ว ยังเป็นพวกชอบใช้กำลัง!

“จุ๊ ๆ เงียบหน่อย พระแสนเดินออกมาโน้นแล้ว เอา ๆ ล่ะ ถวายเพล”

โปรดปรานอึ้งงัน บ้านนี้พิลึกชอบกล เมื่อครู่ยังทำท่าระรี้ระริกแต่พอพระแสนเดินออกมาเท่านั้นแหล่ะ กลายเป็นนิ่งเงียบเรียบร้อยซะงั้น

หรือว่าแท้จริงคนเที่เป็นใหญ่ในบ้านคือพระแสน?

เธอแหงนดวงหน้ามองพระแสนแล้วพิจารณาให้ถ้วนถี่อีกครั้ง รูปร่างสูงใหญ่กว่าเดิมที่จำได้ยามวัยรุ่น ซ้ำผิวพรรณผุดผ่องขาวไม่ดำคล้ำ อาจเพราะไปอยู่เมืองนอกมาหลายปี หน้าตาหล่อเหลายิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะกรามแกร่งขึ้นคมเหลี่ยมชัดเจน ริมฝีปากบางที่มักจะขยับยิ้มบ่อย ๆ รอยสักแขนซ้ายยาวขึ้นถึงหัวไหล่หลากสีก่อนจะลับหายเข้าไปในจีวร

โปรดปรานเอียงศีรษะไปด้านซ้ายนิ่วหน้า แล้วทำไมจู่ ๆ สีผิวของพระแสนตรงหัวไหล่ถึงได้แดงซ่านขึ้น ไม่สิ มันแดงลามไปถึงใบหู พวงแก้ม เธอเพ่งมองอยู่เป็นครู่แล้วจึงสังเกตว่าเทียมหอมกำลังยกกับข้าวขึ้นวางบนพื้นไม้ยกสูง ดวงหน้าแดงระเรื่อเช่นกัน

“พระแสนเขามีเจ้าของแล้ว”

“ห๊ะ!” โปรดปรานหันกลับไปทางต้นเสียง สิวากรนั่งลงจนเบียดชิดตั้งแต่เมื่อไรกัน “เฮียเสือพูดว่าอะไรนะ”

“พระแสนกับเทียนหอมเขาหมั้นกันแล้ว”

เธอหันกลับไปมองคนทั้งสองอีกครั้งจึงได้เข้าใจ ถึงว่าพระแสนขยันตัวแดงหน้าแดง เอาแต่จ้องไปทางเทียมหอมตลอดเวลา

“ถ้างั้นเรือนหอด้านหลังก็คงของพระแสน”

“อาจจะไม่ใช่”

“ทำไมล่ะ ไหนบอกว่าหมั้นกันแล้ว”

“เทียมหอมติดสัญญาเดินแบบอีกสองปี พระแสนเลยต้องรอไปก่อน”

โปรดปรานไม่กล้าถามต่อแล้วเพราะกลัวว่าจะเข้าตัว เลยเลือกที่จะนั่งเงียบ แต่คนอย่างเฮียเสือน่ะหรือจะยอมง่าย ๆ จึงหยอดกลับไปหนึ่งประโยค

“อันที่จริง สี่เดือนข้างหน้า ถ้าเฮียเร่งผู้รับเหมาสักหน่อย เราคงได้ทันใช้บ้านเป็นเรือนหอ”

เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง หูแดงก่ำแต่โชคดีเธอปล่อยผมยาวจึงปกปิดมิดชิด

“คืนนี้น้องหอมชวนไปเที่ยว” จู่ ๆ โปรดปรานก็โพล่งออกมา แต่พอได้เริ่มต้นเอ่ยก็คล้ายน้ำไหลไฟดับ “เห็นน้องหอมบอกว่าไม่ให้เฮียเสือไปด้วย และไม่ให้บอกพระแสน แต่โปรดคิดว่าไม่แฟร์เพราะนัดเฮียไว้แล้ว เลยคิดว่าควรบอกสักหน่อย อีกอย่าง...อุบ”

โปรดปรานสะดุ้งเฮือก ในขณะที่เธอกำลังพล่ามเพราะความขัดเขิน ริมฝีปากอวบอิ่มพลันถูกนิ้วชี้ของเฮียเสือทาบปิดไว้จึงเลื่อนสายตาจ้องหน้า แล้วยิ่งทำให้อายมากกว่าเดิม นัยน์ตาเสือคู่นั้นแวววาวพิกลทั้งอ่อนแสง

“ไม่เป็นไร ขาไปให้ลุงพรตขับไปให้ ส่วนขากลับเฮียจะไปรับเจ้โปรดเอง”

เสียงของเฮียเสือต่ำจนโปรดปรานแทบจับคำไม่ได้ เธอเพ่งมองริมฝีปากหนาคู่นั้น เรียวกว้าง ด้านบนบางกว่าคล้ายพระแสน ทว่าทำไมมันถึงได้เร้าใจจนชีพจรเธอเต้นผิดจังหวะ

โปรดปรานขยับดวงหน้าเบี่ยงออกทว่านิ้วของเฮียเสือเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไร มันเลื่อนขึ้นไปตามขอบปากล่างทีละน้อย กระทั่ง...

เอื้อก! เฮือก!

เสียงกลืนน้ำลายและเสียงลมหายใจสะดุดทำให้ทั้งสิวากรและโปรดปรานหันขวับไปทางต้นเสียง แล้วพบกับใบหน้าของพ่อครูสถิตคุณที่กำลังแดงซ่าน ส่งรอยยิ้มอย่างคนเป็นพ่อเจ้าบ่าวที่มีความสุขราวกับยืนอยู่ในงานวิวาห์

“พ่อครูไม่กวนล่ะนะ ตามสบาย ๆ”

เธอปัดมือสิวากรออกทันทีหรี่ดวงตาดุดัน “ทีหลังอย่าแตะเนื้อต้องตัวโปรดอีก”

“ทำไมล่ะ” เฮียเสือหลุบตาต่ำลง “มันวูบวาบหรือไง”

โปรดปรานผงะเล็กน้อยตั้งท่าลุกทว่าฝ่ามืออุ่นหยาบกร้านจับข้อมือเธอไว้เสียก่อน

“เฮียขอโทษ ลืมตัวไป นั่งนี่แล่ะ เดี๋ยวเฮียไปช่วยพ่อครูเก็บถ้วยจานก่อน”

สิวากรคลานเข่าออกห่างเจ้โปรด เมื่อครู่เขาลืมตัวไปจริง ๆ เพราะครอบครัวเขามักพูดคุยหยอกล้อเล่นกันเสมอ จนลืมไปเสียสนิทว่าโปรดปรานเป็นคนไว้ตัว และไม่ได้สนิทกับเขาขนาดนั้น อาจต้องใช้เวลากับเธอให้มากสักหน่อยเพื่อปรับตัว

“เฮียเสือ”

เสียงพระแสนเรียกขึ้นจึงทำให้เฮียเสือแหงนดวงหน้าจ้องมอง

“พะโล้ถ้วยนี้ หลวงน้องไม่ได้ฉัน เอาให้โยมน้องทานต่อได้”

สิวากรหลุบตาลงบนพื้นยกวงสำรับข้าว ถ้วยพะโล้ยังมีไข่ สามชั้นและเต้าหู้อยู่ครบ

“แต่ป้าอุ่นทำไว้ให้น้องส้มอีกเป็นหม้อเผื่อหิ้วลงกรุงเทพ”

“เออน่า พระบอกให้เอาไปให้ก็ทำตาม โยมพี่จะมาขัดทำไม”

“แล้วนี่หลวงน้องไม่คิดจะถอดแว่นบ้างหรือไง”

“โยมพี่มีอะไร ยุ่งแต่เรื่องของตัวเองเถิด” พระแสนแค่นเสียง “คืนนี้หลวงน้องนอนห้องติดกันนะ อย่าลืม”

สิวากรขยับเปลือกตาลงจนหรี่มอง ถ้าเป็นเด็กในค่ายเมื่อเห็นคงกลัวหัวหด แต่กลับสุดแสนแล้วตรงกันข้าม ปากบางด้านบนใบหน้าหล่อของคนน้องกำลังกระตุกชอบใจ

“อย่าคิดนะว่าไอ้แว่นดำมันจะปิดดวงตาได้มิด เอาแต่มองน้องส้มจนหน้าแดงตัวแดงไปหมดแล้ว” สิวากรได้ทีเลื่อนสายตากวาดมองทั้งเอียงคอกวนโมโห “กลับวัดพรุ่งนี้ ไปปลงอาบัติกับท่านเจ้าอาวาสเสียด้วยล่ะ”

“ฮ่ะ ฮ่า หลวงน้องยังไม่ได้ทำอะไรเลย จะปลงอาบัติทำไม”

สิวากรโน้มตัวลงช้อนถ้วยพะโล้ของโปรดเทียมหอม เอ่ยด้วยเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน

“เห็นพระแสนบอกว่าให้รีบรวบหัวรวบหาง” จากนั้นจึงช้อนตาขึ้นขยับมุมปากเล็กน้อยก่อนจะยืดกายขึ้นถือถ้วยหันกลับไปด้านหลัง ทว่าหยุดชะงักเอี้ยวคอกลับมาอีกหน “คืนนี้น้องส้มจะไปเที่ยวร้าน Play กับเจ้โปรด”

มองผิวเผินแล้วเหมือนว่าสองพี่น้องพูดคุยกันตามปกติ ใบหน้าเฮียเสือดูยิ้มแย้มดีขณะยกถ้วยพะโล้กลับมาให้เทียมหอม ผิดไปจากพระแสนที่คิ้วโล้นไร้ขนกระตุกถี่ ทำมือคล้ายจะกวักเรียกน้องสาวแต่หยุดแล้วเอาลง แต่ก็เหมือนว่าจะเปลี่ยนใจยกขึ้นอีกอยู่อย่างนั้นสองสามครั้ง ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินเสียงทอดถอนใจยาวจากพระแสน

“เสือไปพูดอะไรให้พระแสน” แม่ตรึงใจกระซิบถาม

“ฮ่ะ ฮ่า ผมแค่บอกว่าน้องส้มจะออกท่องราตรี”

“ไอ้ห่าเสือ ไปบอกพระแสนแบบนั้นมีหวังคืนนี้ได้เดินงุ่นง่านทั้งคืน” พ่อครูถึงกับสบถเบา ๆ

“บวชเป็นพระสมควรปล่อยวางได้แล้วพ่อครู” สิวากรทำน้ำเสียงยานคาง

“ปล่อยวางอะไร นั่น! กวักมือเรียกน้องแล้ว น้องยังไม่ทันกินข้าวด้วยซ้ำ” พ่อครูสถิตคุณส่ายหน้า

ถึงตอนนี้โปรดปรานจึงได้เอี้ยวหน้าไปมองเทียนหอมที่กำลังคลานเข่าเข้าไปใกล้พระแสน ริมฝีปากพระเม้มตึงก้มหน้าลงพูดบางอย่าง ทว่าน้องเทียนหอมเองโต้กลับไปเช่นกัน จะด้วยถ้อยคำอะไรไม่มีใครได้ยิน แต่มันทำให้พระแสนพวงแก้มแดงซ่านทีละน้อยจนลามไปใบหู ลงลำคอ จนแดงไปทั้งตัว รอยสักหลากสีจึงยิ่งโดดเด่น

บ้านนี้แปลกดี หรือแท้จริงเธอควรขอคำปรึกษาจากน้องเทียนหอม