3 - คำขาดของพ่อปลื้ม

3 - คำขาดของพ่อปลื้ม

เธอเกลียด....

ครอบครัวใหญ่ พี่น้องหลายคน และเมียของพ่อ

ซึ่งเมื่อนับดูแล้ว ห้าคน จะมีพ่อบ้านไหนบ้างที่มีเมียห้าคน

สิบปีต่อมา

โปรดปรานนิ่งคิดยามมองคนทั้งหมดในห้องทานข้าว

“ปีนี้เจ้อายุเท่าไรแล้วนะ”

โปรดปรานชักสีหน้าไม่พอใจ หญิงสาวคนไหนก็คงไม่พอใจหากถูกถามเรื่องอายุ จึงได้ส่งสายตาดุดันใส่ ‘ดาหลัน’ น้องสาวคนเล็กของบ้าน ผู้ซึ่งมีผมสีฟ้า กรีดอายไลน์เนอร์แหลมยาวทว่าสวมเสื้อผ้าแบบสาวน้อยวัยใสด้วยชุดเดรสน่ารักระบายชายกระโปรง

น้องสาวคนเล็กของบ้านที่มีอายุยี่สิบปี เกิดจากแม่น้าคนสุดท้าย เธอขอให้เป็นเช่นนั้น แม่น้าคนสุดท้าย!

“เจ้โปรดอายุยี่สิบแปดปีแล้ว ณินจำได้ เพราะดาหลันกับเจ้ห่างกันสิบปีพอดีเล้ยยย”

‘ญาณิน’ น้องเกือบสุดท้องจากแม่น้าปรียาลูกเจ้าของห้างทองชื่อดังประจำจังหวัดชลบุรีเอ่ยแทรกด้วยเสียงแหลมเล็ก ขณะที่จิ้มกุ้งผัดกระเทียมพริกไทยเข้าปาก 

ตามความคิดของโปรดปราน ญาณินสมแล้วที่เรียบจบอาร์สติสดีไซน์ เพราะนอกจากทรงผมไฮไลท์ทั่วศีรษะหยิกยาวแล้ว น้องสาวคนนี้ยังชื่นชอบสวมกางเกงยีนส์ขาบานและเสื้อครอปเกาะอกเป็นชีวิตจิตใจ

“ที่ถามขึ้นมานี่ ต้องการอะไรดาหลัน”

คราวนี้โปรดปรานหันไปทางต้นเสียง ‘พอใจ’ น้ำเสียงเข้มงวดขึ้นสูง คงเพราะความเคยชินจากอาชีพครูประถมโรงเรียนละแวกบ้าน

พอใจเป็นน้องสาวคนรองต่อจากเธอ ลูกสาวของแม่น้ากนกวรรณ อายุห่างกับเธอแค่ปีเดียว ซึ่งถือได้ว่าพอใจสนิทสนมกับเธอพอสมควร เพราะแม่ของพอใจเป็นเด็กในบ้านมาก่อน ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก

“ดาหลันไม่ได้ต้องการอะไร เพียงแค่ว่าเมื่อวันก่อนหลันได้ยินพ่อโทรศัพท์คุยกับลุงสถิต”

“ลุงสถิตไหน” ในที่สุดโปรดปรานก็อดถามไม่ได้หลังจากนั่งฟังพวกน้อง ๆ พูดถึงตัวเองมาหลายประโยค

“ก็ลุงสถิตค่ายมวย ส อรุณ”

โปรดปรานเริ่มได้กลิ่นทะแม่ง ๆ ลองพ่อปลื้มยกหูโทรศัพท์หาพ่อครูสถิตคุณ ต้องมีเรื่องไม่ดีแน่ ๆ โดยเฉพาะเรื่องของเธอ สายตาพี่สาวคนโตคงทำให้ดาหลันเริ่มหวั่นใจจึงเงียบเสียงไป

“อ้าว...ดาหลัน พูดแล้วเงียบทุกคนรอฟังอยู่นะ” ญาณินร้องทักแล้วจิ้มกุ้งผัดกระเทียมตัวสุดท้ายเข้าปาก

“พี่ณิน...... นั่นกุ้งตัวสุดท้าย” ดาหลันโวยวาย

“ดาหลัน เจ้รอฟังอยู่”

พอเจ้โปรดของบ้านพูดขึ้น เท่านั่นแหล่ะทุกคนถึงได้หยุดเสียง ดาหลันทำตาค้อนตาคว่ำใส่ญาณิน ทว่าปากเล่าเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อวาน

“พ่อปลื้มจะจับเจ้โปรดแต่งงาน อืม ปลาหมึกพริกเผาอร่อยจัง ใครทำคะ”

“ห๊า!”

“ฮะ!”

“ห๊า เฮ้ย...เจ้โปรดเราเนี่ยนะ ดาหลันฟังผิดหรือเปล่า หรือว่าลืมแคะหู”

‘พิมลวรรณ’ ลูกสาวของแม่น้าพิมมาศ เจ้าแม่วงการรับเหมาก่อสร้างเมืองชลบุรี ลูกคนที่สามของพ่อปลื้มพูดขึ้นเป็นครั้งแรก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ซึ่งโปรดปรานคิดว่าเป็นน้ำเสียงใสซื่อที่สุดในบรรดาน้องสาว คงเป็นเพราะบุคลิกใส ๆ แต่งหน้าแบบนักศึกษาสาวทั้งที่เจ้าตัวอายุยี่สิบหกปีเข้าไปแล้ว

แต่นั่นล่ะ ใครบ้างบนโต๊ะกินข้าวเย็นนี้จะไม่ประหลาดใจในเมื่อโปรดปรานเป็นลูกสาวคนโปรด ฉะนั้นเรื่องจับคลุมถุงชน

แต่งงาน ไม่มีทาง!

“ไม่ผิดอ่ะพี่วรรณ พ่อปลื้มเปิดโฟนด้วยหนูเลยได้ยินเต็มสองหู” ดาหลันตากลอกไปมาชี้นิ้วที่หูขวาของตนเอง “พ่อครูสถิตถามว่าเจ้โปรดอายุเท่าไรแล้ว พ่อปลื้มเองบอกจำไม่ได้ แล้วก็...อะไรน้า”

ดาหลันทำท่านึกเป็นครู่ “อ๋อ! พ่อครูสถิตพูดขึ้นว่า ฮ่ะ แฮ่ม” ดาหลันยกมือทำท่ากระแอมกระไอ ดัดเสียงทุ้มสำเนียงแข็งๆ อย่างคนอีสาน “เฮียเสือปีนี้มันสามสิบสาม ถ้าไม่รีบจัดการกว่าจะมีหลานให้ได้อุ้ม พวกเราคงนั่งรถเข็นกันแล้ว ฮ่ะ ฮ่า ตลกเป็นบ้าเลยเนอะ”

สิ้นคำของดาหลันทั้งโต๊ะพลันเงียบสนิทจนคนเล่ารู้สึกเก้อเขินจึงแสร้งกวาดผัดกระเทียมในจานที่มีแต่วิญญาณกุ้งเข้าปาก

“คลุมถุงชน...”

เสียงเจ้โปรดแม้ต่ำแผ่วเบาทว่าทำน้องสาวทั้งสี่คนขนลุกซู่ ตาทุกคู่มองเลยไปยังรูปถ่ายประดับฝาผนังบ้านกรอบหลุยซ์สุดเชย รูปโปรดของคุณปลื้ม ศรเพชร เจ้าของค่ายมวยถ่ายคู่กับไมค์ไทสันในช่วงที่พ่อยังรุ่งโรจน์

โปรดปรานยกข้อมือดูเวลาทันทีแล้วลุกพรวดขึ้นยืนตรง หยิบโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์สีอ่อนฟิตแนบรูปร่าง แล้วเดินออกจากห้องอาหารไม่พูดไม่จา ทำเอาน้องสาวทั้งหมดลอบกลืนน้ำลาย

“พ่อปลื้มอยู่ไหนใครรู้บ้าง” พอใจพูดขึ้นแล้วเหลียวมองน้อง ๆ ซึ่งแต่ละคนล้วนส่ายหน้า “เอาเถอะ ขอให้พ่อโชคดีแล้วกัน”

โปรดปรานเดินมาถึงบันไดหน้าบ้านหลังใหญ่มหึมา แบบสไตล์ยุโรปจ๋าอย่างไร้รสนิยม เธอคว้าเอาร่มสีขาวที่ชายร่มมีระบายเล็กน้อยจากช่องเสียบข้างตู้วางรองเท้า สะบัดกางทั้งที่ในเวลานี้กำลังจะหกโมงเย็น

รองเท้าราคาแพงยี่ห้อชาแนลย่ำลงบนคอนกรีตพิมพ์ลายสีน้ำตาลอ่อนตามแรงอารมณ์ ตรงไปทางโรงยิมซึ่งอยู่ในอาณาเขตของบ้าน ปลื้ม ศรเพชร หรือจะเรียกว่าอาณาจักรค่ายมวยศรเพชร มัดรวมร้านอาหาร ร้านกาแฟชื่อดัง และยังร้านของฝากของที่ระลึก ใครมาเที่ยวชลบุรีแล้วไม่แวะถือว่าพลาด

ดวงตากลมคมดั่งแขกหรี่แคบยามมองเห็นพ่อปลื้มพูดคุยหัวเราะกับโค้ชวีระ โค้ชคนใหม่ที่พ่อไปซื้อตัวมาจากอีกค่ายหนึ่งจนสำเร็จหลังจากตามตื้อมาหลายปีด้วยเม็ดเงินมหาศาล ทั้งที่ไม่จำเป็น

แต่ค่ายมวยศรเพชรนี้ถือคติที่ว่า เสียมากไม่ว่า แต่เสียหน้า พ่อปลื้มยอมไม่ได้!

“พ่อ”

แทนที่โปรดปรานจะขึ้นเสียงตะโกนใส่พ่อปลื้มอย่างที่ภายในใจกู่ก้อง แต่ด้วยนิสัยเจ้าระเบียบ เธอไม่ยอมให้คนภายนอกเห็นว่าตอนนี้เธอกำลังใกล้หลุดการควบคุม เท่าที่เด็กในค่ายมวยเห็นจะมีเพียงดวงหน้าสวยคมดุจนางจินตหรา ขยับมุมปากที่โค้งขึ้นคล้ายยิ้มแต่ไม่ใช่ คิ้วคันศรกันสวยงามโก่งขึ้นข้างหนึ่ง

ทว่าเมื่อพ่อปลื้มเห็นใบหน้าบุตรสาวคนโปรด เขารู้ซึ้งเข้าไปข้างในได้ทันทีว่า

กูซวยแล้ว...

พ่อปลื้มยิ้มอย่างพ่อที่ทำผิดแล้วถูกจับได้ เขามุดเชือกคาดเวทีลงมายืนบนพื้นแต่ยังยืนนิ่งไม่กล้าเดินเข้าใกล้ลูกสาว ส่งเสียงหวานเอ็นดูนำทางไปก่อนเพื่อหยั่งเชิง

“โปรดมีอะไร เย็นนี้ กินข้าวหรือยังลู๊กกก”

คิ้วสวยของโปรดปรานยิ่งกระตุกถี่กว่าเดิม เธอก้าวเท้าซ้ายตามความเคยชินอย่างคนถนัดซ้ายแล้ววางปลายร่มลงพื้นเกือบชิดฝ่าเท้าพ่อปลื้ม ยกมุมปากเล็กน้อย

“พ่อปลื้มมีอะไรจะสารภาพไหม”

“สะ สารภาพอะไรกัน ไม่มี๊...”

โปรดปรานหลุบตามองรองเท้าผ้าใบยี่ห้อจระเข้สีเขียวกำลังขยับขยุกขยิกเหมือนคนกำลังคันเท้า พ่อปลื้มรีบชักเท้าขวาไปด้านหลัง

เธอเลื่อนสายตาขึ้นยังกางเกงยีนส์ลีวายส์ห้าศูนย์หนึ่งสีบลูยีนส์ริมแดง เข็มขัดหนังสีดำหัวฮาร์เลย์และเสื้อยืดสีขาวรัดฟิตอวดกล้ามที่ยังแน่นในวัยห้าสิบหกปี กระทั่งถึงใบหน้าเหลี่ยมคิ้วหนาและหนวดจิ๋มทรงคันศรเรียวคล้ายเขาควายกระดิกได้ - - เมียห้ายังทำตัววัยรุ่น!

“เอาเป็นว่าถ้าพ่อปลื้มสารภาพ โปรดจะยกโทษให้”

ริมฝีปากเต็มอิ่มอย่างสาวแขกทั้งเซ็กซี่ด้วยลิปชาแนลสีส้มอมน้ำตาล ดูเนียนนุ่มดุจกำมะหยี่ยกขึ้นเล็กน้อย

“โปรด!” จู่ ๆ พ่อปลื้มจากที่เคยหงอมาให้ลูกสาวมาตลอดกลับเสียงดังขึ้น ทั้งที่ลูกกระเดือกเคลื่อนไปมากลืนน้ำลาย “จะมากเกินไปแล้วนะ นี่มันต่อหน้าเด็กในค่ายมวย โปรดควรให้ความเคารพพ่อบ้าง”

โปรดปรานหรี่ตาลงแล้วเอียงดวงหน้างดงาม วันนี้เธอไม่ได้มัดผมยิ่งส่งให้คล้ายแขกสาวอาหรับราตรี

ท่าทางของโปรดปรานลูกสาวคนโปรดคล้ายกับว่าพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ไร้ความสำคัญ เธอยกมือขึ้นกำนิ้วตรวจดูความสวยงามที่ช่างเล็บส่วนตัวลงสีแบบเทรนด์ใหม่ล่าสุดให้เมื่อวันก่อน แล้วเลื่อนสายตาไปทางเวที ราวกับว่าพ่อปลื้มไม่ได้ยืนอยู่ตรงงั้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ดาหลันเล่าให้ฟังว่าพ่อปลื้มโทรหาพ่อครูสถิตคุณ”

พ่อปลื้มอึ้งงันไปไม่เป็น เขาเลี้ยงลูกสาวคนนี้มาแบบตามใจ เวลาโปรดปรานต้องการอะไรเขาไม่เคยขัด ซ้ำประเคนให้แทบเท้าด้วยความรัก

ทว่าเวลานี้ ยามที่ลูกสาวสุดที่รักทำท่าทีไม่เห็นหัวพ่อบังเกิดเกล้า แล้วยังพูดจาถอนหงอกคนแก่ไม่ไว้หน้า ทำให้เขาตระหนักได้ว่าเขาควรหาคนมาปราบลูกสาวคนโตให้เร็วที่สุด มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นมาเองอย่างไม่รู้ตัว

“พ่อปลื้มยิ้ม”

ดวงตาคมกริบที่ทำท่าไม่ใส่ใจแต่แรกกลับสังเกตเห็นมุมปากของพ่อปลื้มขยับยกเพียงเล็กน้อย เล็กน้อยเท่านั้น!

“พะ พ่อเปล่า เมื่อกี้ยุงมันกัดเลยคันนน”

“โปรดอายุยี่สิบแปด พ่อได้บอกพ่อครูสถิตไปหรือเปล่า หรือว่าลืมไปแล้วว่าลูกสาวตัวเองอายุเท่าไร”

เอื้อก...

โปรดปรานมองลูกกระเดือกชั่วแวบเดียวแล้วเลื่อนสายตาไปทางบิ๊กโต้ง

“โต้ง!”

“เรียกโต้งทำไม”

“อีกไม่กี่อาทิตย์จะมีแข่งรวมค่าย ปีนี้จัดที่อุบลค่าย ส อรุณ” เธอเว้นช่วงแล้วหันมามองพ่อ “โปรดจะเอาบิ๊กโต้งไปด้วย”

“แต่ไอ้โต้งมันไม่ใช่นักมวยแล้ว”

“ยิ่งดีเลย อีกเรื่อง พ่อปลื้มควรบอกพ่อครูสถิตไปว่าโปรดแก่เกินกว่าจะมีลูก พวกเขาจะได้ตัดใจจากเรื่องนี้เสีย โดยเฉพาะพ่อ”

พรึบ!

โปรดปรานสะบัดร่มขึ้นแล้วกางพรึบ ชายโครงร่มเกือบทิ่มหน้าพ่อปลื้มอย่างจงใจจนพ่อปลื้มต้องเอนตัวไปด้านหลังจนเกือบแอ่นโค้ง

“โต้ง ตามฉันมา”

น้ำเสียงหวานแหบเซ็กซี่ไม่ได้ตะโกนแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำให้ทุกคนในโรงยิมซ้อมมวยเสียวสันหลัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อปลื้มจนเจ้าของค่ายมวยทำสิ่งที่เรียกได้ว่าขัดขืนลูกสาวเป็นครั้งแรก

“เดี๋ยวก่อนโปรด”

เธอหยุดชะงักเอี้ยวดวงหน้าคมกลับไปทางพ่อแล้วโก่งคิ้วสูงแทนคำถาม

“ถ้าปีนี้ลูกทำให้ค่ายเราชวดแชมป์ระดับประเทศอีก พ่อ...พ่อจะยกโปรดให้กับเสี่ยเป๊ก!” เจ้าของค่ายมวยศรเพชรยืดอกลงเสียงหนักคำท้าย

“เสี่ยเป๊ก!” คิ้วเรียวดั่งแขกขมวดสงสัยพร้อมเสียงแหบขึ้นโทนสูง

พ่อปลื้มลอบอมยิ้มรู้สึกว่าตนเองค่อยเป็นพ่อคนหน่อยในวันนี้ เขากำอำนาจของความเป็นพ่อไว้ในมือได้ในที่สุด แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้โปรดปรานควันออกหู

“ใช่ เสี่ยเป๊ก เขาส่งป๊า ก็นายก อบจ. นั่นแหล่ะมาเจรจาเมื่อวันก่อน แต่พ่อไม่ได้บอกโปรด” ด้วยความที่คิดว่ายังเป็นต่อทำให้พ่อปลื้มหลั่งไหลคำพูดน้ำไหลไฟดับ “อันที่จริงเสี่ยเป๊กมันก็เป็นคนดีนะ เสียแค่เมียเยอะไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะพ่อเองก็เมียเยอะ ฮ่ะ ฮ่า อีกหน่อยเล่นการเมืองคงได้เป็น สส. ลูกอาจได้เป็นคุณหญิงในอนาคต แหมพอพ่อนึกถึงตรงนี้แล้ว...อ้าว โปรด โปรดดด”

พ่อปลื้มมัวแต่พูดจนไม่รู้ว่าตัวเองยืนพูดอยู่คนเดียว เหลียวมองเห็นเพียงแผ่นหลังลูกสาวเดินไปไกลลิบแล้วกับบิ๊กโต้งนักมวยคนสนิท ที่ในปีนี้เลิกต่อยแล้วกลายเป็นโค้ชแทน

“ว่าไงคุณปลื้ม เจ้โปรดเดินหนีไปไกลแล้ว” โค้ชวีระพูดกลั้วหัวเราะอยู่บนเวที

“เอาเถอะโค้ช เดี๋ยวก็รู้ว่าเจ้โปรดจะเอายังไง ไอ้ลูกคนนี้มันหยิ่ง ไม่มีทางลดตัวมาขอร้องคนเป็นพ่อหรอก”

“แล้วคุณปลื้มคิดว่าเจ้โปรดจะหาทางออกยังไงกัน”

“แชมป์ไง เจ้โปรดต้องทำให้ค่ายเราได้แชมป์หลังจากเสียให้ค่าย ส อรุณมาหลายปี”

“เฮ้ย! ไหวหรือ เฮียเสือดันเป็นพวกชนะคะแนนไม่เป็น มีแต่ชนะน็อค”

“ไม่รู้ล่ะ หาทางเอาแล้วกันลูกสาว”

โค้ชวีระยังตามเกมของพ่อปลื้มไม่ทัน แต่เห็นว่าเจ้าของค่ายมวยดูกระหยิ่มยิ้มย่องในใจอย่างไรชอบกล