35 nc

35 nc

เรือนร่างอวบอิ่มของโปรดปรานยืนนิ่งหน้าตู้เสื้อผ้าควานหาชุดที่เธอคิดว่าเซ็กซี่ที่สุดมาได้สักพักใหญ่แล้ว ทว่าในตู้ของเธอมีเพียงเสื้อผ้าทำงาน ชุดกีฬา และชุดนอนแสนธรรมดา

คลิก... เธอปิดประตูตู้เสื้อผ้า พลิกตัวใช้แผ่นหลังพิงนิ่งครุ่นคิด พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของเขาและเธอ จึงต้องการสวมชุดให้ผิดแผกไปจากทุกวัน หรือให้เข้าใจง่ายเข้า เธอต้องการให้เขาประทับใจ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองยังไม่ได้ตัดสินใจเลยด้วยซ้ำว่าเลือกแต่งงานกับเขาหรือไม่

แพ้ ชนะ แต่งงาน ไม่แต่งงาน สี่คำวนเวียนในสมอง รบกวนเธอมาร่วมสัปดาห์ คิดไม่ตก

ก๊อก ก๊อก แอ๊ด...

เสียงเคาะประตูตามด้วยบานไม้ถูกเปิด โปรดปรานไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ทันใดว่าเป็นพอใจ เพราะเป็นคนเดียวในบ้านที่ไม่เคยรอให้เธอเอ่ยอนุญาต

“เจ้โปรดทำอะไรอยู่”

“กำลังจะอาบน้ำ”

“แล้วไปยืนทำอะไรหน้าตู้เสื้อผ้า” พอใจพูดขณะที่หย่อนก้นลงบนเตียงนอน

“ก็รื้อของนิดหน่อย มีอะไรหรือเปล่า” โปรดปรานแสร้งเดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งแก้เก้อ หยิบหวีขึ้นมาหวีผมแล้วพบว่าทรงผมยังมัดรวบตึงเป็นหางม้า

“เจ้โปรดดูประหม่านะ กังวลเรื่องพรุ่งนี้หรือไง” พอใจทิ้งตัวลงนอนเอียงดวงหน้าไปทางพี่สาว “ถ้าเราแพ้ เจ้ต้องแต่งงานกับเฮียเสือหรือไม่ก็เสี่ยเป๊กใช่ไหม”

“อืม”

“ที่จริงเราดื้อแพ่งก็ได้นะ” พอใจตะแคงตัวเอาฝ่ามือเท้าใบหน้า “พ่อปลื้มน่ะกระจอกจะตาย”

“เจ้รู้ แต่ว่าพอใจ เจ้เองเคยพลั้งปากพูดไปแล้ว ทั้งต่อหน้าพ่อปลื้มและกับเฮียเสือ พอใจรู้จักเจ้ดีนี่นาว่าเจ้เป็นคนรักษาคำพูด”

“เหมือนที่เจ้ทำอยู่ในทุกคืนใช่ไหม”

พอใจเปลี่ยนท่าเป็นลุกนั่งทิ้งท่อนขาลงพื้นแล้วแกว่งไปมา จับตามองพวงแก้มพี่สาวที่สะท้อนในกระจกกำลังขึ้นสีระเรื่อ แสร้งก้มหน้าหยิบของทั้งที่ไม่จำเป็น

“เจ้ปิดไม่มิดหรอก เราทุกคนในบ้านต่างรู้ว่าเจ้ไปนอนห้องเฮียเสือเกือบทุกคืน”

“พอใจ” โปรดปรานทำเสียงอ่อนทอดยาว “เจ้เพียง...”

“เจ้ไม่ได้รักษาสัจจะหรอก เจ้รักเฮียเสือ”

“เจ้...” โปรดปรานนิ่งอึ้งหันตัวกลับมาประจันหน้ากับน้องสาวคนรอง

“ถ้าเจ้รักเฮียเสือ ก็แต่งงานกับเฮียเสือเสีย”

“พอใจ เจ้...”

“รู้ไหม นี่มันไม่ใช่ตัวเจ้เลยนะ ปกติเจ้เป็นคนพูดจาฉะฉาน มั่นใจ ตรงประเด็น ตอนนี้เจ้กำลังทำตัวเหมือนเด็กสาวที่เริ่มมีความรัก”

โปรดปรานทอดถอนใจแล้วเดินไปที่เตียงนั่งลงข้างน้องสาว ยกท่อนแขนซ้ายโอบไหล่พอใจแล้วดึงเข้ามาให้น้องพิงศีรษะลงหัวบ่า

“เจ้ยังไม่แน่ใจหรอกพอใจ ผลพรุ่งนี้ แพ้ ชนะ เจ้เองยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น เจ้รอเวลาจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อน”

“เพราะอะไร เพราะว่าเจ้กลัวใช่ไหม”

“ฮ่ะ ฮ่า พอใจเป็นน้องที่รู้ใจเจ้มากที่สุดเลยรู้ตัวหรือเปล่า”

โปรดปรานเขย่าท่อนแขน แล้วเอียงศีรษะซบลงไปบนเส้นผมดกหนาของน้อง

“มีคนบอกเจ้ว่าอย่าไปคิด เรื่องบางเรื่องให้ใช้สัญชาตญาณ เจ้จึงตั้งใจจะปล่อยให้เรื่องมันดำเนินไปจนถึงวันพรุ่งนี้ วินาทีสุดท้าย เจ้หวังว่าตัวเองจะได้คำตอบในที่สุด”

พอใจใช้ลำแขนขวาโอบเอวเจ้โปรดไว้ภายในเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา สิวากรทำตนเสมอต้นเสมอปลาย เอาใจใส่กับทุกคนในบ้าน แม้กระทั่งพ่อปลื้มยังได้นกเขาตัวใหม่มาเชยชม

ส่วนพวกแม่ ๆ ตั้งแต่หลอกเงินเล่นไพ่ได้ห้าล้านต่างประเคนยกย่องสิวากรเทิดทูนพูดชมไม่ขาดปากตลอดเวลา ส่วนน้อง ๆ สิวากรคอยให้คำปรึกษา ดูแล ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องงาน ดาหลันกับญาณินตามติดแทบจะสิงร่างสิวากร

หรือว่าเป็นที่ตัวเธอเองประเมินเขาผิดพลาดไป

แต่อย่างไรเสียให้กลับหลังหันตอนนี้คงไม่ทันแล้ว พรุ่งนี้สิวากรจะต้องขึ้นชกกับเกรียงไกรค่ายมวยชนะศึก

ถ้าเจ้โปรดรู้เรื่องนี้... พอใจตัวสั่นสะท้านเบา ๆ ด้วยความหวาดหวั่น ได้แต่ภาวนาขอให้พี่สาวให้อภัยน้องสาวคนนี้ด้วยแล้วกัน

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเบา ๆ แทรกเข้ามาในขณะที่สิวากรกำลังวิดพื้น

“ครับ ไม่ได้ล็อก หกสิบ หกสิบห้า...”

เขาชำเลืองมองแวบหนึ่งยิ้มน้อย ๆ ให้โปรดปราน แล้ววิดพื้นต่อ

“เจ็ดสิบ เจ็ดสิบเอ็ด...”

“ทำไมเฮียวิดพื้นตอนกลางคืนล่ะ” โปรดปรานพาร่างในชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดตัวเล็กหย่อนตัวบนเตียง ก้มศีรษะลงมองร่างหนาของเฮียเสือชุ่มด้วยเหงื่อ

“เมื่อเช้าไม่ได้วิ่ง แปดสิบ แปดสิบเอ็ด...”

“แล้วไม่พักสักวันละคะ” เธอแกว่งขาขอบเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัดคลิป ยกมือเข้าปากอมยิ้ม

เมื่อมองสิวากรผ่านหน้าจอ เขายิ่งหล่อร้ายกว่าตัวจริง มัดกล้ามใหญ่โตพอ ๆ กับนักมวย ผิวกายแน่นและเปียก

“ยิ้มอะไรคนสวย เก้าสิบสอง เก้าสิบสาม...”

“ไม่บอกหรอก” เธอพูดไปยังกลั้วหัวเราะ นี่เธอกำลังเริ่มขัดเขินเพียงแค่มองเขาผ่านหน้าจอมือถือ แล้วยังรู้สึกร้อนวูบวาบพิกล

“อึบ...” สิวากรเด้งตัวขึ้นจากพื้นทันทีแล้วคว้าโทรศัพท์โปรดปรานขึ้นมาดู “อ๋อ แอบถ่ายเฮียนี่เอง ไม่บอกดี ๆ เฮียจะได้ถอดให้หมดเลย”

“บ้า! เฮียบ้าเหรอ เอามือถือโปรดคืนมานะ”

“ฮ่ะ ฮ่า”

โปรดปรานยกแขนขึ้นสูงจะคว้าโทรศัพท์คืน แต่สิวากรไม่ยอมชูแขนขึ้นสูงแล้วปัดหน้าจอดูรูปภาพไปเรื่อย ๆ อีกมือดันหัวของเธอไว้ ยันจนสุดแขน

“เฮียขอรูปหนึ่งนะ เอาไว้ดู”

“ไม่นะ ไม่ เฮียเอารูปไหน หยุดเลย”

สิวากรรีบส่งรูปเข้ากล่องข้อความ ก้มหน้าลงมองพวงแก้มขึ้นสีเพราะออกแรงยื้อ ยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากแกล้ง

“งั้นถ่ายเฮียสิ”

“ไม่ถ่ายแล้ว เฮียน่าเบื่อ”

“ไม่หรอกน่า เร็ว ถ่าย”

สิวากรส่งโทรศัพท์กลับคืนให้เธอแล้วถอยห่างสองก้าว จ้องหน้าเธอนิ่งขณะที่นิ้วชี้ทั้งสองข้างเกี่ยวขอบกางเกงขาสั้น

“มะ ไม่นะ ไม่ ม่ายยยเฮียยย อย่าถอดนะ”

โปรดปรานโน้มตัวไปด้านหน้ายื้อมือเฮียเสือแต่คงออกแรงมากเกินความจำเป็น จากยื้อมือกลายเป็นช่วยเฮียเสือรูดกางเกงขาสั้นลงจนน้องเสือตัวเขื่องโผล่ตัวดีดขึ้นมาเกือบกระแทกหน้า

“เฮีย!!”

เธอผงะเอนตัวไปด้านหลังจ้องเสือตัวใหญ่ด้านล่างที่บัดนี้เข้าไปอยู่ในอุ้งมือของเสือตัวใหญ่กว่า ซ้ำขยันปั่นจนเสือตื่นนอนทำตัวแข็งจนชี้หน้า

“ถ่ายสิเจ้โปรด” เสียงทุ้มเบาเกือบกระซิบเริ่มพร่าเล็กน้อย “ของดีนะ มีโอกาสรีบคว้าไว้”

“โอกาส!” เธอแหงนศีรษะขึ้นจนเกือบตั้งบ่าจ้องหน้าเขาที่กำลังหยาดเยิ้มจากอารมณ์กรุ่นราคะ

“อ่า ใช่ ถ่ายไว้ดูไง เวลาที่เฮียไม่อยู่”

โปรดปรานนิ่งงันจดจ้องพยายามประมวลประโยคคำพูดนัย ๆ  ทว่าสิวากรไม่เว้นช่องว่างให้เธอได้ขบคิด เขาพาร่างเข้ามาใกล้ขึ้น ใกล้จนเธอได้กลิ่นของความเป็นชาย กลิ่นแก่นกายอันน่ามึนเมา

สิวากรยกข้อมือเธอขึ้นมาด้านหน้า น้ำเสียงเริ่มกระเส่าขณะที่อีกอุ้งมือใหญ่สาวแรง

“กดบันทึกคนดี เฮียอยากให้โปรดได้เก็บไว้ดู”

เธอจ้องหน้าจอที่ยังเปิดแอพบันทึกวิดีโอค้างไว้ ลำเนื้อในมือเขาเริ่มขยับขยายจนเต็มอุ้งมือ สีเข้มอวบอ้วน เอ็นพองตัวจนเห็นเป็นเส้นร้อยรัดตั้งแต่ปลายท่อนเลื้อยวนจดโคนลับหายเข้าไปในกลุ่มขน

นิ้วเรียวสวยสั่นเบา ๆ ในตอนที่กดบันทึกคลิป เหลือบสายตามองเขาชั่วแวบหนึ่งแล้วหันมาสนใจสิ่งที่ปรากฏอยู่ในจอภาพ

ดูเหมือนว่านิ้วกร้านยาวเรียวบรรจงขยับไล้เนื้อลำแข็งเป็นพิเศษในค่ำนี้ เขาประคองเพียงเบา ๆ เคลื่อนมือจนเนื้อหนังห่อหุ้มขยับตามเลื่อนรูดขึ้นลง ดอกเห็ดบานมนเยิ้มน้ำเหนียวใสผุดออกทีละน้อยอย่างน่าหลงใหล

โปรดปรานขยับลำคอกลืนน้ำลาย ร่างกายเธอตอบสนองต่อสิ่งที่เห็นด้วยความร้อนแรง เธอเปียกชื้นจนเป้ากางเกงชุ่ม ขยับสะโพกเบา ๆ เพื่อบรรเทาเนินนุ่มใต้เนื้อผ้าเสียวซ่าน ให้รอยตะเข็บกลางเป้าเสียดสี ขยับริมฝีปากเผยอจนเผยเรียวลิ้นเลียขอบปากโดยไม่รู้ตัว

“กินเฮียเลยคนดี กลืนกิน ทำให้เฮียครางกระเส่า”

สิวากรปาดนิ้วหัวแม่มือเหนือขอบกระจับ ร่องเล็ก ๆ รอยต่อระหว่างจมูก เลื่อนลูบนิ้วกร้านไปหามุมเสี้ยวที่ขยับโค้งก่อนจะเผยออ้า สอดนิ้วเข้าสู่โพรงปากกระทั่งวางบนฟันซี่เล็ก แผงอกกระเพื่อมเล็กน้อยสูดลมหายใจยามที่โปรดปรานขบนิ้วเขาด้วยฟันก่อนจะดูดดุนเข้าปาก

เขาปล่อยท่อนเนื้อ ดึงโทรศัพท์ออกจากมือเธอหันกล้องถ่ายให้เอง ขยับสะโพกเสือกแก่นกายเข้าไปใกล้ เลื่อนนิ้วหัวแม่มือดันปากอ่อนนุ่ม ผลักตนเองสอดใส่ปลายหัวเปียกเข้าไป

“อือ เฮีย อัก”

“อ่า เอาเฮียเข้าไปอีก ลึก ๆ อืม”

เธออ้าเต็มความกว้างของปากอวบอิ่ม รับเขาเข้าไปทั้งหมดเท่าที่จะทำได้ สอดทีละน้อยจนคับแน่น เขาประคองลำคอเธอไว้เพื่อเป็นฝ่ายขยับเคลื่อนท่อนลำออกแล้วดันเข้า

“ซี้ด อ่า โปรด”

สองมือเรียวประคองเนื้อแข็งสาวคลึง โยกศีรษะลงครอบครองเต็มลำยาว โดยมีมือกร้านดันศีรษะเธอกดจนจมโคน

“อืม อ่า โปรด อ๊าร์”

เมื่อสิวากรเริ่มกด โปรดปรานรีบยันต้นขาแกร่งด้านหน้าทันที แต่ไม่ทัน ปลายหัวทู่กระแทกคอหอยจนแสบ น้ำตาเริ่มเอ่อแล้วเขาก็เลื่อนเสือตัวเขื่องออก กระแทกเข้าไปมาใหม่อีกครั้ง

“อ่า โปรด”

สิวากรกระเส่าซ่านปลายหัว โพรงปากเธอนุ่ม อุ่นชื้น เปียกชโลมลำทั้งท่อนจนลื่น ข้างในทั้งสากและนุ่มไปพร้อม ๆ กัน ดูดดึงด้วยการดุนลิ้น ทำเขาสะท้านจนต้องการฝังตัวเองเข้าไปในปากเธอลึกขึ้นอีก