4.3 ทักทายมังกร

 เอเนร่าพยายามเรียกแต่เขาก็ไม่สนใจ ทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจเพราะเหตุใดเขาถึงหุนหันออกจากบ้านไปเช่นนั้น รสรักเมื่อครู่ทำเขาสะอิดสะเอียนถึงขนาดอดทนเก็บอาการไว้ไม่ไหวเชียวหรือ เธอโกรธเขามาก ก้มหยิบชิ้นส่วนต่าง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นห้องด้วยอาการกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจที่ถูกหยามเช่นนี้ ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำกับเธอแบบนี้มาก่อน

"แล้วเราจะได้เห็นดีกัน"

เสียงรถยนต์ดังขึ้นทำให้เอเนร่ารู้ได้ทันทีว่าวินได้มาถึงบ้านแล้ว เธอจึงสวมใส่เสื้อเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนขาสั้นสีชมพูเข้มเดินลงมายังชั้นล่าง วินเดินเข้ามาในบ้านด้วยมือทั้งสองของเขาหิ้วของพะรุงพะรัง เอเนร่ารีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยพ่อหิ้ว 

"บรู๊คลินไปไหนเหรอ พ่อไม่เห็นรถเขาเลยหรือกลับไปแล้ว" เขาถามถึงเพื่อนรุ่นน้องที่ไว้วานให้อยู่เป็นเพื่อนลูกสาว

"คงงั้นมั้งคะ เห็นขับรถออกไปได้สักพักแล้ว"

"ไม่เป็นไรลูก เราไปกินข้าวกันสองคนก็ได้"วินเดินกอดคอลูกสาวสุดที่รักเข้าบ้าน 

สองพ่อลูกกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ก็ได้ยินเสียงรถใกล้เข้ามาก่อนจะเงียบลง วินเลิกคิ้วเป็นเชิงถามลูกสาว ส่วนเอเนร่าขมวดคิ้วเป็นปมเธอจำเสียงรถเขาได้ แต่....เขาจะกลับมาทำไมอีก หรือว่าลืมของ เอเนร่ามองไปทั่วบริเวณบ้านว่ายังมีข้าวของเครื่องใช้อะไรของเขาเหลืออยู่ไหม สายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าหนังสีดำใบใหญ่วางอยู่ที่พื้นบ้าน

"พี่วิน กลับมาแล้วเหรอครับ" บรู๊คลินเลิ่กลั่ก ถามวินด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เขาส่งสายตาให้เอเนร่าแต่เธอมอบค้อนวงใหญ่ให้เขาแล้วเมินเฉย

"อืมใช่ มา ๆ กินข้าวกัน ฉันคิดว่านายกลับไปแล้วซะอีกว่าแต่ไปไหนมาเหรอ เอเนร่าตักข้าวลูก" 

เธอจำใจลุกขึ้นไปตักข้าวให้บรู๊คลิน เขาทำให้เธอเสียความมั่นใจในเรื่องเซ็กซ์ทั้งที่เธอเคยทำให้หนุ่มตายคาอกอึ๋ม ๆ ของเธอมานับครั้งไม่ถ้วน แต่กับบรู๊คลินเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้วเขากลับรีบร้อนสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกจากบ้านเธอไปทันที 

"ผมออกไปซื้อของสำคัญมาครับ ขอบคุณนะ" เขาจงใจให้มือใหญ่ของตนเองแตะมือเล็กของเธอ เอเนร่ารีบหดมือกลับมาทันที

"ตักข้าวให้เสียเยอะเลย ยังอิ่มกล้วยหอมอยู่เลย" คำว่ากล้วยหอมของเขาทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที แต่เธอแสร้งทำไม่ได้ยินตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยไม่สนใจ

"กิน ๆ เถอะนะ ของอร่อยทั้งนั้นนี่พี่ตั้งใจซื้อมาให้นายกับเอเนร่ากินเลยนะ ถือว่าขอบคุณที่อยู่ดูแลเอเนร่าให้"

"เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ" 

เมื่อมื้ออาหารจบลงเอเนร่ากำลังยืนล้างจานอยู่ในครัวส่วนวินเดินขึ้นไปอาบน้ำข้างบน นี่จึงเป็นโอกาสของเขาที่จะคุยเรื่องที่เกิดขึ้น เขารู้สึกว่าสถานการณ์ตึงเครียดกว่าเมื่อครู่เสียอีก เอเนร่าไม่ยอมคุยกับเขาเลย เธอทำเหมือนว่าไม่มีเขายืนอยู่ตรงนี้ นี่เธอเป็นอะไรเมื่อกี้ยังดีอยู่เลย 

"เอเนร่า คุณเป็นอะไรบอกผมได้ไหม" บรู๊คลินดึงข้อมือบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาเพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดมือหนี เขาจึงกอดเอวเธอไว้แน่นชนิดที่ว่าดิ้นยังไงก็ไม่มีทางหลุดออกง่าย ๆ 

"คุยกันก่อนสิ ผมออกไปซื้อยามาให้นะ"

"ยาอะไร" น้ำเสียงห้วนสั้นบอกให้รู้ว่าเธอยังงอนอยู่

"นี่ไง ผมขอโทษที่ไม่ได้ป้องกันเลยออกไปซื้อมาให้" เขาชูแผงยาที่มียาอยู่สองเม็ดขึ้นก่อนจะยัดใส่มือของเธอ เขารู้สึกผิดที่ชะล่าใจลืมคิดเรื่องป้องกันทำให้เธอต้องลำบากมากินยา

ความนิ่งเงียบไปของเธอทำให้บรู๊คลินไม่สามารถอ่านความคิดภายในใจของเอเนร่าได้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เขาทำดีที่สุดแล้วกลัวว่าหลังจากนี้เธอจะไม่ยอมให้เขาได้ใกล้ชิดเธออีก เขาคงทนไม่ได้แน่ เขายอมรับจากหัวใจว่าชอบเธอ 

"แค่นี้ใช่ไหม"

"เอ่อ....ก็ใช่แค่นี้ ยังโกรธอยู่หรือ"

"ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่จะล้างจานต่อ" เธอบอก พร้อมกับยัดแผงยาใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะหันไปล้างจานต่อ

"ไม่กินยาก่อนหรือ" เขาถามเพราะเป็นห่วง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดเช่นนั้น

"ทำไมคะ กลัวว่าจะต้องรับผิดชอบมากขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะฉันจัดการตัวเองได้"

"ไม่ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ ผมแค่เป็นห่วง คุณยังเรียนอยู่และอีกอย่างถ้าวินรู้ เขาจะต้องเสียใจมาก"