ตอนที่ 2 แผนการ

เมื่อบานประตูตำหนักเฟิ่งหลัวปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงลงกลอน แววตาที่เคยฉ่ำหวานด้วยราคะของซ่งซือหนิงก็มลายหายไปสิ้น นางสะบัดชายอาภรณ์สีแดงเพลิงแล้วเดินตรงไปประทับที่กลางห้องด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย แผ่นหลังเหยียดตรง กลิ่นอายความเสเพลถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่แผ่ซ่านออกมา

ที่ปรึกษาทั้งสามคุกเข่าลงเบื้องหน้านางอย่างพร้อมเพรียง ท่าทีลุ่มหลงเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนไว้เหลือเพียงความสวามิภักดิ์

“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง แผนการฝังตัวในวังหลวงภายใต้ตำแหน่งที่ปรึกษาคนสนิท บัดนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว” จางอวิ๋นเซียวเป็นตัวแทนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

องค์หยิงสามกวาดสายตาคมกริบมองบุรุษทั้งสาม

“นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองกำลังแย่งชิงความเป็นใหญ่กันอย่างบ้าคลั่ง คนหนึ่งไปสร้างภาพลักษณ์เมตตาบรรเทาภัยแล้งทางตะวันตก อีกคนก็รีบไปจัดการภัยพิบัติทางเหนือเพื่อซื้อใจชาวประชา พวกเขาคิดว่าบัลลังก์ของเสด็จพ่อจะตกถึงมือใครหนึ่งในพวกเขา” นางแค่นยิ้มเย็นชา

“ในขณะที่พวกเขากำลังวุ่นวายอยู่ภายนอก นี่คือโอกาสทองที่จะทำให้องค์ชายสี่ก้าวขึ้นมาโดดเด่นในสายพระเนตรเสด็จพ่อ ข้าจะไม่ยอมให้น้องชายของข้าเป็นเพียงหมากที่ถูกลืม”

สือซื่ออันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างที่งดงามทว่าเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของนาง หัวใจของแม่ทัพหนุ่มเต้นรัว ไม่ใช่เพียงเพราะรูปโฉมที่งามล่มเมือง แต่เป็นเพราะความทะเยอทะยานที่นางซ่อนไว้ภายใต้เปลือกของสตรีเจ้าสำราญและหลงใหลเรือนร่างของบุรุษ

“กระหม่อมพร้อมเป็นคมดาบให้พระองค์ หากต้องกำจัดขวากหนามเพื่อองค์ชายสี่ เพียงพระองค์สั่งมาคำเดียว”

“การใช้กำลังไม่ใช่ทางออกเสมอไป แม่ทัพน้อย” ไป๋เมิ่งเทาเอ่ยขัดพลางลอบพิจารณาความสุขุมของหญิงสาวอย่างหลงใหล นางช่างเป็นสตรีที่ฉลาดล้ำในการใช้หน้ากากความเสเพลได้แนบเนียนที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา

“พวกเจ้าทั้งสามคนจำไว้... ต่อหน้าคนอื่น ข้าคือองค์หญิงเจ้าสำราญ และพวกเจ้าคือชายบำเรอที่ข้าหลงมัวเมาเลือกเป็นที่ปรึกษาเพื่อบังหน้า แต่ลับหลังพวกเจ้าคือที่ปรึกษาข้างกายข้าที่แท้จริง เป็นมันสมอง เป็นมือเท้า และเป็นผู้จงรักที่จะส่งข้าและน้องชายไปสู่จุดสูงสุด” ซ่งซือหนิง เอ่ยพลางลุกขึ้นเดินวนรอบตัวพวกเขาช้าๆ

บุรุษทั้งสามต่างก้มหน้าลงนิ่งรับคำ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความจริงจัง กลการเมืองกำลังจะเริ่มต้นขึ้นโดยมีสตรีผู้นี้เป็นผู้กุมบังเหียน

“องค์ชายสี่ เพิ่งจะมีพระชนมายุเพียงเจ็ดชันษาเท่านั้น การจะให้สร้างผลงานแข่งกับองค์ชายที่เติบใหญ่แล้ว ไม่ใช่เรื่องยากเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งซือหนิง แค่นยิ้มเย็นชาพลางเดินไปหยุดที่โต๊ะทรงอักษร “จะให้เด็กเจ็ดขวบถือดาบไปออกรบย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่สมองของคนเราพัฒนาได้ตั้งแต่วันนี้... จางอวิ๋นเซียวข้าต้องการให้เจ้าใช้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้เล่อคัง สั่งสอนทั้งปรัชญาการปกครองและเศรษฐศาสตร์ให้เขามีวิสัยทัศน์กว้างไกลกว่าเด็กในวัยเดียวกัน”

พูดจบ นางหันไปทางไป๋เมิ่งเทา ที่กำลังฟังอย่างตั้งใจ

“ส่วนเจ้า ในฐานะขุนนางกรมโยธา เจ้าต้องสอนเขาเรื่องกลยุทธ์ผังเมือง การจัดการชลประทาน ให้เขารู้จักวิธีสร้างรากฐานของแผ่นดิน และการแก้ไขปัญหาจากต้นเหตุ ไม่ใช่แค่การโปรยเงินเยียวยาชั่วคราวเหมือนที่องค์ชายผู้อื่นทำ”

สือซื่ออันนิ่งฟังอยู่นานก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขรึม “แล้วกระหม่อมล่ะพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อองค์ชายสี่ยังเล็กเกินกว่าจะเรียนวิชาดาบ พระองค์จะให้กระหม่อมทำสิ่งใด”

องค์หญิงสามก้าวย่างเข้าไปหาแม่ทัพหนุ่ม มือเรียววางลงบนไหล่แกร่งของเขา แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีด

“หน้าที่ของเจ้าสำคัญที่สุด แม่ทัพน้อยสือ เจ้าคอยสืบข่าวการเคลื่อนไหวขององค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง ขัดขวางไม่ให้งานบรรเทาทุกข์ของพวกเขาราบรื่น ทำให้เบื้องบนเห็นว่าความผิดพลาดของพวกเขาคือความล้มเหลวที่แก้ไขไม่ได้” นางบีบไหล่เขาเบาๆ

สือซื่ออัน สบตาเข้มของนางก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น “กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ จะไม่ให้งานขององค์ชายทั้งสองมีคำว่าสำเร็จปรากฏในรายงานถวายฮ่องเต้เลยแม้แต่หน้าเดียว”

บุรุษทั้งสามต่างมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ฮึกเฮิมขึ้น ความงามของนางนั้นบาดตา แต่ความเฉลียวฉลาดที่ซ่อนอยู่นั้นกลับน่าเกรงขามจนพวกเขาไม่อาจถอนสายตาได้

ในขณะที่องค์หญิงสามหวังจะผลักดันองค์ชายสี่ให้ก้าวสู่ตำแหน่งรัชทายาท บุรุษทั้งสามก็กำลังแข่งขันกันเองเพื่อเป็นที่โปรดปรานของนางเช่นกัน

**********************