๖ ฟูจวินไม่ได้รักพวกนางคนที่ฟูจวินรักคือ…

๖

ฟูจวินไม่ได้รักพวกนางคนที่ฟูจวินรักคือ…

ชิงป๋ายทู่อารมณ์ดีเพราะได้ทานอาหารที่ตนอยากทาน นางจิ้มน้ำจิ้มซื่อชวนเล็กน้อยเพราะทานเผ็ดมากไม่ได้ ฟูจวินของนางไม่ได้บริการเฉพาะแกะกุ้งให้เท่านั้น แต่ยังช่วยเลาะก้างปลาให้โดยที่เนื้อไม่เหลือก้างปลาติดมาเลยแม้แต่น้อย

ทักษะอันยอดเยี่ยมทั้งสองเพิ่มความน่าชื่นชมในสายตาชิงป๋ายทู่ในเวลาที่มองเขามากขึ้นกึ่งหนึ่ง ซึ่งนี่ก็ทำให้คนตัวโตหัวใจชุ่มฉ่ำ ต่อให้ไม่ค่อยได้ทานแต่ก็ยังอิ่มใจ

“อิ่มหรือไม่”

อูต้าฉงเอ่ยถามในยามที่เห็นนางวางตะเกียบลงแล้ว คำถามนี้ต่อให้นางไม่ตอบ อูต้าฉงก็ทราบความในใจ เพราะนอกจากนางจะทานกุ้งและปลาที่เขาปอกเปลือกเลาะเนื้อให้จนหมดแล้ว ข้าวต้มผักก็ยังหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำ

“อิ่มเจ้าค่ะ ฟูจวินไม่หิวตอนเที่ยงหรือเจ้าคะ หรือเป็นเพราะว่าทานตอนเช้ามากแล้ว”

อูต้าฉงไม่ตอบแต่มองไปที่เปลือกกุ้ง ชิงป๋ายทู่เห็นเช่นนั้นก็ส่งยิ้มแห้งให้เขาในทันที

“ที่แท้ก็มัวแต่แกะกุ้งให้ข้าอยู่นั่นเอง ขอบคุณเจ้าค่ะ เช่นนั้น ข้าตักเคาหยกให้ฟูจวินแล้วกัน”

ว่าแล้วนางก็ยื่นมือไปหยิบตะเกียบของเขาแล้วคีบเนื้อหมูสามชั้นให้ทั้งแผ่น นางไม่ชอบทานสามชั้นแต่ชอบทานผักที่ต้มลงไปด้วยกับเนื้อหมูจึงคีบทานเฉพาะผักเท่านั้น

“ทานเลยเจ้าค่ะ”

ชิงป๋ายทู่นึกสนุกเมื่อตนเป็นฝ่ายเปลี่ยนสถานะเป็นคนที่บังคับเขาทานบ้าง ชายหนุ่มเห็นรอยยิ้มของนางก็เดาได้แล้วว่าตนกำลังถูกเอาคืน

“เสี่ยวทู่ทู่เอาคืนฟูจวินหรือ”

นางทำหน้าซื่อตาใส โบกมือพัลวัน อูต้าฉงแม้จะรู้ว่านางโกหก แต่ก็ทานอาหารที่นางคีบให้จนหมดชิ้น

ตลอดเวลาที่ทานอาหาร ชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวจับจ้องมาที่ตนตลอดก็เริ่มเกร็ง ยิ่งตอนที่ช้อนตาขึ้นมองแล้ว

เห็นนางยังคงจับจ้องมาที่ตน เขาจึงปรับท่าทางการกินให้ดูสง่างามยิ่งขึ้น

ทว่าต่อให้ระวังเพียงใดก็ยังมีน้ำต้มจากหมูกระเด็นติดมุมปาก เขายื่นมือจะไปหยิบผ้าเช็ดมือมาซับ แต่ก็ไม่ทันมือบางที่เอื้อมมาเช็ดมุมปากให้

การกระทำนี้นอกจากจะทำให้อูต้าฉงนิ่งอึ้งไปแล้ว เก่ออินที่มองปฏิกิริยาของทั้งสองอยู่ถึงกับดวงตาเบิกกว้างไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวเซฺว่ที่เม้มปากกำมือแน่น

“มุมปากเลอะเจ้าค่ะ ข้าเช็ดให้”

ชิงป๋ายทู่ส่งยิ้มให้เขาน้อย ๆ ดวงตายังคงจ้องชายหนุ่มอยู่ คราวนี้เป็นเขาแล้วที่ทานต่อไม่ลง มีดวงตาคู่โตจ้องตนในระหว่างที่ทานอยู่เช่นนี้ เขาจะทานต่อไปได้อย่างไร

“ฟูจวินอิ่มแล้ว เราไปเดินย่อยอาหารกันดีหรือไม่”

ชิงป๋ายทู่แสดงสีหน้าไม่เข้าใจเพราะเห็นถ้วยข้าวเขาพร่องลงนิดเดียวเท่านั้น

“ฟูจวินเพิ่งทานไปเองเจ้าค่ะ ทานต่ออีกหน่อยนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าให้เสี่ยวเซฺว่เลาะก้างปลาออกให้”

ว่าแล้วนางก็ยกจานปลานึ่งซีอิ๊วให้สาวใช้จัดการ ได้รับท่าทางแสดงถึงความใส่ใจกันเช่นนี้เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธให้นางต้องเสียน้ำใจ

“ฮูหยินมีน้ำใจแล้ว”

สุดท้ายเขาก็ถูกนางอ้อนกึ่งบังคับให้ทานข้าวจนหมดถ้วย อูไน่และอูตูที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์นี้พอดีเผลอส่งสายตาให้กันแล้วคิดในใจว่า…

นี่ยังใช่แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรของพวกเขาอยู่หรือไม่ เหตุใดชนะคนเรือนแสนแต่แพ้ให้สตรีตัวเล็ก ๆ คนเดียว

พ่ายพ่ายในชุดปรับแต่งเน้นส่วนเอวและอกเดินนวยนาดออกจากเรือนตนมาที่เรือนใหญ่ เมื่อครู่นางเห็นเสี่ยวหลินร้องไห้มาแล้ว พอหลอกถามมาได้ก็ทราบว่าท่านแม่ทัพ

อูเตรียมยื่นการตัดขาดกับเสี่ยวหลินหากนางยังไม่รู้สถานะของตัวเอง

พ่ายพ่ายจึงเปลี่ยนแผนไปให้อยู่ในสายตา ไม่ชวนสนทนาแต่ให้ร่างกายหวนรำลึก

นางไม่เชื่อว่าหากอูต้าฉงเห็นนางอยู่ในชุดงดงามเน้นทรวดทรงเช่นนี้แล้วจะไม่หวนคิดถึงเรือนร่างของนางอีก

“...ฟูจวินโดนเจ้าเอาคืนแล้วใช่หรือไม่”

แล้วคนที่นางดักรออยู่ก็เดินออกมาจากเรือนใหญ่ นางถอยห่างออกไปจากบริเวณนี้แสร้งทำเป็นชื่นชมสวนดอกไม้ เมื่อหางตาเห็นสองร่างเดินเข้ามาใกล้ นางก็หมุนตัวไปทางทั้งสองแสร้งทำเป็นว่าบังเอิญเจอกัน

“คารวะท่านแม่ทัพ คารวะฮูหยิน”

ร่างงามเย้ายวนย่อกายลงต่ำเอ่ยทำความเคารพอย่างนอบน้อม ตัวนางย่อกายต่ำลงแต่ไม่ได้ก้มศีรษะลงด้วยทำให้จังหวะตอนที่ย่อลงมานั้นเห็นหน้าอกหน้าใจเต็มตา

ชิงป๋ายทู่เห็นเช่นนั้นดวงตาพลันเบิกกว้าง จับจ้องเพียงเนินอกที่ล้นขึ้นมาเหนือเสื้อเกาะอกตัวในสุด

“ถึงว่าฟูจวินชอบทรงนี้”

ชิงป๋ายทู่ยกมือทาบอกตัวเอง เมื่อพบว่ายังราบเรียบเช่นเดิมก็ส่ายหน้าให้ตัวเองอย่างเหลือใจ

“ไม่อาจเอามาเทียบจริง ๆ”

อูต้าฉงหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเผลอคิดเรื่องนั้น

แต่เขาโมโหพ่ายพ่ายเพราะรู้จุดประสงค์ของนาง

ไม่พอการปรากฏตัวของนางยังทำให้กระต่ายน้อยของเขาน้อยเนื้อต่ำใจในความมีน้อยของตน

“พ่ายพ่าย!”

เจ้าของนามกระหยิ่มใจรีบเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม จนกระทั่งเห็นแววตาของเขานางถึงรู้ว่าตนกำลังตกที่นั่งลำบาก

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อย…”

“เจ้าเห็นจวนแม่ทัพเป็นหอคณิกาหรือ คิดจะแต่งตัวอย่างไรกับที่นี่ก็ได้ใช่หรือไม่!”

พ่ายพ่ายรีบคุกเข่าลงพื้น คราวนี้ยิ่งเห็นหน้าอกหน้าใจของนางมากขึ้น

ชิงป๋ายทู่เริ่มไม่อยากมองแล้วจึงได้ยกมือปิดหางตาของตัวเองเอาไว้ไม่ให้เผลอชำเลืองไปมองทางด้านนั้นอีก

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไม่แต่งกายเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ”

“หากยังอยากเสวยสุขอยู่ที่นี่ต่อไปก็ให้ลืมกำพืดของตัวเองเสีย อนุภรรยาไม่มีสิทธิ์มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวเรือนหน้า นี่คือข้อตกลงที่เราเคยทำไว้ร่วมกันแล้ว หากเจ้าคิดว่าตนกระทำตามข้อตกลงไม่ได้ ข้าพร้อมให้คนไปส่งเจ้ากลับหอฟางเซียง”

พ่ายพ่ายรีบส่ายหน้าในทันที นางคุกเข่ากล่าวว่าตนผิดไปแล้วอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งอูต้าฉงจูงมือชิงป๋ายทู่พานางกลับเรือนของตนเอง

ระหว่างทางทั้งสองไร้บทสนทนา อูต้าฉงยังคงโกรธจนหน้าแดง ต่างจากชิงป๋ายทู่ที่ยังอยู่ในอารมณ์เดิม

นางเหลือบตามองคนที่กุมมือนางอยู่ คิดอยากสะบัดมือเขาออกแล้วบอกว่านางเดินเองได้ แต่ยังแพ้เสียงในหัวถึงได้ยังปล่อยให้เขากุมมือจนกระทั่งมาถึงเรือนผิงอัน

“ขอบคุณฟูจวินที่มาส่งข้าเจ้าค่ะ ได้เวลานอนตอนบ่ายของข้าแล้ว ขอตัวนะเจ้าคะ”

ชิงป๋ายทู่พยักหน้าชวนเสี่ยวเซฺว่ แต่เสี่ยวเซฺว่ไม่กล้าเดินตามนายสาวเข้าไปเพราะได้รับสายตาเตือนจากแม่ทัพหนุ่มจึงรั้งรออยู่ด้านนอก

ส่วนชิงป๋ายทู่ที่เดินเข้ามาด้านใน หันไปมองอีกทีแล้วเห็นร่างสูงของฟูจวินไร้เงาเสี่ยวเซฺว่ตามมาก็ชะเง้อคอมอง

“ไม่ต้องหาหรอก ฟูจวินให้นางรออยู่ด้านนอก ฟูจวินมีเรื่องต้องสนทนากับเจ้าให้รู้เรื่อง”

ฝืนตาสนทนาให้จบ ๆ เสียชิงป๋ายทู่ เจ้าจะได้นอนหลับกลางวันแล้ว

“ฟูจวินมีเรื่องใดอยากสนทนากับข้าหรือเจ้าคะ”

ท่าทางที่ไร้ความหึงหวงของนางทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหลากหลาย จากที่กังวลว่านางจะโกรธเขาเรื่องอนุกลับน้อยใจที่นางไม่ได้ให้ความสนใจในตัวเขาเลย

ขนาดกำลังถูกสตรีอื่นวางแผนดึงความสนใจของเขาไปจากนาง นอกจากนางจะไม่หึงหวงแล้วยังไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ฟูจวินคำนี้มีไว้ให้เจ้าเรียกเท่านั้น ฟูจวินพาพวกนางกลับมาด้วยก็จริง แต่ฟูจวินไม่ได้รักพวกนาง”

ถ้าพวกนางมาได้ยินคงเสียใจแย่ ดีที่เขาพูดกับเจ้า

“ชู่! เบา ๆ เจ้าค่ะเดี๋ยวใครก็เอาความนี้ไปบอกพวกนางเข้า พวกนางจะเสียใจนะเจ้าคะ”

อูต้าฉงหน้าสั่น ตอนแรกโกรธพ่ายพ่ายที่คิดจะทวงความโปรดปราน แต่ยามนี้เริ่มโกรธนางที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้ว หากนางแกล้งทำก็ดี แต่หากนางแสดงออกอย่างที่รู้สึกจริง ๆ เขาได้โมโหจนกระอักเลือดแน่

“ทู่ทู่ เจ้าไม่กลัวฟูจวินโมโหเจ้าจนกลับไปหาพวกนางเพื่อประชดประชันเจ้าหรือ”

“ฟูจวินจะประชดประชันข้าทำไมเจ้าคะ ข้าไม่ได้ทำอันใดผิดเสียหน่อย”

ชิงป๋ายทู่ตีหน้าซื่อ การกระทำนี้ทำให้มือหนายื่นมาดึงตัวนางเข้าประชิดตัว มือบางรีบปิดปากตัวเองเอาไว้ทันที

“ในตำรามีให้เห็นเยอะ ฟูจวินจะหาที่ระบายด้วยการกัดปากข้าไม่ได้นะเจ้าคะ”

ความใสซื่อหายไปเหลือเพียงความพยศ

อย่าได้ดูถูกกระต่ายเลี้ยงเช่นนาง!

“ทู่ทู่ ฟูจวินเป็นแค่บุรุษคนหนึ่งที่ยังมีความต้องการเรื่องนั้น ฟูจวินผิดเองที่ไม่ยับยั้งชั่งใจไม่พอยังพาพวกนางกลับมาที่นี่ด้วย อย่าได้โกรธกันจนทำเป็นไม่รู้สึกอันใดเช่นนี้ได้หรือไม่ ฟูจวินขอร้อง”

ชิงป๋ายทู่เปิดริมฝีปากออกเมื่อเขาไม่ได้มีท่าทางจะจุมพิตนางอย่างในตำราที่นางเคยอ่าน ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วดันกายเขาออก

“ฟูจวิน ข้าเข้าใจเรื่องบุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเจ้าค่ะ ไม่ใช่ว่าฟูจวินไม่ยับยั้งชั่งใจ ฟูจวินแค่ไม่คิดว่าสิ่งที่ตนทำเป็นเรื่องผิดและการพาพวกนางกลับมาก็เป็นเรื่องของความรับผิดชอบ ทุกอย่างมีผลของการกระทำเจ้าค่ะ ต่อไปก่อนจะทำอะไรให้คิดด้วยว่าตนจะมีวันนี้หรือไม่”

อูต้าฉงเริ่มยิ้มออก

“เจ้าให้อภัยฟูจวินแล้วใช่หรือไม่”

พอเห็นนางส่ายหน้ารอยยิ้มเมื่อครู่ถึงหายไป

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้โกรธฟูจวิน แต่เรื่องที่ฟูจวินจะให้ข้าทำหน้าที่แทนเจี่ยเจียทั้งสองนั้น เกรงว่าร่างกายของข้าจะทนรับสัมผัสร่วมแบบนั้นไม่ได้ คืนนี้กลับไปนอนที่เรือนใหญ่เถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่ชอบให้ใครมาแย่งพื้นที่ส่วนตัว”