ตอนที่5ละคร

ทว่าพริบตาต่อมา เมื่อเห็นสายตาเบิ่งกว้างของหมิงเฉิง ลีลี่ก็ตั้งสติได้ทันควัน รีบทิ้งกายลงไปนอนกองกับพื้นดิน ยกแขนขึ้นกุมเข่าแล้วส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย... เจ็บจัง ขาข้าจะหักไหม" ใบหน้าหวานหยดฉายแววทรมาน น้ำตาคลอเบ้า

"คุณหนูเจ้าขา แย่แล้ว เจ้าหัวขโมยบังอาจชนคุณหนูจนบาดเจ็บ"

เซียวหลิงรีบเข้ามาประคองร่างเจ้านายด้วยความตื่นตระหนก พลางบ่นด่าคนชนคุณหนูผู้บอบบางของนาง

"คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ไปร้านหมอข้างหน้านี้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

หมิงเฉิงรีบขยับเข้ามาช่วยประคอง สีหน้าฉายแววห่วงใยสุดหัวใจ เขาหันไปหาหัวขโมยที่คุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้น แต่ไม่วายยื่นถุงเงินก้อนหนึ่งให้พร้อมเอ่ยเสียงนุ่มนวลก้องกังวาน

"รับเงินนี้ไปเสีย... ข้าไม่เอาความที่เจ้าทำให้ว่าที่ไท่จือเฟยของข้าต้องบาดเจ็บ แต่วันหน้าอย่าได้เที่ยวขโมยของใครอีกเลยนะ เงินนี่สำหรับทำทุน"

“เขาขโมยไท่จือยังมีเมตตา โถ่จิตใจช่างสูงส่งจริงๆ”

การกระทำอันเปี่ยมด้วยคุณธรรมทำให้ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันก้มหัวสรรเสริญในความเมตตาของหมิงเฉิงไม่ขาดสาย หัวขโมยซาบซึ้งจนโขกหัวกับพื้นไม่หยุด

หมิงเฉิงยิ้มบางๆ หันไปหาองครักษ์คนสนิท เฉินเฟิงอ่อนโยน 

"เฉินเฟิงเขาบาดเจ็บ... พากลับไปส่งที่บ้านเขา ส่งเขาดีๆ ด้วยเล่า"

ทว่าในยามที่เซียวหลิงหันหลังเดินประคองลีลี่มุ่งหน้าไปยังร้านหมอนั้น นัยน์ตาอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมโหดอำมหิต เขาขยับริมฝีปากส่งสัญญาณเสียงเบาแผ่วให้เฉินเฟิงที่เดินตามหลัง

"จัดการฆ่ามันเสีย... บังอาจนักที่มาทำตัวเกะกะ ไม่รู้นำโรคติดต่อมาติดข้าหรือเปล่า"

มุมหนึ่งของตลาดอันแสนครึกครื้น เถ้าแก่ร้านหนังสือรีบยื่นถุงเงินถุงเล็กให้องค์ชายแปดเหวินเฉิงด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง สายตาจดจ้องกองคัมภีร์การแพทย์ที่คัดด้วยลายมืออันเป็นระเบียบเรียบร้อย

"ขายดีเหลือเกินองค์ชาย ตำราแพทย์ของท่านอ่านง่ายและแม่นยำยิ่งนัก วันหน้าคัดมาอีกเยอะๆ เลยนะขอรับ ข้าจะช่วยดันราคาให้เป็นพิเศษ"

เหวินเฉิงยิ้มตาหยี นัยน์ตาใต้กรอบแว่นฉายประกายความหวัง เขากระชับถุงเงินในมือไว้แน่น

 "ขอบคุณมากครับเถ้าแก่ ถ้านั้นข้าจะรีบกลับไปคัดมาให้อีกนะครับ"ยิ้มตาหยีภายใต้กรอบแว่นยิ่งกว้างกว่ากว้าง

“ได้ไม่น้อยเลยขอรับองค์ชาย แบบนี้ต่อไปก็ทำเงินได้อีกไม่น้อย” เสี่ยวจื่อพูดยิ้มๆ

“นั่นสิ ข้าจะคัดทั้งวันทั้งคืนจะๆ ได้มีมาขายมากหน่อย”

เสี่ยวจื่อยิ้มบางๆ

“แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยขอรับ”

“นั่นสิ รีบกลับไปคัดมาใหม่ดีกว่า คืนนี้ข้าจะได้ไม่ต้องนอนดึก”

ก้าวเท้าออกจากร้านหนังสือมุ่งหน้าลงตรอกเปลี่ยวลึก สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับคนสองคนตรงมุมมืด เฉินเฟิงองครักษ์ฝีมือดีของไท่จือ กำลังชักกระบี่เงาวับออกมา ชายหัวขโมยคนเมื่อครู่นั่งคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นหิน

“อ่าใต้เท้าข้าทำผิดใดกัน ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าด้วยไหนไท่จือสั่งท่านให้ไปส่งข้าแล้วทำไมจะฆ่าข้ากันเล่า หรือว่าท่านอยากจะได้เงิน หากท่านอยากได้เงินนี่ข้ายินดียกให้” วางแล้วก็ล้วงถุงเิงนออกมาวางกับพื้น แต่เฉินเฟิงกับยิ้มหยัน

เหวินเฉิงมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่าไม่ถูกต้องนัก

"นั่นเฉินเฟิงนี่... เขากำลังจะฆ่าคน" เหวินเฉิงพึมพำ ใบหน้าตื่นตระหนก

"องค์ชาย อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยขอรับ เราเดินหลบไปเสียอีกทางเถอะขอรับ" เสี่ยวจื่อรีบคว้าแขนเจ้านายไว้ทันควัน น้ำเสียงสั่นระรัว 

“ไม่ได้ จะฆ่ากันง่ายๆ ได้อย่างไร นั่นชีวิตคนคนหนึ่งเลยนะ”

"องค์ชาย หากเฉินเฟิงเห็นหน้าท่าน มีหวังไท่จือเอาเรื่องเราถึงตายแน่"

เหวินเฉิงไม่ฟังคำทัดทาน เขารีบดึงผ้าคาดเอวผืนยาวขึ้นมาพันรอบๆ แล้วผูกปิดบังใบหน้าไว้แน่นหนา ไม่ลืมถอดแว่นสายตาส่งให้เสี่ยวจื่อ ก่อนจะกระโจนออกไปทันที 

“ระวังตัวด้วยขอรับ”

เสี่ยวจื่อทำได้เพียงลอบซุ่มดูอยู่หลังผนังหินด้วยความหัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หากปรากฏตัวพร้อมกันสองคน คงไม่อาจรอดพ้นสายตาขององครักษ์อย่างเฉินเฟิงไปได้

กระบี่ถูกเงื้อขึ้นสุดแรง

“เคร้ง”

คมกระบี่ของเฉินเฟิงถูกท่อนไม้หนาในมือเหวินเฉิงฟาดจนเบี่ยงทิศทางอย่างทันท่วงทีก่อนที่จะบั่นคอหัวขโมยคนนั้น

 เหวินเฉิงแม้ภายนอกจะดูอ่อนแอทว่ากลับมีไหวพริบและการหลบหลีกที่ว่องไวเกินคาด เขาใช้จังหวะที่อีกฝ่ายชะงัก รวบรวมกำลังถีบเข้าที่อกของเฉินเฟิงจนถอยร่นไปหลายก้าว

อั๊กกก

เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่ฝีมือไม่ธรรมดา หากปะทะต่อนานไปผู้คนอาจจะแห่กันมา เขาจึงรามือและฉวยโอกาสยื่นมือไปคว้าถุงเงินของไท่จือที่มอบให้หัวขโมย ตกอยู่ข้างตัวเจ้าหัวขโมยติดมือไป ก่อนจะทะยานร่างหายลับไปบนหลังคา

เหวินเฉิงพยุงชายคนนั้นที่รอดตายหวุดหวิด

"ตามข้ามาเร็ว เราต้องรีบหนี"หลบออกจากตรอกมืดอย่างรวดเร็ว

ชายคนนั้นพาเหวินเฉิงและเสี่ยวจื่อเดินลัดเลาะข้ามาจนถึงบ้านไม้ซบเซาท้ายตลาด ทันทีที่เปิดประตูไม้กั้น เสียงไอแห้งๆ ของหญิงนางหนึ่งและเด็กน้อยก็ดังก้องออกมาจากบนฟูกเก่าๆ ภรรยาและลูกชายตัวน้อยของเขากำลังนอนซมด้วยพิษไข้สูง ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด

เหวินเฉิงประคองชายผู้นั้นนั่งลงเพื่อทำแผล ก่อนจะคว้าพู่กันและกระดาษฟางบนโต๊ะขึ้นมาจดตัวยาสมุนไพรอย่างคล่องแคล่ว

"บาดแผลของท่านไม่ลึกมาก ส่วนนี่คือตำรับยา...สำหรับลูกกับเมียของท่าน" 

เหวินเฉิงยื่นกระดาษให้ชายคนนั้น นัยน์ตาใต้กรอบแว่นเมตตาอย่างจริงใจ 

"ท่านไปเก็บสมุนไพรตามรายชื่อนี้บนภูเขา ต้มให้คนทั้งสองดื่มต่างน้ำ ยานั่นจะช่วยให้อาการไข้ของภรรยาและลูกท่านบรรเทาลงได้มากทีเดียว"

“ขอบคุณคุณชาย”

“ไม่เป็นไรไม่ต้องขอบคุณข้า”

เขานึกถึงถุงเงินที่เพิ่งได้รับจากการขายตำรา เหวินเฉิงลังเลเพียงครู่เดียวก่อนจะหยิบเงินก้อนนั้นออกมาเจียดแบ่งก้อนเงินส่วนใหญ่วางลงบนโต๊ะตรงหน้า

"เงินนี้ข้ามอบให้ท่าน... นำไปซื้ออาหารและของบำรุงร่างกายพวกเขาให้แข็งแรงเสียเถิด"

ชายคนนั้นน้ำตาร่วงก้มลงโขกศีรษะกับพื้นบ้านไม่หยุด ขณะที่เหวินเฉิงยิ้มบางๆ แล้วดึงผ้าปิดหน้าลง ผิวแก้มสว่างใสสะท้อนแสงไฟดวงน้อยในบ้านหลังเก่าชายผู้นั้นจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาเพื่อจดจำไว้

“คุณชายข้าจะตอบแทนท่านหากมีโอกาส ท่านมีชื่อแซ่ว่าอย่างไร” ชายคนนั้นพูดดังๆ

“ไม่ต้องน่า ข้ามิได้หวังสิ่งใดตอบแทน แค่ท่านหลบให้พ้นไท่จือนั่นแหละคือการตอบแทน”

“พูดแล้วข้ายังสงสัย เหตุใดคนของไท่จือจึงต้องการฆ่าข้า”

เสี่ยวจื่อยิ้ม ก่อนจะพูดเบาๆ

“เขาอยากได้เงินท่านอย่างไรเล่า” ชายคนนั้นขมวดคิ้วไม่สมเหตุสมผลแต่ก็ไม่รู้จะคิดเป็นอื่นได้อย่างไร