ตอนที่ 16 แผนกลั่นแกล้ง

ตอนที่ 16 แผนกลั่นแกล้ง

ฟางหรงคล้ายว่าได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคย สัมผัสถึงความอุ่นร้อนที่ทาบลงมาริมฝีปากของนาง คนกำลังหลับรู้ว่านี่คงไม่ใช่แค่ฝันกระมัง นางขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมา แต่ทว่าปลายลิ้นสากอุ่นร้อนนั่นรุกล้ำเข้าไปข้างในโพรงปากของนาง

ฝ่ามือหนาของจ้าวหย่งคังประคองท้ายทอยของนางเอาไว้ เขาบดเบียดฉกชิงริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ ฟางหรงหายใจติดขัด จะตอบโต้เขาก็ไม่ได้ คล้ายว่าร่างกายของนางอ่อนระทวยไปในที่สุด จู่ ๆ แม้ว่าหัวใจจะขัดขืน แต่ร่างกายของนางกลับตอบโต้เขาเข้าให้

ม่านน้ำตาราวกับไข่มุกเม็ดโตไหลลงมา จ้าวหย่งคังปล่อยริมฝีปากของนางให้เป็นอิสระ เมื่อครู่เขากอบโกยตักตวงความโหยหาที่มีมาเนิ่นนาน รู้สึกปวดร้าวนัก เมื่อรู้ว่าตนกำลังจะเสียนางไปแล้วจริง ๆ นั่นก็เพราะน้ำตาที่หลั่งลงมา

“ข้าผิดไปแล้ว หรงเอ๋อร์ ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ ให้อภัยสามีผู้โง่เขลาสักครั้งได้หรือไม่ ข้าสัญญาจะมีเพียงแค่เจ้าเท่านั้น ข้าให้สัตย์สาบาน ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า จะขอมีเพียงแค่เจ้าในใจและเป็นภรรยาไปตลอดทุกชาติภพ”

จ้าวหย่งคังนั่งอยู่บนเตียง เขาเห็นน้ำตาที่ไหลลงมา มันเป็นน้ำตาแห่งความน้อยใจ ฟางหรงส่ายหน้าเบา ๆ ตอนนี้หัวใจของนางกำลังอ่อนแออีกครั้งหนึ่ง นางไม่อยากจะเชื่อคำพูดของเขาอีกแล้ว นางกำลังกลัวใจตนเองที่จะถลำลึกลงไปมากกว่าเดิมอีกครั้ง

“หรงเอ๋อร์ ข้ายังไม่ได้ลงนามหย่าให้เจ้า เช่นนั้นแล้วระหว่างเรายังคงเป็นสามีภรรยากัน ข้าเจ็บ ข้าปวด เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เจ้าทุ่มเทมานั้น เป็นข้าเองที่มีอคติให้กับเจ้ามากจนมองไม่ออก ว่าแท้ที่จริงแล้วเจ้ารักข้ามาเพียงใด”

ฝ่ามือหนากอบกุมมือของภรรยาเอาไว้ เขายกมือของนางขึ้นมาแนบใบหน้า น้ำตาไหลลงมาไม่หยุดหย่อน ไม่เหลือเค้าโครงแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือที่องอาจสง่างามสักนิด “ส่วนถังม่านชิง ข้าจะส่งนางกลับไปยังแดนเหนือและจัดหาสามีให้นาง ออกสินเดิมเจ้าสาวให้นางเพื่อรักษาชื่อเสียงของนางเอาไว้”

“จนตอนนี้ท่านก็ยังคงรักษาชื่อเสียงของนางอยู่อีก” ฟางหรงกล่าวขึ้นมา เมื่อดูทุกอย่างแล้วคล้ายกับว่าที่ผ่านมาเขาใส่ใจสตรีนางนั้นมากกว่านางอยู่ดี นางยิ้มเยาะตนเองที่กำลังตกหลุมพรางแห่งรักอีกครั้ง

ไม่ใช่ หรงเอ๋อร์อย่าเข้าใจผิด ข้ามิคิดเป็นอื่น จริง ๆ นะ ได้โปรดเถอะ พวกเรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง รับรองว่าต่อไปนี้ ข้าจะดูแลเจ้าให้ดี ไม่ให้เหนื่อยอีกแล้ว

“ข้าเหนื่อยเพราะว่าข้ารัก อีกอย่างสิ่งที่ข้าได้ทำกับลงไปทุก ๆ อย่างนั้นถือเสียว่าข้าได้ตอบแทนบุญคุณ พวกเราควรหยุดแค่นี้ ในเมื่อข้าตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตของท่านแล้ว

ต่อไปนี้ข้าจะเลือกเดินโดยไม่มีท่านอีก กลับไปเสียเถอะ อย่าทำให้ข้าต้องทุกข์ใจไปมากกว่านี้เลยนะ ถือเสียว่านี่เป็นคำขอร้องจากข้า ที่ครั้งหนึ่งทั้งกายและใจ ได้มอบให้ท่านไปแล้ว แต่ท่านเลือกจะโยนมันทิ้งขว้างไป”

ฟางหรงเหนื่อยเหลือเกิน นางเหนื่อยที่จะต้องก่นด่าเขา นางเหนื่อยที่จะต้องทนเห็นหน้าเขาอีกแล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดนั่น มันยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจของนาง

เขาก่นด่านาง ต่อว่านาง กล่าวคำพูดเหยียดหยามนางขนาดนั้น จู่ ๆ เขามาของ้อคืนดีในเวลาอันรวดเร็ว นางจะต้องคืนดีรีบร้อนขนาดนั้นเลยหรือ

ฟางหรงซ่อนรอยยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะเอาไว้ ภายใต้ใบหน้าอันอ่อนโยนและน้ำเสียงที่กำลังเสียอกเสียใจกล่าวตัดพ้อสามีนั่น เขายังรู้จักนางน้อยไปแล้ว ถึงทีนางเอาคืนบ้างล่ะ

“ท่านรู้หรือไม่ ข้าอยู่รอคอยท่านด้วยหัวใจอันมีรักอยู่อย่างท่วมท้น สองมือนี้ของข้า เย็บชุดเอาไว้ให้ท่าน เย็บผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ให้ท่าน ดูมือข้าสิ เห็นหรือไม่ มันเป็นเช่นไร” ฟางหรง แสร้งบีบน้ำตาให้มันไหลออกมา

หย่งคังเจ็บปวดนัก มองดวงหน้าของภรรยาก็รู้สึกทรมานใจทุกครั้ง “ต่อไปนี้ ข้าจะดูแลเจ้าเอง”

“ท่านจะดูแลข้าอย่างไร ข้าซักผ้า ทำอาหาร ทำงานบ้านเองทั้งหมด เลี้ยงลูก ๆ ทำสวน จิปาถะทุกอย่าง แต่ท่านเล่า ท่านมีความสุขอยู่กับนาง เลือกที่จะชิงชังข้า เหยียบย่ำข้า แท้ที่จริงแล้ว ท่านมีเจตนาจะหย่ากับข้าอยู่แล้วนี่นา เช่นนั้นก็ลงนามหย่าให้ข้าเสียเถิด”

“ไม่ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่หย่า” หย่งคังยังไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังจะเพลี่ยงพล้ำเสียทีพลาดท่าให้ภรรยาสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียแล้ว

ฟางหรงซ่อนยิ้มเหี้ยมเอาไว้ มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นมา “หากท่านอยากอยู่ดูแลข้ากับลูก ท่านก็ต้องซักผ้าให้ข้า ได้หรือไม่”

“ได้แค่ซักผ้าจะไปยากอะไร” หย่งคังขอเพียงแค่ได้ดูแลนางและลูก ๆ จะให้เขาบุกป่าฝ่าดงอย่างไรก็ยินดี

“เช่นนั้นทำอาหารให้ข้ากับลูก ๆ ได้หรือไม่ อีกอย่างทำสวนถอนวัชพืช ยังมีกวาดบ้านและถูบ้านอีก บ่าวพวกนั้นท่านแม่ส่งมาให้ ทำงานหยาบกระด้างนัก ข้าไม่ชอบใจ จะให้ทำเองก็ร่างกายไม่สู้ดี อีกอย่างพรุ่งนี้ข้าก็ต้องเข้าร่วมการแข่งขัน”

ฟางหรงยกยิ้มอย่างพึงพอใจที่สามารถทำให้แม่ทัพจ้าวเสียรู้นาง ให้รู้เสียบ้างว่าใครเป็นใคร นางเหนื่อยเพราะรัก ไม่เคยปริปากบ่น พ่อสามี และแม่สามีดีกับนางมาก อันใดที่นางทำได้ก็ล้วนไม่เคยเกี่ยงงอน

“ได้ ข้าจะทำงานบ้านทุกอย่างให้เจ้า มันคงจะไม่ยากเกินไปหรอก” ในที่สุดเขาก็รับปากนางเข้าให้ ไม่ทันได้คิดสักนิดว่าตนเองจะเป็นฝ่ายภรรยาเล่นงานให้เสียแล้ว

“ท่านพี่” นางแสร้งแกล้งเรียกเขาด้วยถ้อยคำอันหวานชื่น เดี๋ยวเขาก็รู้เองว่า ที่ผ่านมานางเป็นเช่นไร คอยดูเถิดนางจะใช้ให้เขาทำงานราวกับทาสรับใช้ และจะยิ่งกว่าทาสเสียอีก

“หรงเอ๋อร์ของข้า” คนตัวโตหัวใจพองโตทันที ได้ยินถ้อยคำที่น่าฟังคำนี้ออกมาจากปากของนางแล้ว

หย่งเล่อเหงื่อท่วมตัวเปียกชุ่มโชกไปหมด ร่วมด้วยฟางหลินน้องสาว สองคนพี่น้องเดินมายังในเรือนพักผ่อนของมารดา คิดว่าอยากจะโอ้อวดตนเองเสียบ้าง แต่ทว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นคือ ท่านแม่นอนเอนกายอยู่บนตั่งไม้ และมีท่านพ่อเป็นคนบีบนวดให้

“ตรงนี้นะ ตรงนี้ด้วย และก็ตรงนี้อีก” ดวงตาคู่งามปิดเปลือกตาเอาไว้ สีหน้าดูอิ่มเอมใจนัก จู่ ๆ ก็ได้คนดูแลจวนเพิ่มมาอีกคน ประเดี๋ยวนางจะสั่งให้ท่านน้าอาชุนดูแลแค่ลูกสาวก็พอ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของแม่ทัพจ้าว

“ได้ ๆ เมื่อยตรงไหนอีกหรือไม่” เขากลัวภรรยาจะโกรธและจะหาว่าเขาเป็นคนสับปลับ นางให้เขาทำอะไรก็ทำ สีหน้าเขาช่างดูเหมือนกำลังมีความสุข

“โอ้โห ท่านแม่สบายไหมขอรับ” หย่งเล่อหน้าตาเบิกบานเป็นไหน ๆ เขาฉีกยิ้มกว้างให้มารดา

“เล่อเอ๋อร์ ต่อไปนี้ท่านพ่อจะมาอยู่ดูแลพวกเราแล้ว ดีใจหรือไม่ หลินเอ๋อร์เล่าดีใจใช่หรือเปล่า” หวังว่าลูก ๆ จะรู้เจตนาของนาง

“แน่นอนขอรับ ข้าย่อมดีใจ ใช่หรือไม่น้องรอง” หย่งเล่อรู้แล้ว มารดาของเขาช่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางนัก พลิกลิ้นจนทำให้บิดาคล้อยตาม และยังใช้งานท่านพ่อได้อีกด้วย นับว่าเยี่ยมยอดยิ่ง ข่าวนี้เดี๋ยวเขาจะให้คนปล่อยข่าวให้ว่องไว

“แน่นอนเจ้าค่ะ ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกปวดไปหมดทั้งตัวเลย” ฟางหลินทรุดกายนั่งลงข้างมารดา ใบหน้าของนางซุกเข้ามุดอยู่บนหน้าอกของท่านแม่ นางโตแล้วแต่ก็ชอบมุดอยู่ใกล้ ๆ กับเต้านุ่ม ๆ ของฟางหรง เพราะรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

“หลินเอ๋อร์ปวดตรงไหนบอกพ่อ เดี๋ยวพ่อจะนวดคลายเส้นให้เอง” หย่งคังกล่าวถาม เห็นลูกสาวออดอ้อนมารดาก็อยากให้อ้อนตนเองด้วย ยิ่งเห็นเช่นนี้หัวใจของเขากำลังขยายพองโตขึ้นมา รู้สึกตื้นตันใจนัก ทั้งลูกสาวลูกชายเรียกท่านพ่อ ใครจะไม่ดีใจเล่า ในที่สุดทั้งลูกและภรรยาก็ให้อภัยแล้ว

หย่งเล่อชำเลืองมองท่านแม่ที่เห็นแอบอมยิ้มเล็กน้อย เมื่อท่านแม่มีความสุข เขาเองก็มีความสุข และคิดจะกลั่นแกล้งบิดาเสียหน่อย “อะไรกัน ท่านพ่อ ข้าก็ปวดด้วยนะขอรับ”

หย่งเล่ออ้อนบิดา หย่งคังกวักมือเรียกให้นั่งลงข้าง ๆ ฟางหรง “มา ๆ นั่งลงเดี๋ยวพ่อจะนวดให้พวกเจ้าเอง”

“ท่านพี่ ข้าหิวน้ำเจ้าค่ะ” ฟางหรงกระหายน้ำ แต่ทว่าในห้องนี้ไม่มี นางไม่อยากจะเรียกท่านน้าอาชุน แกล้งเขาดีกว่าให้ทำงานหนัก ๆ เหนื่อย ๆ เดี๋ยวก็เบื่อและเลิกตอแยพวกนางไปเอง

“ได้” หย่งคังกล่าวขานรับทันที

“ท่านพ่อ ข้าอยากกินขนมเจ้าค่ะ” ฟางหลินหิวขนมขึ้นมา จึงได้กล่าวขึ้นด้วยอีกคน

“ได้” หย่งคังขานรับกำลังลุกจะเดินออกไป

“ท่านพ่อขอรับ ข้าอยากอาบน้ำแล้ว ช่วยลูกได้หรือไม่” หย่งเล่อเอาบ้าง ใช้งานบิดาให้หัวหมุนสักเล็กน้อย

“ได้สิ รอพ่อเดี๋ยวนะ ไปเอาขนมกับน้ำให้แม่กับน้องเจ้าก่อน” หย่งคังกล่าวตอบลูกชาย จากนั้นก็รีบเดินออกไปทันที โดยที่ตนเองคาดไม่ถึงสักนิดว่า สามแม่ลูกกำลังรวมหัวกันกลั่นแกล้งเขาเข้าให้เสียแล้ว

“ท่านพี่เร็ว ๆ นะอย่าให้พวกข้าคอยนาน” ฟางหรงแอบตะโกนไล่หลังเขา เด็ก ๆ หัวเราะคิกคักอย่างชอบอกชอบใจ

“ท่านแม่คิดจะกลั่นแกล้งเช่นนี้ นับว่ายอดเยี่ยมมาก” หย่งเล่อชมเปาะ ท่านแม่ของเขาฉลาดหลักแหลมนัก

“ในเมื่ออยากอยู่ดูแลนัก แม่ก็ต้องย่อมจัดหนัก ๆ พวกเจ้าเข้าห้องไปก็จัดการทำห้องของพวกเจ้าให้เละเทะสักหน่อย เดี๋ยวแม่จะให้เขาไปเก็บกวาด” ฟางหรงหยัดกายลุกขึ้นยืน แววตาเป็นประกายวาววับ นานแล้วที่นางไม่ได้รู้สึกดีเช่นนี้มาก่อน

“ขอรับ” หย่งเล่อตอบกลับพยักหน้ารับคำสั่ง แววตาของเขาเจ้าเล่ห์นัก คิดแผนการใช้งานบิดาเอาไว้เต็มหัวไปหมด

ฟางหลินเหม็นอึเจ้าไป๋น้อยนั่นนัก นางต้องรับผิดชอบเก็บอึของมัน และก็เหม็นมาก ๆ จนทำให้นางไม่อยากอาหารสักเท่าไหร่ จึงได้เอ่ยขอถามมารดาเข้าให้ “ท่านแม่เจ้าคะ เมื่อครู่เจ้าไป๋น้อยมันอึอยู่ตรงระเบียง ให้ท่านพ่อไปเก็บแทนลูกได้หรือไม่เจ้าคะ”

ฟางหลินอุ้มลูกสาวขึ้นมา ดึงแก้มนุ่ม ๆ ของนางอย่างเอ็นดู “ย่อมได้ เจ้าเล่ห์เหมือนกันนะหลินเอ๋อร์ของแม่”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น ก็พวกข้าสองคนเป็นลูกของท่านแม่นี่เจ้าคะ”