ตอนที่ 15 ขอนอนด้วยคน

ตอนที่ 15 ขอนอนด้วยคน

อู๋เจียวเหม่ยถูกแม่ทัพจ้าวเมินเฉยใส่ นางยังคิดจะดึงดันพูดคุยกับเขา หากแต่นางเร่งฝีเท้าไม่ทัน จนทำให้แม่ทัพหนุ่มหายไปจากสายพระเนตรแล้ว มือเรียวกำหมัดขบริมฝีปากแน่น เต็มไปด้วยความอับอายนัก

“เกิดมาข้าไม่เคยรู้สึกเสียหน้าเช่นนี้มาก่อน แม่ทัพจ้าว เจ้ามันรนหาที่เองนะ” อู๋เจียวเหม่ยปรามาสเอาไว้ นางจะต้องจับเขามาทำสามีให้ได้

นางกำนัลคนสนิทกล่าวขึ้นมาว่า “เห็นชัด ๆ ว่าแม่ทัพจ้าวต้องการหลีกเลี่ยงจากองค์หญิง ยังอ้างกลับจวนไปหาฮูหยินอีก ข่าวลือออกจะครึกโครมว่าเขาหย่าแล้ว” นางจีบปากจีบคอกล่าวขึ้นมา

“หย่าแล้วรึ” คล้ายว่าสวรรค์เปิดทาง ให้นางสานสัมพันธ์กับเขา “ดี มากเช่นนั้นข้าไปหาท่านย่าดีกว่า” สีหน้าเบิกบานขึ้นทันใด

นางกำนัลระบายยิ้มเมื่อเห็นเจ้านายผู้สูงศักดิ์ดีอกดีใจ มีหรือนางจะไม่รู้ องค์หญิงสามอุปนิสัยใจคอเป็นเช่นไร อยากได้อะไรก็ย่อมได้ และยังเป็นที่โปรดปรานของไทเฮาและฮวงโห่วอีกด้วย

แม่ทัพจ้าวหน้าถอดสี เขาไม่คาดคิดเลยว่า องค์หญิงสามถึงขั้นมาดักรอเขาเช่นนี้ “ตายแน่ ๆ หากหรงเอ๋อร์รู้เข้า มีหวังข้าไม่ถูกอัดติดกำแพงอีกรึ เรื่องเก่ายังไม่ได้แก้ เรื่องใหม่มาอีกแล้ว ต้องโทษที่ข้าหล่อเหลาจนเกินไป”

จะมีใครเยินยอตนเองเหมือนจ้าวหย่งคังหรือไม่ เขาคิดว่าตนเองหล่อเหลากระชากใจสตรีมานับไม่ถ้วน แต่จริง ๆ แล้ว เขาหล่อเหลาเป็นอันดับต้น ๆ ในเมืองหลวง เป็นชายหนุ่มที่สตรีอยากครอบครองมากที่สุด

ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น บุรุษที่หล่อเหลายังมีอีกที่สตรีเห็นต่างก็น้ำลายหก เป็นไท่จื่อแห่งแคว้นอู๋ และยังมีท่านอ๋องอู๋เมิ่งซาน เป็นพระอนุชาของหวงตี้องค์ปัจจุบัน อายุยังไม่มากนัก ราว ๆ สักสามสิบกว่า ๆ รูปร่างสง่างาม

เป็นหนึ่งในบุรุษที่สตรีคลั่งไคล้หลงใหล หากแต่มักชอบเย็นชา ฝีมืออันดับหนึ่งในเมืองหลวง หากแต่พระองค์ชมชอบความสงบเงียบ มิชอบงานรื่นเริงสักเท่าไหร่ แต่ทว่าครั้งนี้แคว้นอู๋จะต้องต้อนรับราชทูตจากแคว้นฉู่ จึงทำให้หลีกเลี่ยงไม่ได้

ส่วนไท่จื่อรูปงามยิ่งนัก ใบหน้ามองดูละม้ายคล้ายสตรีและคล้ายบุรุษ เป็นหนึ่งในด้านการเกี้ยวสตรี หากแต่ว่า...ไท่จื่อยังไม่มีไท่จื่อเฟยข้างกาย ยังคงเก็บรักษาพระทัยที่เจ็บปวดอ้างว้างเอาไว้ จากการอกหักชอกช้ำ ด้วยเพราะถูกสตรีนางหนึ่งหมางเมินใส่

สตรีนางนั้นเป็นท่านหมอหญิงของสำนักหมอหลวง นางชมชอบหลบหน้าหลบตาเสมอ วางตัวช่างดูห่างเหินนัก เป็นลูกศิษย์ของท่านหมอไป๋ นางคือสตรีที่น่ารัก แม้จะไม่งดงามสักเท่าไหร่ ใบหน้ากลมเกลี้ยงน่ารักเป็นไหน ๆ หากแต่การรักษานั้นล้ำลึกยิ่งนัก

จ้าวหย่งคังเร่งตะบันห้อม้ากลับไปยังจวนของตนเอง โดยหารู้ไม่ว่าองค์หญิงสามเข้าไปพบไทเฮา เสด็จย่าของนางด้วยมีประสงค์บางอย่าง สีหน้าขององค์หญิงสามนั้นดูเศร้าใจเป็นไหน ๆ ดวงตารื้นแดงด้วยความเสียใจ สองเท้าก้าวเข้ามายังพระตำหนักด้านในอันโอ่อ่ากว้างขวาง

“ท่านย่า” ดวงหน้าแสนน่ารักไม่มีหลงเหลือแล้ว นางรีบวิ่งพรวด ๆ เข้าไปข้างใน คล้ายว่าเสียใจนักหนา น้ำเสียงแผ่วเบานั้น ทำให้ท่านย่าหรือไทเฮาหันพระเนตรมองหลานสาวของพระนางอย่างว่องไว ในตำหนักนี้มิได้มีเพียงแค่ไทเฮาอยู่เท่านั้น ยังมีหวงโฮ่วอีกด้วย

เสียงสะอึกสะอื้นเบา ๆ เมื่อหลานสาวเพียงคนเดียวแนบใบหน้าลงที่ตักของท่านย่า ความเปียกชื้นนั่นทำให้ท่านย่า สะเทือนใจยิ่ง ไม่เคยมีใครทำให้หลานรักของพระนางร้องไห้มาก่อน “เหม่ยเอ๋อร์เป็นอะไรไหนบอกย่ามาสิ ใครทำอะไรให้เจ้าต้องเสียใจเช่นนี้”

นางช้อนสายตามองใบหน้าของหญิงชรา ดวงกลมโตนั้นมีแต่ม่านน้ำตาปกคลุมอยู่ “ท่านย่า ข้า...” จู่ ๆ นางก็ร้องไห้ คล้ายว่าเสียใจเจ็บปวดใจนักหนา

หญิงชราก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้น สีหน้าของพระนางเต็มไปด้วยความสงสัย เห็นหลานรักเป็นเช่นนี้ พระนางไม่นิ่งนอนใจ “เจ้าตอบอ้ายเจียมาให้ทำอะไรองค์หญิงสามจนเป็นเช่นนี้”

“ทูลไทเฮา องค์หญิงได้พบกับท่านแม่ทัพจ้าว แล้วองค์หญิงเพียงแค่อยากพูดคุยซักถามไม่กี่ประโยคเท่านั้นเพคะ แต่ว่า...” นางกำนัลกล่าวอ้างขึ้นมา

อู่เจียวเหม่ยแสร้งบีบน้ำตาออกมาอีกหลายหยด นางเงยหน้าขึ้นมาช้อนสายตาด้วยความโศกเศร้า “ท่านย่า หลานอยากสอบถามเขาว่าสบายดีหรือไม่ อยากขอบคุณที่เขาดูแลปกป้องแดนเหนือให้พ้นภัย แต่นึกไม่ถึงว่า แม่ทัพจ้าวจะไม่อยากพูดจากับข้า ข้าก็เสียใจยิ่งนัก”

เจียวเหม่ยใส่ความอีกฝ่ายเป็นตุเป็นตะทันใด “อีกอย่างข้าได้ยินข่าวลือว่าเขาหย่าร้างกับภรรยาแล้ว จึงอยากจะพูดคุยกับเขาให้คลายความเสียใจ นึกไม่ถึงว่าความหวังดีของข้า ถูกเขาเมินตัดเยื่อใยเสียได้”

“เหม่ยเอ๋อร์ เอาไว้ท่านพ่อเจ้าว่างเมื่อไหร่ แม่จะลองพูดคุยถามให้กระจ่างแน่ ทวงความเป็นธรรมให้เจ้า หรือว่าจะให้แม่เรียกตัวเขามาลงโทษดี” ฮองเฮาไม่พอใจ เมื่อเห็นลูกสาวเพียงแค่คนเดียวร้องไห้เสียใจเช่นนี้

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านย่า ข้า...ข้าเลื่อมใสแม่ทัพจ้าว อายุยังน้อยเก่งกาจถึงเพียงนี้ หากได้เป็นราชบุตรเขยแล้ว เชื่อว่าจะคงช่วยส่งเสริมท่านพ่อและพี่ใหญ่ได้มากเจ้าค่ะ”

“วัน ๆ ข้าเห็นแต่เจ้าไม่สนใจบ้านเมือง ทีอย่างนี้ละนึกขึ้นมาได้ เอาเถอะย่ารู้แล้วเจ้าต้องการสิ่งใด เอาไว้ย่าจะพูดกับพ่อของเจ้าให้อีกครั้ง” ฝ่ามือเหี่ยวย่นเกลี่ยน้ำตาของหลานสาวด้วยความรักและความเอ็นดู

หลานสาวของพระนางมิเคยออกปากพูดคุยกับชายใดมาก่อน เมื่อเกิดต้องใจแม่ทัพจ้าวขึ้นมา เห็นทีว่าจะต้องขอสมรสพระราชทานให้แม่ทัพจ้าวกับองค์หญิงสาม

“เจ้าโตขึ้นแล้วจริง ๆ ช่างเลือกคู่ได้เหมาะสมนัก” ไทเฮาอมยิ้มกับหลานสาว “มาลุกขึ้นมานั่งดี ๆ เสีย หยุดร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวย่ากับแม่เจ้าจะช่วยพูดให้ดีหรือไม่”

“ขอบพระทัยท่านย่า ขอบพระทัยท่านแม่ที่เมตตาลูกเจ้าค่ะ”

“เด็กโง่ แม่มีเจ้าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เจ้าอยากได้อะไรแม่ก็ล้วนจัดการให้ เรื่องแต่งงานออกเรือนเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าเป็นถึงองค์หญิงจะมีสามีทั้งที แม่กับพ่อเจ้าก็ต้องเฟ้นให้มากเสียหน่อย แม่ทัพจ้าวผู้นี้ดูเหมาะสมกับเจ้าไม่น้อย”

ฮองเฮามีหรือจะไม่ยินดี ลูกสาวกำลังมีความรักนางย่อมส่งเสริม และเป็นจังหวะดีนัก แม่ทัพจ้าวหย่าร้างแล้ว ไม่มีพันธะใด ๆ เห็นทีว่าในตำหนักจะต้องมีงานใหญ่หลังจากต้อนรับราชทูตแคว้นฉู่แล้ว

แม่ทัพจ้าวยังไม่รู้ตัว ตอนนี้ได้ถูกหมายหัวเอาไว้เป็นว่าที่ราชบุตรเขย เขากำลังแอบดูภรรยาอยู่บนหลังคาจวน อากาสไม่ร้อนกลับมีหิมะร่วงโปรยปราย เมื่อสายลมอ่อนพัดผ่านปะทะผิว แม้จะสวมเสื้อคลุมขนสัตว์แล้วก็ทำให้หนาวอยู่ดี

จ้าวหย่งเล่ออยู่ด้านหน้าของจวน กำลังฝึกฝนวรยุทธ์อยู่กับน้องสาว ยังมีท่านอาทั้งหลายที่กล่าวสอนสั่งอีกด้วย จ้าวฟางหรงรีบร้อนออกกระบวนท่าไปมา เป็นท่านางหงร่ายรำ ในมือถือกระบี่ไม้เอาไว้ ป้องกันไม่ให้นางบาดเจ็บเอาได้

จ้างหย่งคังตาเป็นประกาย ปลื้มปริ่มดีใจหนักหนาเห็นลูก ๆ เก่งกาจถึงเพียงนั้น เขาอยากอยู่ในวงล้อมนั่น กล่าวสอนสั่งลูก ๆ ทั้งสองด้วยตนเอง เหลือบสายตาเห็นภรรยากำลังงีบหลับอยู่ในเรือนนอน หน้าต่างถูกเปิดเอาไว้

ฟางหรงกินยาบำรุงแล้วหลับไป ยานี้ช่วยให้นางหลับสนิทและช่วยฟื้นฟูผิวพรรณของนางอีกด้วย เงาดำทะยานเข้ามายืนอยู่ด้านในห้องนอนของภรรยา

ฝ่ามือหนาไล้กรอบหน้าของนาง โน้มใบหน้าลงไปใกล้ ๆ “ตอนเจ้านอนยังเหมือนเดิม” เขายกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ขอสามีนอนด้วยคนนะ” ว่าแล้วก็ถือวิสาสะ สอดกายลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับนาง

ฟางหรงหลับสนิทมิรู้เรื่องอันใดว่ามีใครบางคนแอบเข้ามานอนด้วย เขาสอดแขนเข้าใต้ศีรษะของนาง ใบหน้าของคนหลับนั่น ทำให้จ้าวหย่งคังกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก “ข้าผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริง ๆ”

เขามองเห็นใบหน้าอันแสนงดงาม ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยจูบนาง และจูบนั่นมันทำให้เขาตราตรึงอยู่ในใจ มีเพียงแค่สิ่งเดียวทำให้เขาปล่อยวางไม่ลงก็คือ นางเป็นสตรีมากด้วยเล่ห์เหลี่ยม ยามนั้นเขาจึงได้กลายเป็นคนโง่งม

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน มักจะได้ยินเสียงชื่นชมนาง กล่าวว่าเขาโชคดีนักที่ได้นางมาครอบครอง ในเวลานั้นเขาเหมือนคนหูตามืดบอด มองนางว่าสิ่งที่นางต้องการไม่ใช่เขา แต่เป็นตำแหน่งฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพจ้าวต่างหาก

ตอนนี้เขารู้แล้ว และสำนึกแล้ว หวังเพียงแค่อย่างเดียวคือ ขอให้นางอภัยในความผิดพลาดของเขาบ้างก็ยังดี ต่อไปนี้เขาจะชดใช้หนี้รักด้วยตนเอง จะไม่ต้องให้นางเหนื่อยอีกแล้ว “หรงเอ๋อร์ อภัยให้สามีที่โง่เขลาคนนี้ด้วยนะ”

ฟางหรงคิดว่าตนฝันไป นางแย้มยิ้มขึ้นมา ในฝันนั่นนางกับเขากำลังกอดกันอย่างมีความสุข นางจึงได้กล่าวขึ้นมาในห้วงความฝันว่า “ท่านพี่”

จ้าวหย่งคังคิดเข้าข้างตนเอง นึกว่านางกำลังพูดคุยกับเขา จึงได้โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ มองนางให้ชัด ๆ แต่ทว่าเปลือกตาของนางยังคงปิดสนิทอยู่ “เจ้ากำลังละเมอเรียกข้า” คนเข้าข้างตนเองไม่เห็นจะมีใครหน้ามึนเหมือนเขาอีกแล้ว “เช่นนั้นข้าจะให้รางวัลเจ้านะ เด็กดีของข้า”