ตอนที่ 17 บอกรัก

ตอนที่ 17 บอกรัก

ยามบ่ายคล้อย ท่านแม่ทัพถูกใช้งานจนหัวหมุน หลังจากดูแลภรรยาและลูก ๆ แล้ว เขาถูกภรรยาใช้ให้มาซักผ้า สีหน้านั่นดูไม่รู้สึกรู้สาว่าตนเองต่างหาก ถูกภรรยาและลูก ๆ รวมหัวกันกลั่นแกล้งตนเอง หากว่ารู้ตัวมีหรือเขาจะเอ่ยปากขัด มีแต่ยืดอกยิ้มรับทำตามคำสั่งของภรรยาและลูก ๆ

ยามนี้มือของเขากำลังจับเอี๊ยมตัวหนึ่งขึ้นมา เป็นสีขาวบาง ๆ มีลายดอกไม้ “มันจะใหญ่ขนาดไหนเชียวนะ” เขาลองยกมือขึ้นกลางอากาศ ทำท่าทางว่านั่นเป็นเต้านุ่ม ๆ ของฟางหรง สีหน้าดูเป็นสุขนัก เขาจินตนาการว่าได้จับหน้าอกของภรรยา

“ให้ตายสิ ข้าลืมไปแล้วรึเนี่ย” คำกล่าวนั่นเขาพูดกับตัวเองเท่านั้น มือหนาก็ยังคงซักผ้าอยู่ในอ่างน้ำใบใหญ่ สีหน้าดูจะสุขใจไม่น้อย จนกระทั่งหยิบของบางสิ่งขึ้นมา เป็นสายผูกเล็ก ๆ สองสาย จู่ ๆ เขาก็ตกตะลึงนัก

“นี่มัน” ใช่นั่นมันเป็นกางเกงในของภรรยา “ข้าใจสั่นไปหมดแล้ว หรงเอ๋อร์” เขาอุทานออกมาเบา ๆ พลางคิดว่า หากเขาได้กอบกุมเนินเบื้องล่างของนางจะเป็นเช่นไรนะ

จู่ ๆ ความคิดอันลามกก็เกิดขึ้นบนหัวของแม่ทัพจ้าว มือเขายังขยำกางเกงในตัวเล็ก ๆ ของภรรยา ช่างทำให้เป็นสุขนัก เขายกขึ้นมา มองครั้งแล้วครั้งเล่า จิตนาการว่าได้จับส่วนนั้น จู่ ๆ เลือดกำเดาก็ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ฟางหรงเห็นว่าเขาหายไปพร้อมกับกองเสื้อผ้าของนางนานแล้ว จึงได้มาแอบดูว่าเขากำลังซักผ้าให้นางสะอาดหรือไม่ แต่สิ่งที่นางเห็นนั่น ทำให้นางหน้าแดงราวกับผลอิงเถา เขาจับกางเกงในนางขึ้นมา ทาบลงแก้ม สีหน้าดูเหมือนเหม่อลอย แต่มันดูเป็นสุขหน้าตาเบิกบานยิ่ง

พลันใบหน้าของนางก็เห่อร้อนขึ้นมา รีบเดินเข้าไปกระชากกางเกงในออกจากมือของเขาทันใด สีหน้าของจ้าวหย่งคังยังไม่ตื่นจากความฝัน เขากำลังละเมอกลางวัน คิดว่าภรรยามาหา ดวงตานั้นยังดูเหม่อลอยใบหน้าดูดีมีความสุขเป็นไหน ๆ

“หรงเอ๋อร์ ข้าอยากกินเจ้า อยากกินเจ้าไปทั้งตัว” คนยังไม่ได้สติ ใบหน้านั้นดูมีแต่ความสุขนัก ไม่รู้แล้วว่าหายนะกำลังมาเยือน

จู่ ๆ ฝ่าเท้าของนางก็ยกขึ้นมาตะบันเข้าให้ที่กลางใบหน้าตรง ๆ หย่งคังได้สติเมื่อตนเองนั้นหงายหลังลงจนก้นกระแทกพื้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ไอ้คนลามก คิดจะกินข้ารึ รีบ ๆ ทำงานเร็ว ๆ เข้า ใกล้มื้อเย็นแล้ว อย่าให้ข้ากับลูก ๆ ต้องหิว” คำสั่งของนางถือว่าเด็ดขาด

หย่งคังช้อนสายตาขึ้นมองนางอีกครั้ง สีหน้าออดอ้อนออเซาะราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ เขาคุกเข่าจับมือของนางเอาไว้ แนบใบหน้าลงบนหลังมือของนาง น้ำเสียงอันอ่อนโยนท่าทางราวกับลูกแมวตัวน้อยกำลังออดอ้อนเจ้าของให้เมตตา

“หรงเอ๋อร์” เสียงหวาน ๆ นั่นและดวงตาของจ้าวหย่งคังดูปรือหวานเสียเหลือเกิน จู่ ๆ มือหนาหยาบกร้านของเขาก็ตะปบลงมาที่สามเหลี่ยมส่วนล่างของนางพอดี

“จ้าวหย่งคัง มันจะมากไปแล้วนะ ตายเสียเถอะ!” ฝ่าเท้าของนางยกขึ้นมาอีกครั้ง ถีบเข้าให้ใบหน้าของสามีเพราะความหน้ามึน หน้าด้าน ยังทะลึ่งลามกไม่สิ้นสุด

เขาจับเนินสาวของนาง ฟางหรงไม่มันระวังตัวสักนิด ใครจะไปคิดว่า จ้าวหย่งคังที่ดูสุขุมเย็นชา จะกลายเป็นเจ้าโจรราคะ ทะลึ่งตึงตังเช่นนี้ นางพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้านั้นมีแต่ความกรุ่นโกรธ อีกทั้งยังเคียดแค้นชิงชัง และอับอายอีกด้วย

“เจ้าเป็นบ้าอะไร!” นางเท้าเอวสองข้าง คล้ายดั่งแจกันหยกมีหู แต่สีหน้าเมื่อตั้งคำถามออกไปนั่น มีแต่ความกรุ่นโกรธอยู่ในทรวงอก ความเดือดดาลนี้ทำให้นางหายใจแรง ๆ หลายครั้ง

“ก็ข้าอยากรู้ว่า เจ้าใหญ่ขนาดไหนกัน แล้วที่ข้ากำลังซักมันชวนให้ข้าคิดลึก ลึก ๆ น่ะ” คนทะลึ่งกล่าวหน้าตาเฉย

ฟางหรงหากมีกระบี่ในมือนางจะตัดลิ้นของเขา นิ้วน้อย ๆ ยกขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างอาฆาต “ต่อไปนี้ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าอีกนะ”

หย่งคังทะยานตัวมาดักหน้าของนางเอาไว้ มือไม้เขาว่องไวกว่าภรรยาหลายเท่านัก เขาสกัดจุดของนางเอาไว้ ดวงตานั้นจดจ้องภรรยา ร่างกายของฟางหรงขยับเขยื้อนไม่ได้ ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

“ได้อย่างไรกัน ภรรยาจะพูดจากลับกลอกเช่นนี้ไม่ได้ สามีก็แค่อยากจับอยากแตะต้องเนื้อตัวนุ่ม ๆ ของเจ้าบ้าง” หย่งคังหลงลืมสิ้น ตอนนี้ในสมองของเขามีแต่ภาพนางเต็มหัวไปหมด

“หรงเอ๋อร์ของข้า” เขาโอบกอดนางเข้ามาแนบอก “ได้ยินเสียงหัวใจนี้หรือไม่ เสียงนี้เป็นของเจ้า หัวใจดวงนี้เป็นของเจ้า” คำกล่าวอันอบอุ่น ฝ่ามือหนาลูบไล้เส้นผมของนาง

“ขอให้ข้ายืนกอดเจ้าเช่นนี้นานสักหน่อยนะ นานแล้วที่ข้าไม่ได้กอดเจ้าเช่นนี้” ถึงนางจะร้าย จะต่อว่าด่าทอสารพัด หากแต่เขาเป็นคนผิดทั้งนั้น

“ข้าจดจำได้ว่าเจ้าชอบให้ข้ากอดมากที่สุด มันยังอบอุ่นเหมือนเดิมหรือไม่” เขาฉวยโอกาส แอบกินเต้าหู้ของนาง “ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ความเข้าใจผิดที่ข้าคิดขึ้นมาเอง ข้าไม่รู้ว่ามันเริ่มจากตรงไหน ที่ข้ามีอคติต่อเจ้า”

ฝ่ามือหนาไล้กรอบหน้าของนาง ดวงตามกริบจ้องมองใบหน้าอันน่ารักและสะสวยของนาง จนกระทั่งริมฝีปากหนาจรดลงมาประทับ ทาบลงบนหน้าผากของนางอย่างอ่อนโยนดูอบอุ่นละมุนละไมนัก

“หากข้าผิดคำพูด ขอให้ฟ้าดินลงทัณฑ์” จากนั้นเขาคลายจุดให้นาง ก่อนจะนั่งลงซักผ้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้นางยืนมึนงง แท้จริงแล้วเขากำลังจะจับนางกิน หรือว่าแค่อยากจุมพิตของนางเท่านั้น

“เมื่อกี้ท่านพี่กำลังบอกอะไรกันแน่” ฟางหรงยืนมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“ข้าอยากบอกเพียงแค่ว่า ข้ารักเจ้านะ และจะรักตลอดไป” เขาเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังภรรยาสาว

ฟางหรงสบตาเข้าให้ดวงตาคู่นั้นที่เป็นของนางมองก่อน แววตานี้นางไม่ได้ครอบครองมาหลายปีแล้ว และแววตานี้ทำให้นางดีใจนัก ในที่สุดนางก็ได้เขากลับคืนมา แต่...มันคงไม่ง่ายเช่นนั้นเป็นแน่

“เจ้าค่ะ ข้าจะเชื่อท่านอีกครั้ง” นางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่โกรธไม่แค้นแล้ว “ซักผ้าเร็ว ๆ เข้า อย่ามัวแต่เล่นอยู่เล่า ลูก ๆ จะทนหิวไม่ได้นะ”

“ขอรับ ขอรับ สามีจะเร่งมือ” หย่งคังกล่าวขานรับ สีหน้าเบิกบานใจ เห็นนางยิ้มได้เขาก็เบาใจนัก ต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขายินดีปกป้องนางและลูก ๆ ให้พ้นภัย

ฟางหรงเดินตัวปลิวกลับมายังเรือนด้านหน้า สีหน้าของนางดูมีแต่ความสุข หาได้มีความทุกข์ใด ๆ เหมือนเช่นเคยอีกแล้ว ในหัวของนางมีแต่แผนกลั่นแกล้งสามี อยากให้เขารับรู้ว่า การจะได้นางคืนไปไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“คุณหนูกำลังมีความรักหรือเจ้าคะ” อาชุนแอบเย้าแหย่เจ้านายสาว เห็นเดินมามีแต่รอยยิ้ม

“ท่านน้าอาชุนละก็” ฟางหรงยกยิ้มเล็กน้อย “อย่าพูดแบบนี้อีกนะเจ้าคะ หากเขาได้ยินจะยิ่งได้ใจ”

“เจ้าค่ะ” อาชุนรับปาก “คุณชายน้อยกับคุณหนูน้อยทำตามแผนแล้วเจ้าค่ะ” อาชุนเข้าไปเห็นห้องของเจ้าหัวผักกาดทั้งสองยังตกใจนัก ฝีมือการกลั่นแกล้งท่านแม่ทัพไม่ธรรมดาเสียจริง

“ดีมากเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจ้าวกำลังซักผ้า ต่อไปก็ทำอาหาร ต่อไปก็เก็บของให้ห้องเด็ก ๆ” ฟางหรงยิ้มแย้มอย่างเป็นสุข “ต่อไปให้เขาทำอะไรดีนะ ท่านน้าอาชุนช่วยข้าคิดหน่อยสิ”

แม่ทัพจ้าวซักผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว และก็ตากจนเสร็จ เห็นแผ่นหลังของนางยืนพูดคุยกับอาชุน พอจะเดาได้ว่า นางกำลังมีแผนการบางอย่างคิดจะแกล้งเขาอีกเป็นแน่

เขาไม่อิดออดขอเพียงแค่มีเวลาอยู่กับนางให้มากขึ้น ดูแลนางให้มากขึ้น อีกไม่นานเขาก็ต้องไปประจำการแดนเหนือแล้ว ตอนนี้แดนเหนือมีข่าวไม่ค่อยดีนัก เขาขอใช้เวลาอยู่กับนางให้นาน ๆ กว่านี้

อาชุนเห็นท่านแม่ทัพเดินมา นางไม่ขัดขวาง เมื่อพบว่าท่านแม่ทัพโบกมือให้นางถอยออกไป เขาได้ยินเพียงแค่ว่า ต่อไปนี้ให้เขาทำอะไร น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังนั่น กล่าวขึ้นมาอย่างแย้มยิ้มและมากด้วยเล่ห์เหลี่ยม

“ช่วยเจ้าอาบน้ำดีหรือไม่”

ตอนที่ 17 บอกรัก

ยามบ่ายคล้อย ท่านแม่ทัพถูกใช้งานจนหัวหมุน หลังจากดูแลภรรยาและลูก ๆ แล้ว เขาถูกภรรยาใช้ให้มาซักผ้า สีหน้านั่นดูไม่รู้สึกรู้สาว่าตนเองต่างหาก ถูกภรรยาและลูก ๆ รวมหัวกันกลั่นแกล้งตนเอง หากว่ารู้ตัวมีหรือเขาจะเอ่ยปากขัด มีแต่ยืดอกยิ้มรับทำตามคำสั่งของภรรยาและลูก ๆ

ยามนี้มือของเขากำลังจับเอี๊ยมตัวหนึ่งขึ้นมา เป็นสีขาวบาง ๆ มีลายดอกไม้ “มันจะใหญ่ขนาดไหนเชียวนะ” เขาลองยกมือขึ้นกลางอากาศ ทำท่าทางว่านั่นเป็นเต้านุ่ม ๆ ของฟางหรง สีหน้าดูเป็นสุขนัก เขาจินตนาการว่าได้จับหน้าอกของภรรยา

“ให้ตายสิ ข้าลืมไปแล้วรึเนี่ย” คำกล่าวนั่นเขาพูดกับตัวเองเท่านั้น มือหนาก็ยังคงซักผ้าอยู่ในอ่างน้ำใบใหญ่ สีหน้าดูจะสุขใจไม่น้อย จนกระทั่งหยิบของบางสิ่งขึ้นมา เป็นสายผูกเล็ก ๆ สองสาย จู่ ๆ เขาก็ตกตะลึงนัก

“นี่มัน” ใช่นั่นมันเป็นกางเกงในของภรรยา “ข้าใจสั่นไปหมดแล้ว หรงเอ๋อร์” เขาอุทานออกมาเบา ๆ พลางคิดว่า หากเขาได้กอบกุมเนินเบื้องล่างของนางจะเป็นเช่นไรนะ

จู่ ๆ ความคิดอันลามกก็เกิดขึ้นบนหัวของแม่ทัพจ้าว มือเขายังขยำกางเกงในตัวเล็ก ๆ ของภรรยา ช่างทำให้เป็นสุขนัก เขายกขึ้นมา มองครั้งแล้วครั้งเล่า จิตนาการว่าได้จับส่วนนั้น จู่ ๆ เลือดกำเดาก็ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ฟางหรงเห็นว่าเขาหายไปพร้อมกับกองเสื้อผ้าของนางนานแล้ว จึงได้มาแอบดูว่าเขากำลังซักผ้าให้นางสะอาดหรือไม่ แต่สิ่งที่นางเห็นนั่น ทำให้นางหน้าแดงราวกับผลอิงเถา เขาจับกางเกงในนางขึ้นมา ทาบลงแก้ม สีหน้าดูเหมือนเหม่อลอย แต่มันดูเป็นสุขหน้าตาเบิกบานยิ่ง

พลันใบหน้าของนางก็เห่อร้อนขึ้นมา รีบเดินเข้าไปกระชากกางเกงในออกจากมือของเขาทันใด สีหน้าของจ้าวหย่งคังยังไม่ตื่นจากความฝัน เขากำลังละเมอกลางวัน คิดว่าภรรยามาหา ดวงตานั้นยังดูเหม่อลอยใบหน้าดูดีมีความสุขเป็นไหน ๆ

“หรงเอ๋อร์ ข้าอยากกินเจ้า อยากกินเจ้าไปทั้งตัว” คนยังไม่ได้สติ ใบหน้านั้นดูมีแต่ความสุขนัก ไม่รู้แล้วว่าหายนะกำลังมาเยือน

จู่ ๆ ฝ่าเท้าของนางก็ยกขึ้นมาตะบันเข้าให้ที่กลางใบหน้าตรง ๆ หย่งคังได้สติเมื่อตนเองนั้นหงายหลังลงจนก้นกระแทกพื้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“ไอ้คนลามก คิดจะกินข้ารึ รีบ ๆ ทำงานเร็ว ๆ เข้า ใกล้มื้อเย็นแล้ว อย่าให้ข้ากับลูก ๆ ต้องหิว” คำสั่งของนางถือว่าเด็ดขาด

หย่งคังช้อนสายตาขึ้นมองนางอีกครั้ง สีหน้าออดอ้อนออเซาะราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ เขาคุกเข่าจับมือของนางเอาไว้ แนบใบหน้าลงบนหลังมือของนาง น้ำเสียงอันอ่อนโยนท่าทางราวกับลูกแมวตัวน้อยกำลังออดอ้อนเจ้าของให้เมตตา

“หรงเอ๋อร์” เสียงหวาน ๆ นั่นและดวงตาของจ้าวหย่งคังดูปรือหวานเสียเหลือเกิน จู่ ๆ มือหนาหยาบกร้านของเขาก็ตะปบลงมาที่สามเหลี่ยมส่วนล่างของนางพอดี

“จ้าวหย่งคัง มันจะมากไปแล้วนะ ตายเสียเถอะ!” ฝ่าเท้าของนางยกขึ้นมาอีกครั้ง ถีบเข้าให้ใบหน้าของสามีเพราะความหน้ามึน หน้าด้าน ยังทะลึ่งลามกไม่สิ้นสุด

เขาจับเนินสาวของนาง ฟางหรงไม่มันระวังตัวสักนิด ใครจะไปคิดว่า จ้าวหย่งคังที่ดูสุขุมเย็นชา จะกลายเป็นเจ้าโจรราคะ ทะลึ่งตึงตังเช่นนี้ นางพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้านั้นมีแต่ความกรุ่นโกรธ อีกทั้งยังเคียดแค้นชิงชัง และอับอายอีกด้วย

“เจ้าเป็นบ้าอะไร!” นางเท้าเอวสองข้าง คล้ายดั่งแจกันหยกมีหู แต่สีหน้าเมื่อตั้งคำถามออกไปนั่น มีแต่ความกรุ่นโกรธอยู่ในทรวงอก ความเดือดดาลนี้ทำให้นางหายใจแรง ๆ หลายครั้ง

“ก็ข้าอยากรู้ว่า เจ้าใหญ่ขนาดไหนกัน แล้วที่ข้ากำลังซักมันชวนให้ข้าคิดลึก ลึก ๆ น่ะ” คนทะลึ่งกล่าวหน้าตาเฉย

ฟางหรงหากมีกระบี่ในมือนางจะตัดลิ้นของเขา นิ้วน้อย ๆ ยกขึ้นมาชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างอาฆาต “ต่อไปนี้ไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้าอีกนะ”

หย่งคังทะยานตัวมาดักหน้าของนางเอาไว้ มือไม้เขาว่องไวกว่าภรรยาหลายเท่านัก เขาสกัดจุดของนางเอาไว้ ดวงตานั้นจดจ้องภรรยา ร่างกายของฟางหรงขยับเขยื้อนไม่ได้ ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

“ได้อย่างไรกัน ภรรยาจะพูดจากลับกลอกเช่นนี้ไม่ได้ สามีก็แค่อยากจับอยากแตะต้องเนื้อตัวนุ่ม ๆ ของเจ้าบ้าง” หย่งคังหลงลืมสิ้น ตอนนี้ในสมองของเขามีแต่ภาพนางเต็มหัวไปหมด

“หรงเอ๋อร์ของข้า” เขาโอบกอดนางเข้ามาแนบอก “ได้ยินเสียงหัวใจนี้หรือไม่ เสียงนี้เป็นของเจ้า หัวใจดวงนี้เป็นของเจ้า” คำกล่าวอันอบอุ่น ฝ่ามือหนาลูบไล้เส้นผมของนาง

“ขอให้ข้ายืนกอดเจ้าเช่นนี้นานสักหน่อยนะ นานแล้วที่ข้าไม่ได้กอดเจ้าเช่นนี้” ถึงนางจะร้าย จะต่อว่าด่าทอสารพัด หากแต่เขาเป็นคนผิดทั้งนั้น

“ข้าจดจำได้ว่าเจ้าชอบให้ข้ากอดมากที่สุด มันยังอบอุ่นเหมือนเดิมหรือไม่” เขาฉวยโอกาส แอบกินเต้าหู้ของนาง “ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ความเข้าใจผิดที่ข้าคิดขึ้นมาเอง ข้าไม่รู้ว่ามันเริ่มจากตรงไหน ที่ข้ามีอคติต่อเจ้า”

ฝ่ามือหนาไล้กรอบหน้าของนาง ดวงตามกริบจ้องมองใบหน้าอันน่ารักและสะสวยของนาง จนกระทั่งริมฝีปากหนาจรดลงมาประทับ ทาบลงบนหน้าผากของนางอย่างอ่อนโยนดูอบอุ่นละมุนละไมนัก

“หากข้าผิดคำพูด ขอให้ฟ้าดินลงทัณฑ์” จากนั้นเขาคลายจุดให้นาง ก่อนจะนั่งลงซักผ้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้นางยืนมึนงง แท้จริงแล้วเขากำลังจะจับนางกิน หรือว่าแค่อยากจุมพิตของนางเท่านั้น

“เมื่อกี้ท่านพี่กำลังบอกอะไรกันแน่” ฟางหรงยืนมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“ข้าอยากบอกเพียงแค่ว่า ข้ารักเจ้านะ และจะรักตลอดไป” เขาเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังภรรยาสาว

ฟางหรงสบตาเข้าให้ดวงตาคู่นั้นที่เป็นของนางมองก่อน แววตานี้นางไม่ได้ครอบครองมาหลายปีแล้ว และแววตานี้ทำให้นางดีใจนัก ในที่สุดนางก็ได้เขากลับคืนมา แต่...มันคงไม่ง่ายเช่นนั้นเป็นแน่

“เจ้าค่ะ ข้าจะเชื่อท่านอีกครั้ง” นางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไม่โกรธไม่แค้นแล้ว “ซักผ้าเร็ว ๆ เข้า อย่ามัวแต่เล่นอยู่เล่า ลูก ๆ จะทนหิวไม่ได้นะ”

“ขอรับ ขอรับ สามีจะเร่งมือ” หย่งคังกล่าวขานรับ สีหน้าเบิกบานใจ เห็นนางยิ้มได้เขาก็เบาใจนัก ต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขายินดีปกป้องนางและลูก ๆ ให้พ้นภัย

ฟางหรงเดินตัวปลิวกลับมายังเรือนด้านหน้า สีหน้าของนางดูมีแต่ความสุข หาได้มีความทุกข์ใด ๆ เหมือนเช่นเคยอีกแล้ว ในหัวของนางมีแต่แผนกลั่นแกล้งสามี อยากให้เขารับรู้ว่า การจะได้นางคืนไปไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“คุณหนูกำลังมีความรักหรือเจ้าคะ” อาชุนแอบเย้าแหย่เจ้านายสาว เห็นเดินมามีแต่รอยยิ้ม

“ท่านน้าอาชุนละก็” ฟางหรงยกยิ้มเล็กน้อย “อย่าพูดแบบนี้อีกนะเจ้าคะ หากเขาได้ยินจะยิ่งได้ใจ”

“เจ้าค่ะ” อาชุนรับปาก “คุณชายน้อยกับคุณหนูน้อยทำตามแผนแล้วเจ้าค่ะ” อาชุนเข้าไปเห็นห้องของเจ้าหัวผักกาดทั้งสองยังตกใจนัก ฝีมือการกลั่นแกล้งท่านแม่ทัพไม่ธรรมดาเสียจริง

“ดีมากเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจ้าวกำลังซักผ้า ต่อไปก็ทำอาหาร ต่อไปก็เก็บของให้ห้องเด็ก ๆ” ฟางหรงยิ้มแย้มอย่างเป็นสุข “ต่อไปให้เขาทำอะไรดีนะ ท่านน้าอาชุนช่วยข้าคิดหน่อยสิ”

แม่ทัพจ้าวซักผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว และก็ตากจนเสร็จ เห็นแผ่นหลังของนางยืนพูดคุยกับอาชุน พอจะเดาได้ว่า นางกำลังมีแผนการบางอย่างคิดจะแกล้งเขาอีกเป็นแน่

เขาไม่อิดออดขอเพียงแค่มีเวลาอยู่กับนางให้มากขึ้น ดูแลนางให้มากขึ้น อีกไม่นานเขาก็ต้องไปประจำการแดนเหนือแล้ว ตอนนี้แดนเหนือมีข่าวไม่ค่อยดีนัก เขาขอใช้เวลาอยู่กับนางให้นาน ๆ กว่านี้

อาชุนเห็นท่านแม่ทัพเดินมา นางไม่ขัดขวาง เมื่อพบว่าท่านแม่ทัพโบกมือให้นางถอยออกไป เขาได้ยินเพียงแค่ว่า ต่อไปนี้ให้เขาทำอะไร น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังนั่น กล่าวขึ้นมาอย่างแย้มยิ้มและมากด้วยเล่ห์เหลี่ยม

“ช่วยเจ้าอาบน้ำดีหรือไม่”