ตอนที่ 18 ความลับของลูก ๆ

ตอนที่ 18 ความลับของลูก ๆ

ฟางหรงได้ยินถ้อยคำนั้น คำที่เขากล้าเอ่ยออกมาจากปากนั่น “ช่างหน้าไม่อาย ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านช่วยข้าอาบน้ำ ไปทำกับข้าวเร็ว ๆ เข้า”

“ขอรับ อย่าลืมเล่า” คำขานรับ แต่ทว่าเขากลับแย้มยิ้มอย่างพร่างพราว ก็ยิ่งทำให้ฟางหรงหวั่นไหว หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง

“ไป เร็ว ๆ เข้า” นางออกปากไล่ เพราะตอนนี้หายใจหายคอแทบจะไม่ออก ด้วยเพราะเห็นสีหน้าของเขาดูอย่างไรก็ช่างเจ้าเล่ห์มากด้วยเหลี่ยมอันแพรวพราวนัก มือนุ่มยกขึ้นมาทาบอก อีกมือโบกพัดปัดไปมาด้วยเพราะเกินอาการที่เรียกว่า เขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

ฟางหลินแอบดูท่านแม่หยอกเย้ากับท่านพ่อ ในอ้อมกอดของนางยังมีเจ้าไป๋น้อยอยู่ด้วย “ไป๋น้อยเจ้าเห็นหรือไม่ ท่านแม่กำลังมีความสุข”

เจ้าแมวน้อยขนฟู ๆ นุ่ม ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้านาย ร้องทีเดียวเท่านั้น ทำให้ฟางหรงได้ยินจนหลุดออกจากห้วงภวังค์ “หลินเอ๋อร์ มีอะไรหรือเปล่า” ยากจะเก็บอาการไหวหวั่นเช่นนี้ ราวกับเป็นสตรีวัยแรกแย้มตกอยู่ในห้วงแห่งความรักเสียอีก

“เปล่าเจ้าค่ะ แค่ลูกบังเอิญผ่านมาเท่านั้น” จะกล้าเย้าแหย่ท่านแม่ได้อย่างไรกัน เห็นหน้าของท่านแม่ก็เดาออกว่าตอนนี้ดูเหมือนกำลังมีใจให้ท่านพ่ออีกครั้ง ฟางหลินมีความสุขนัก

“อ้อ พวกเจ้านี่ช่างเก่งกาจนัก ทำห้องเละเทะขนาดนั้น อีกด้วยก็วิ่งไปให้ท่านพ่อช่วยแล้วกันนะ” ฟางหรงเดินสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่หลงเหลือความเศร้าทุกข์ระทมในใจอีกเลยก็ว่าได้ เหมือนว่านางได้รับการเยียวยารักษาแผลใจแล้ว

จ้าวหย่งคัง เดิมทีไม่เคยทำอาหารเสียด้วยซ้ำไป จะหยิบจับอันใดก็ดูเงอะงะไปหมด แม่ครัวของจวนนี้ดูแล้วว่าจะหน้าบึ้งตึงนัก กอดอกไม่ยิ้มแย้มสักนิด เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย รู้ทั้งรู้ว่าภรรยากับลูก ๆ คิดปั่นหัวป่วนประสาท แต่เขาก็ยืดอกรับมันเอาไว้

“นายน้อยเจ้าคะ หากทำครัวของข้าไหม้ละก็ เกรงว่าฮูหยินจะไม่ยอมเป็นแน่ ดังนั้นระมัดระวังเอาไว้ด้วยนะเจ้าคะ” แม่ครัวกล่าวข่มขู่ ร่างอวบ ๆ ของนางบวกกับใบหน้าที่ดูเรียบเฉยนั่น ทำให้นางดูน่าหวาดกลัวขึ้นมาทันใด

จ้าวหย่งคังมีหรือจะหวั่นเกรงและหวาดกลัวผู้ใด “หรงเอ๋อร์ ชอบกินอะไร บอกมา ข้าจะได้ลงมือทำ แล้วลูก ๆ ของข้าเล่า พวกเขาชอบอะไรเป็นพิเศษ”

“นายน้อยไม่ทราบ พวกข้าก็ไม่ทราบเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ” แม่ครัวผู้นี้คล้ายว่ามีความแค้นส่วนตัวกับท่านแม่ทัพจ้าวเสียอย่างนั้น คำพูดจาของนางหาได้มีหางเสียงสักนิดไม่

แม่ครัวผู้นี้ถูกส่งมาจากมารดาของฟางหรง ปกติแล้วจะช่วยฟางหรงจัดการอาหารต่าง ๆ และเป็นลูกมือช่วยแม่ครัวในห้องครัวนั้นอีก เมื่อเจ้านายย้ายมาจวนข้าง ๆ นางก็จึงขอย้ายตามมา ด้วยเพราะไม่ค่อยพอใจแม่ทัพจ้าวอยู่แล้ว นางจึงไม่เคารพยำเกรงชายคนนี้สักเท่าไหร่

“ดีนี่ ยอกย้อนใช้ได้” จ้าวหย่งคังหัวแทบระเบิด คิดไม่ออกว่าภรรยาชอบอะไร และลูก ๆ ชอบอะไร จึงคิดได้ว่า เป็นเขาเองที่ละเลยพวกเขาไป เป็นเขาเองที่ไม่เคยใส่ใจภรรยากับลูก ๆ

“เจ้าอยู่ช่วยเป็นลูกมือของข้าก็พอ เดี๋ยวกับข้าวจะไม่อร่อยเอาได้” เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ทีเดียว ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

เด็ก ๆ มาแอบดูท่านพ่อเข้าครัวครั้งแรก พวกเขาชอบใจนักหนา เห็นความทุ่มเทและพยายาม ก็อดนึกสงสารเห็นใจไม่น้อย ฟางหลินน้องสาวแสนน่ารักรูปร่างบอบบาง ช่างเจรจานัก น้ำเสียงใส ๆ ดังดุจกระดิ่งหยก ยามต้องสายลม

“พี่ใหญ่ พวกเราจะไม่ท้องเสียใช่หรือไม่ พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าแข่งขันแล้วนะ” มือป้อม ๆ ลูบท้องเบา ๆ “หากท้องเสียขึ้นมา ข้าก็คงจะเสียดายการแข่งขันครั้งนี้มาก ๆ” เพราะท่านย่าและท่านปู่ ยังรวมถึงท่านยายด้วย นางจะทำให้พวกท่านผิดหวังได้อย่างไรกัน

“ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ว่าท่านป้ามู่ฮัวอยู่ด้วยทั้งคน คงไม่เกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ” หย่งเล่อมั่นใจเป็นที่สุด นอกจากท่านแม่ที่รักพวกเขามาก ๆ แล้ว ยังมีท่านยายอาชุน ป้ามู่ฮัว และยังมีอีกหลาย ๆ คนที่ช่วยดูแลเขาจนเติบโต แม้ตอนเด็ก ๆ จะเลี้ยงยากมีเพียงท่านแม่เท่านั้นที่อยู่ใกล้ ๆ พวกเขา

ที่ผ่านมาทำให้ท่านแม่ลำบากแล้ว

“ข้าก็ขอให้เป็นเช่นนั้น” ฟางหลินคล้ายว่าหายใจไม่สะดวกนัก นั่นเพราะหวั่นวิตกเหลือเกินว่า อาหารคืนนี้จะมียาพิษหรือไม่ จะทำให้นางเข้าร่วมการแข่งขันไม่ได้หรือเปล่านะสิ

จ้าวหย่งคัง ทำอาหารพื้น ๆ โดยมีแม่ครัวนามว่ามู่ฮัวคอยชี้แนะ แม้ภายนอกนางจะไม่ชอบใจท่านแม่ทัพจ้าวสักเท่าไหร่ นางยังคิดว่าหากคนเราทำผิดพลาดพลั้งไป ย่อมให้อภัยกันได้ เรื่องใด ๆ ล้วนใช้ใจตัดสินเท่านั้น และยิ่งเป็นความรักของคนสองคนแล้วด้วย

มู่ฮัวไม่กล้าปากยื่นปากยาวแนะนำสักเท่าไหร่ เห็นว่าคุณหนูของนางเติบโตแล้ว มีความคิดอ่านรอบคอบ ต่อไปย่อมต้องดูแลลูก ๆ ทั้งสองของนาง ให้เป็นคนเที่ยงธรรม

แม่ทัพจ้าวหย่งคังใช้เวลาทำอาหาร ออกมาหน้าตาดูไม่ดีสักเท่าไหร่ สามแม่ลูกมองหน้ากันคล้ายว่าเข้าใจ คนทำอาหารมือใหม่ยืนตรงสีหน้าดูเศร้าสลดพอสมควร

ฟางหรงผินหน้ามองคนยืนอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่กล้านั่งกับพวกนางเสียด้วยซ้ำไป เห็นหน้าสำนึกผิด นางก็ใจอ่อนยวบยาบ แท้จริงแล้ว หัวใจดวงนี้ครึ่งหนึ่งยังมีเขาอยู่ในนั้นด้วย นางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ท่านพี่ ไปเก็บของในห้องของเล่อเอ๋อร์แล้วก็หลินเอ๋อร์ด้วยเจ้าค่ะ เจ้าสองคนนี้เล่นซนมากไปหน่อย” ถ้อยคำนี้ก็ฟังดูเหมือนว่าต้องการให้เขาออกไปทำงานได้แล้ว

“ขอรับ ขอรับ” หย่งคังนอบน้อมนัก ต่อหน้าภรรยาเขามีท่าทีอ่อนน้อมลงหลายส่วน ไม่เหลือแล้วน้ำเสียงแดกดันที่เขาใช้กับนาง เหลือเพียงแค่ความอ่อนโยนและเอาใจใส่นางและลูก ๆ

ฟางหรงหันมาคีบปลานึ่ง หน้าตาของมันดูไม่เข้าท่าน่ากินสักเท่าไหร่ นางเงยหน้าขึ้นสบตาท่านน้าอาชุน และก็ถอนหายใจอีกครั้ง “จะกินได้หรือไม่ก็คงต้องลองดูแล้วล่ะนะ”

“ท่านแม่ พรุ่งนี้พวกเราต้องลงแข่งขัน หากท้องเสียขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ” ฟางหลินคีบตะเกียบอยู่ในมือ ใบหน้าอันน่ารักน่าชัง มองปลาจานนั้นด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะกลืนมันลงท้องเสียด้วยซ้ำไป

“มีท่านป้ามู่ฮัวอยู่ทั้งคน คงไม่เกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ เอาเช่นนี้แม่ลองกินดูก่อนแล้วกัน” ฟางหรงกล่าวจบจัดการคีบเนื้อปลาขึ้นมา นางค่อย ๆ เอาใส่ปากท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่น้อย

ข้างกายมีสาวใช้ยืนดูแลอยู่สามคน หนึ่งในนั้นมีท่านป้ามู่ฮัวอยู่ด้วย ปกติเป็นคนพูดน้อยมาก ๆ แต่วันนี้นางพูดจนเจ็บคอไปหมด กว่าอาหารแต่ละจานจะออกมาได้พอใช้ได้เช่นนี้

ฟางหรงเคี้ยวดูก็รสชาติไม่เลวสักเท่าไหร่ “กินได้ ไม่เลวร้ายนัก”

พ่อครัวจำเป็น เดินมายังห้องนอนของลูก ๆ เขาก็พบว่า ห้องของหย่งเล่อที่กระจัดกระจายนั้น ส่วนมากจะเป็นของเล่นเสียมากกว่า บรรดาตำรายังคงวางเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาเดินมาหยุดอยู่โต๊ะตัวหนึ่ง มีแท่นฝนหมึกและพู่กัน ล้วนแล้วแต่ใช้ของอย่างดีที่สุด

เขาเห็นอักษรที่ลูกชายเขียนวางเอาไว้บนโต๊ะตัวนั้น ถ้อยคำกล่าวเป็นลายอักษรว่า ‘ขอให้ท่านพ่อปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น พวกเราล้วนไม่ทอดทิ้งท่าน หากมีวันใดที่ท่านทอดทิ้งพวกเราไป ก็คงไม่อาจทนอยู่เห็นหน้ากันเช่นนี้แล้ว’

จ้าวหย่งคังเข่าอ่อนทรุดกายนั่งลงกองอยู่บนพื้น ในมือถือกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้ ดวงตาของเขารื้นแดงไม่น้อย เขาเองเป็นคนตีลูกชายวันแรกที่เข้ามาในจวน วันที่สองก็ดุลูกสาวก็เป็นเพราะเขาเองแทบทั้งสิ้น ลูก ๆ ของเขานั้น ช่างใจกว้างดุจแม่น้ำนัก

“พ่อสัญญา จะไม่ทำให้พวกเจ้าผิดหวัง” เขาเก็บของในห้องลูกชายเสร็จเรียบร้อย ของเล่นหย่งเล่อมีจำพวกงานไม้แทบทั้งสิ้น กระบี่ไม้ ตุ๊กตาไม้แกะสลัก และยังมีกระดาษที่เขาเขียนและโยนมันทิ้งลงบนพื้นอีกจำนวนหนึ่ง

จัดการเก็บทำความสะอาดห้องลูกชายไม่เหนื่อยเลยก็ว่าได้ ยังได้รู้อีกว่าเขาร่ำเรียนเก่งไม่น้อย เห็นตำราเหล่านั้นค่อนข้างจะยากสักหน่อย มีอ่านตำราการทำศึกสงครามอีกด้วย ดูท่าแล้วเขาก็คงอยากจะเจริญรอยตามเขาเป็นแน่

ถัดมาก็เป็นห้องของลูกสาว เมื่อก้าวเดินเข้ามา ต่างกันลิบลับ ดูว่าเจ้าตัวเล็กเล่นงานเขาหนัก ในห้องของนางมีของเล่น อาภรณ์ของนาง และยังมีหมอน ผ้าห่ม ตำรา

เขาถึงขั้นหัวเราะเบา ๆ ลูกทั้งสองแตกต่างกันนัก คนหนึ่งดูสุขุมรอบคอบ ยกให้เป็นหย่งเล่อ คนหนึ่งดูแก่นแก้วพูดจาฉะฉานคิดอ่านกลั่นแกล้งคนยกให้เป็นหลินเอ๋อร์ แฝดน้อง

เมื่อเก็บกวาดจัดของให้เข้าที่เข้าทาง ปัดฝุ่นเช็ดทำความสะอาดจนเรียบร้อยแล้ว ก็ได้พบกับกล่องไม้ใบเล็ก ๆ สองใบ เขาถือวิสาสะเปิดขึ้นมา และหยิบกระดาษแต่ละใบอ่าน ในนั้นนางเขียนตั้งแต่เริ่มเรียนในสำนักศึกษา จนกระทั่งไปบ้านท่านยาย

นางบรรยายเยอะแยะไปหมด ล้วนเป็นความรู้สึกดูเหมือนกำลังทุกข์ใจในตอนแรก ๆ แต่พอเริ่มอ่านเกือบจะสุดท้ายแล้ว นางเขียนบรรยายความรู้สึกที่มีต่อเขา ‘อีกไม่กี่วันท่านพ่อจะกลับแล้ว ท่านพ่อจะรักข้าหรือไม่นะ ท่านพ่อจะใจดีหรือเปล่า ตื่นเต้นจนทำให้นอนไม่หลับ จะได้พบท่านพ่อแล้วข้าดีใจยิ่งนัก’