ตอนที่ 19 ภรรยา สามียอมแล้ว

ตอนที่ 19 ภรรยา สามียอมแล้ว

จ้าวหย่งคังดูแลภรรยาและลูก ๆ เรียบร้อยแล้ว ตัวเขาเองก็ต้องกลับมาจวนของตน ไม่ห่างกันสักนิด อยู่ข้าง ๆ กันนี่เอง เขาเข้าออกทางประตูหลัง ใบหน้าของเขาช่างดูเบิกบานใจนัก บรรดาสาวใช้ทั้งหลายต่างก็พอใจเป็นไหน ๆ เพิ่งจะเห็นท่านแม่ทัพยิ้มออกมาได้ในที่สุด

ถังม่านชิงรักษาใบหน้าจากที่มีรอยฟกช้ำใกล้จะหายดีแล้ว นางได้ยาอันล้ำค่า และมีข่าวส่งกลับมาจากบิดาของนางแล้วเช่นเดียวกัน ตอนนี้ในใจของนางมีแต่คลื่นลมก่อกวนในใจไม่อาจสงบลงได้อีกแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขาเดินมาใบหน้านั่นช่างดูเบิกบานนัก ผิดกับนางที่ตอนนี้ถูกเขาเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใยแล้ว จนปัญญาจะทวงเขาคืนมา นางจึงคิดที่จะเดินออกจากจวนนี้ ขอเป็นหลังจากงานต้อนเลี้ยงราชทูตก็แล้วกัน นั่นเพราะนางกำลังหาเรือลำใหม่ที่ดูดีกว่าและสูงกว่าแม่ทัพจ้าว

“ท่านแม่ทัพ ขอคุยกับท่านสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ” เสียงหวานของนางได้กล่าวขึ้นมา ใบหน้าของนางดูดีขึ้นมากแล้ว

“มีอะไรว่ามาสิ” น้ำเสียงห้วน ๆ ได้ออกจากปากของชายหนุ่ม คนที่ขึ้นชื่อว่าจะแต่งงานกับนางและรับเป็นภรรยาอีกคน

ถังม่านชิงนางก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกัน หากนางไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้ ในเมื่อนางกำลังจะหาเรือลำใหม่ ดังนั้นนางจะทำให้ชื่อเสียงของไป๋ฟางหรงไม่มีที่ยืนอยู่ในเมืองหลวงนี้ได้แล้ว

“พรุ่งนี้ขอให้ข้าติดตามเข้าวังหลวงด้วยคนจะได้หรือไม่เจ้าคะ” แน่นอนว่านางจะต้องหาโอกาสปล่อยข่าวของไป๋ฟางหรง ทำลายชื่อเสียงของอีกฝ่าย

“เกรงว่าจะไม่ได้” สองแขนไพล่หลัง ท่าทางช่างดูสุขุมเย็นชานัก

“เหตุใดจะไม่ได้เล่าเจ้าคะ ให้ข้าเป็นผู้ช่วยของท่านก็ได้” ถังม่านชิงยังไม่รามือง่าย ๆ

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ อีกอย่างข้าให้เจ้ากลับแดนเหนือไป เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่อีก” น้ำเสียงห้วน ๆ และท่าทางของเขาช่างดูห่างเหินนัก

ถังม่านชิงกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ ความเจ็บปวดอันน้อยนิด จะทำอะไรนางได้กันเล่า “ที่ข้าอยู่เพราะได้ยินว่า พรุ่งนี้มีการแข่งขันประลองฝีมือหลายแขนง ตัวข้าเองก็มีความสามารถไม่น้อย เหตุใดท่านแม่ทัพจึงได้กล่าวตัดรอนไร้เยื่อใยกันขนาดนี้

ท่านลืมไปแล้วหรือว่า ใครกันคือคนที่ดูแลท่านตอนที่สลบไปเป็นแรมเดือน ใครกันที่ดูแลท่านจนฟื้นขึ้นมา ก็เป็นข้าคนเดียวเท่านั้น ท่านแม่ทัพยามท่านถูกพิษเล่นงาน แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ก็เป็นข้าดูแลท่านเป็นอย่างดี” นางกำลังทวงบุญคุณกับเขา

“ข้าเคยขอร้องท่าน ให้ท่านรับผิดชอบข้า แต่งงานกับข้า แต่ตอนนี้ท่านเลือกที่จะผลักไสข้าให้ออกไป หลายครั้งที่ท่านตกอยู่ในความเป็นความตาย นางรู้หรือไม่!” นางไม่หยุดแน่ ๆ หากเขาไม่ให้นางเข้าร่วมงานสำคัญเช่นนี้

“ตอนนี้ข้าเพียงแค่ขอร้องให้ท่านนำข้าเดินทางไปด้วยก็แค่นั้นเองเจ้าค่ะ ข้าอยากลงแข่งขันบ้าง” ผิดแล้ว นางจะทำลายชื่อเสียงของไป๋ฟางหรงให้ย่อยยับต่างหากเล่า แววตาของนางมองใบหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นี้กำลังเศร้าเสียใจนัก

แม่ทัพจ้าวหย่งคัง ครุ่นคิดหนัก หากเขานำนางไปด้วย เกรงว่าภรรยากับลูก ๆ จะไม่พอใจ เขายังรับปากไม่ได้ “เรื่องนี้ข้าตัดสินใจไม่ได้ รอข้าก่อนก็แล้วกัน”

ถังม่านชิงแค่นหัวเราะเล็กน้อย เดินกลับไปยังเรือนของตน เพื่อรอฟังข่าวจากเขา เห็นชัด ๆ แล้วว่า ตอนนี้เขาถูกภรรยาควบคุมเอาไว้ได้แล้ว นางไม่คิดจะดึงดันต่อไป ถึงอย่างไรงานประลองพรุ่งนี้ย่อมมีผู้สูงศักดิ์เป็นแน่

ไท่จื่อ องค์ชายรอง และท่านอ๋อง สามพระองค์ยังมิมีคู่ครองเป็นสตรีนางใดสักคน หากแต่นางจับหนึ่งในสามได้ ชีวิตของนางก็จะมีแต่คนก้มหัวให้เป็นแน่ อะไรจะมีความสุขไปมากกว่าอำนาจอันหอมหวานเล่า หากพลาดสามพระองค์ไป ยังมีองค์ชายที่ถือกำเนิดจากพระสนมอีกหลายพระองค์นัก

จ้าวหย่งคังกลับไปขออนุญาตภรรยา ด้วยเพราะไม่อยากให้นางเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ พรุ่งนี้ย่อมไม่ให้มีอะไรผิดพลาดได้แม้แต่น้อยนิด หาไม่แล้วหัวของเขาคงหลุดจากบ่าเป็นแน่

เขาเดินมายังห้องของภรรยา แต่ข้างหน้าห้องไม่มีอาชุนยืนคอยดูแลอยู่ และเหมือนจะเงียบลงสักเล็กน้อย ๆ ไม่ได้ยินเสียงของเด็ก ๆ ก็ว่าได้ ตอนนี้เพิ่งจะหัวค่ำ ไม่คิดว่าจะเข้านอนเร็วเช่นนี้ ตอนเขาออกมา พวกนางก็กลับมาเรือนนอนกันแล้ว

สองเท้าหนาแกร่งเดินเข้าไปในห้องของภรรยา เพื่อจะขอร้องบางอย่าง แต่ทว่าในห้องช่างเงียบเชียบนัก เขาเงี่ยหูฟังเสียงก็ดูไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา จึงได้เข้าไปหลังฉากกั้น เห็นแผ่นหลังอันขาวผ่องนวลเนียนก็ยิ่งกระตุ้นให้เขาคิดอะไรทะลึ่ง ๆ ขึ้นมา

เขาจินตนการมองเห็นเต้างาม ๆ นุ่ม ๆ มีจุดสีแดงระเรื่อ หากได้ลองลงลิ้มละเลียดชิมจะหวานสักแค่ไหนกันนะ หากนางหยัดกายลุกขึ้น กล่าวเรียกเขาให้อาบน้ำด้วยกัน จะไม่รีรอสักนิด แต่ถ้านางหันกลับมา เนินสาวที่เขาจับไปเมื่อช่วงบ่ายนั่น พอดีมือเป็นไหน ๆ

เลือดกำเดาท่านแม่ทัพค่อย ๆ ไหลออกจากจมูกลงมาอย่างช้า ๆ เขาเหม่อมองแผ่นหลังของภรรยาอย่างเคลิบเคลิ้มหลงใหลนัก จากนั้นคิดว่า เห็นแค่แผ่นหลังไม่ดีสักเท่าไหร่ จึงได้ทะยานขึ้นอยู่บนขื่อคาน ค่อย ๆ ไต่ไปอย่างเบา ๆ เขาเหมือนโจรราคะเข้าไปทุกขณะ

ฟางหรงไม่รู้ตัวสักนิด นางหลับตาพริ้มอยู่ในอ่างน้ำใบใหญ่ หน้าอกของนางโผล่ขึ้นเหนือน้ำ กลีบดอกไม้สีแดงสวย ๆ นั่นค่อย ๆ ขยายออกอยู่บริเวณขอบ ๆ ทำให้จ้าวหย่งคังเห็นเรือนร่างอันสวยงามของภรรยา

เขานอนราบบนขื่อนั่น ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่า หากนางลืมตาขึ้นมา จะพบว่าเขาแอบดูอยู่เช่นนี้ และไม่รู้ด้วยว่าจะเกิดอะไรขึ้นเป็นแน่ จู่ ๆ โลหิตหนึ่งหยดก็ร่วงลงมายังอ่างน้ำพอดิบพอดี

ฟางหรงคล้ายว่ามีสิ่งใดผิดปกติ นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา แต่ทว่า “ไอ้โจรถ่อยชั่วช้า!” นางร้องโวยวายออกมาทันใดหลงลืมว่าตนเองมิได้สวมใส่ชุดปกปิดเรือนร่างสักชิ้น หยัดกายลุงขึ้นยืนนิ้วมือชี้หน้าของอีกฝ่าย

จ้าวหย่งคังแทบกระอักเลือดออกมา เห็นเรือนร่างอันพร่างพราวเต็มไปด้วยน้ำเกาะบนเรือนกายของนาง เขายิ้มอย่างเดียว ดวงตาเป็นประกายวาววับ

ฟางหรงยิ่งกรุ่นโกรธเข้าไปใหญ่ “ออกไปนะ ใครใช้ให้ท่านเข้ามา” ยังไม่รู้ตัวอีก คงเพราะความโกรธนั้นบังตาหรืออย่างไรกัน

“เอ่อ...” คนได้สติรีบหยิบเสื้อคุลมให้นางทันที “งดงามนัก หรงเอ๋อร์ ข้าจะอดใจไม่ไหวแล้ว”

“อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นข้าจะร้อง”

ว่าแล้ว จ้าวหย่งคังสาวเท้าเข้าไปประกบริมฝีปากของตนลงบนกลีบปากนุ่ม ๆ ของนาง ปลายลิ้นสากหยอกเย้าดูดดึงควานหาน้ำหวานอย่างเอาแต่ใจนัก เขากอบโกยความสุขอีกครั้ง ที่มันไม่เคยเกิดขึ้นกับสตรีนางใด ตลอดระยะเวลาหกปีมานี้ เขาไม่เคยจูบใครนอกจากนางเสียด้วยซ้ำไป

ฝ่ามือหนากบอกุมคลึงหยอกเย้าเต้านุ่ม ๆ ของนางเอาไว้ คนตัวเล็กกว่า หายใจแทบจะไม่ออก ร่างกายอ่อนปวกเปียกดูไร้เรี่ยวแรงนัก ฝ่ามืออีกข้างประคองท้ายทอยเอาไว้ เขาบดเบียดสอดริมฝีปากร้ายรุกรานอย่างหื่นกระหายหิวนัก

“อื้อ อื้อ อย่า อื้อ” เสียงหวานร้องครางขึ้นมา เมื่อชายหนุ่มกำลังรุกรานกายสาวของนาง ร่างกายของนางไม่ขัดขืนแม้แต่น้อยนิด นิ้วเรียวนั่นแหวกกลีบนุ่มให้แยกออก

“อ๊ะ อื้อ” ความรู้สึกกระสันซ่านอย่างแปลกประหลาดกำลังจู่โจมนาง ใบหน้าเห่อร้อนและลมหายใจติดขัดนัก

เขาผละริมฝีปากออกจากลีบปากนุ่มของนางอย่างแสนเสียดาย จากนั้นมองใบหน้าคนสะสวยของเขาด้วยหัวใจอันเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง “นั่งลง ยกขาขึ้นให้ข้านะ”

“แต่ว่าข้า” ฟางหรงหูอื้ออึงสมองเลือนรางไปหมด เขาจับแตะต้องตรงไหน ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งกาย เมื่อถูกนิ้วของเขาหยอกเย้ากลีบกายสาวของนาง ก็ยิ่งกระตุ้นกำหนัดและความวาบหวามร้อนเร่าเสียเหลือเกิน นางแทบจะไม่มีสติอยู่แล้ว

คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ “วันนี้ท่านหมอ จะดูแลเปิดชีพจรให้เจ้า รับรองว่าคืนนี้จะทำให้เลือดลมเดินสะดวกขึ้น ลมปราณไม่ติดขัดอีก” ดวงตาของเขาช่างดูเหมือนนายพรานเห็นเนื้อกวางสาวแสนสวย

ฟางหรงส่ายหน้าเบา ๆ “เปิดชีพจรบิดาเจ้าสิ! ไอ้คนลามก ไอ้คนทะลึ่ง ไอ้โจรชั่วช้า ไสหัวออกไปนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะสังหารเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงตวาดแผดเสียงดังลั่น พร้อมกับฝ่าเท้าอรหันต์

โอ๊ย!

เขาร้องขึ้นอย่างเจ็บปวด เมื่อปลายเท้าของฟางหรงเตะเข้าให้กลางกายของสามีอย่างรุนแรง เขาทรุดกาย กองลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ ใบหน้าทั้งเขียวทั้งม่วง มือกุมเจ้าลูกชายที่เมื่อครู่กำลังผงาด แต่ทว่าเมื่อกี้ถูกฝ่าเท้าอรหันต์กระแทกเข้ามาให้อย่างจัง

สวรรค์ล่มยังไม่พอ ไม่รู้ว่าจะใช้การได้หรือไม่

เขารีบกล่าวขอร้องขึ้นมาทันใด เมื่อเห็นว่าในมือของนางมีกระบี่วาววับ ดวงตาราวกับจะฉีกร่าง สังหารเขาให้ตายคาที่ยังได้ นางช่างน่ากลัวนัก น่ากลัวเกินไปแล้ว

“ภรรยา สามียอมแล้ว ไม่แล้ว จะไม่ทำอีกแล้ว” มือหนึ่งยกขึ้นห้ามปรามนาง “สามียอมแล้ว ยอมแล้วไม่ทำอีกแน่นอน”