مشاركة

ตอนที่ 15 ขนของ

last update تاريخ النشر: 2026-11-13 11:36:14

“เจ้าไปอยู่ที่เชิงเขาหากติดขัดอันใดก็ให้มาหาแม่เข้าใจหรือไม่”

โจวหลิงเยี่ยน มารดาของเหวินหลงวัยสี่สิบแปดปี เดินเข้ามากุมมือบุตรชาย ก่อนที่จะกวักมือเรียกหลานชายให้เข้าไปรับเงินขวัญถุง

“ขอบคุณขอรับท่านย่า”

โจวเว่ยคลี่ยิ้มออกมาและรับเอาถุงใบเล็กมาเก็บไว้ในอกเสื้อ

“เด็กดี ดูแลน้องกับพ่อแม่ของเจ้าให้ดีๆ ล่ะ”

นางโจวลูบหัวหลานชาย

“ขอรับ”

โจวเว่ยรับคำ

“ท่านแม่ ข้ากับครอบครัวแค่แยกบ้านอยู่ อ่อจริงสิขอรับ ข้าได้นำหน่อไม้บนเขามาด้วย ถึงมันจะมีไม่มากนัก…”

เหวินหลงรีบเดินเร็วๆ ไปที่เกวียนลาข้างที่นั่งคนบังคับเกวียน เขายกห่อผ้าลงมาแล้วส่งห่อผ้านั้นให้มารดาด้วยรอยยิ้ม

“ขอบใจๆ หากหน่อไม้มีมาก เจ้าก็เก็บไว้ทำอาหารเถอะ คราวหลังไม่ต้องลำบากห่อกลับบ้านมาก็ได้”

โจวหลิงเยี่ยนอมยิ้มแล้วก้มมองหน่อไม้ในห่อผ้า

“ไปเถอะๆ ขืนเจ้ายังทำตัวชักช้าอยู่อีก เย็นนี้คงจะจัดการเรื่องที่อยู่ไม่เรียบร้อยเสียที”

โจวต้านเป่า บิดาของโจวเหวินหลงรีบโบกมือไล่บุตรชาย ขืนเขามัวแต่พูดคุยกันอยู่แบบนี้ แล้วเมื่อไหร่ที่พักอาศัยจะเข้าที่เข้าทาง

“อย่าห่วงไปเลยขอรับท่านพ่อ ข้ากับต้าผางช่วยกันทำที่พักเสร็จหมดแล้ว แค่ขนที่นอนกับห่อผ้านี้ไปเก็บให้เข้าที่ ก็นอนหลับพักผ่อนได้แล้วล่ะขอรับ”

เหวินหลงหันไปทางบิดาพลางบอกว่าตนเตรียมการเรียบร้อยหมดแล้ว

“อย่างน้อยๆ เจ้าก็ควรรีบเร่งให้มากกว่านี้ มืดค่ำขึ้นมาประเดี๋ยวก็ลำบากลูกเมียของเจ้าอีก”

โจวต้านเป่าถอนหายใจพลางโบกมือไล่บุตรชายคนเล็กอีกครั้ง

“ท่านลุง ท่านปู่ ท่านย่าข้าลานะขอรับ”

โจวเว่ยผสานมือก้มหัวก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งข้างที่คนบังคับลา

“ข้าไปนะขอรับ”

เหวินหลงยิ้มกว้างแล้วหันไปลาทางพ่อกับแม่และพี่ชาย

ดูเหมือนว่าพี่สะใภ้จะไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย วันนี้เป็นวันแยกบ้านของตนแท้ๆ แต่นางกลับไม่ออกมาส่งเขาเลยสักนิด

เหวินหลงหันไปทางบ้านพี่ชายก่อนจะลดรอยยิ้มลงเล็กน้อยแล้วหันหลังจากไป

“เจี้ยนจื่อ เมียและลูกของเจ้านี่ยังไงกัน น้องชายของเจ้าย้ายออกจากบ้านขนของเสียงดังอึกทึกขนาดนี้ พวกเขายังไม่ออกมาจากบ้านกันอีกรึ”

โจวต้านเป่าหันไปทางบุตรชายคนโตแล้วกล่าวตำหนิ

“ท่านพ่อคงไม่ทราบ เมียกับลูกของข้าออกไปตักน้ำที่บ่อป่านนี้ยังไม่กลับมาเลยขอรับ”

โจวเจี้ยนจื่อบอกกล่าวบิดาไปตามจริง

“เหลวไหล! รู้ทั้งรู้ว่าวันนี้บ้านเล็กจะย้ายออก แต่นางกลับมัวไปเถลไถลข้างนอก แถมยังพาหลานๆ ข้าออกไปด้วยอีก ข้ารู้นะว่าเมียเจ้าทำอะไรไว้กับครอบครัวของน้องชายเจ้าบ้าง นางเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าบ้านอื่นๆ ก็ตุนเสบียงเช่นกัน แต่นางกลับคอยจ้องแต่จะขอส่วนแบ่งเสบียงกับน้องชายของเจ้าเสมอมา ข้าไม่อยากยุ่งเรื่องนี้เลยจริงๆ แต่มันคันปากจนอดไม่ไหว เห้อ… ช่างเถอะๆ ต่อไปเหวินหลงก็คงไม่กลับมาแล้ว หวังว่าเมียของเจ้าจะเลิกนิสัยคอยจับผิดผู้อื่นได้เสียที”

โจวต้านเป่าส่ายหัวก่อนจะเดินเข้าบ้านหลักไป

ในรั้วบ้านของบ้านโจว มีบ้านสามหลังอยู่ติดกัน บ้านที่อยู่ตรงกลางคือบ้านหลัก ซึ่งเป็นบ้านที่โจวต้านเป่ากับโจวหลิงเยี่ยนอาศัยอยู่ และเป็นบ้านที่สองพี่น้องเคยอยู่ร่วมกันมาตั้งแต่เกิด

บ้านทางขวามือปัจจุบัน เป็นบ้านพี่ชายที่แยกเรือนออกไปตอนแต่งงาน

บ้านทางซ้าย เป็นของเหวินหลงที่สร้างไว้เมื่อคราวออกเรือนเช่นกัน

หลังจากที่ภัยแล้งเริ่มต้น ทุกบ้านเรือนก็พากันตุนข้าวของเก็บไว้

โจวลี่เสวี่ย - ภรรยาเจี้ยนจื่อทำหน้าที่ดูแลบ้านและคอยทำความสะอาดบ้านให้พ่อกับแม่สามี บ้านเล็กของเหวินหลงมีหน้าที่ทำอาหารส่งให้พ่อกับแม่

แต่พักหลังๆ เนื่องจากข้าวของหายากขึ้นเรื่อยๆ บ้านเล็กที่ขยันทำมาหากินก็เก็บตุนเสบียงไว้ได้มากจนทำให้พี่สะใภ้อิจฉาตาร้อน ถึงจะพูดว่านางอิจฉาแต่จริงๆ นางก็สามารถไปทำงานแลกสิ่งของเองได้ ทว่านางกลับอ้างว่า… หากข้าไปทำงานแล้วใครจะดูแลบ้านเรือน!!

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าบ้านใหญ่ของพี่ชายมีเสบียงน้อย และเมื่อนางเห็นบ้านของเหวินหลงได้ของกินมามากมาย นางจึงเกิดความริษยา อยากได้อยากมีของคนอื่นเขา

เรื่องราวใหญ่โตขึ้นเมื่อทุกอย่างกำลังซบเซา โจวลี่เสวี่ยออกปากพูดกับสามีว่าบ้านเล็กมีอาหารและสิ่งของมาก แต่พวกเขาไม่คิดจะแบ่งปัน นางทั้งพูดต่อหน้าและลับหลังบ้านเล็กว่า เห็นแก่ตัว ไม่รู้จักเผื่อแผ่

พอเหวินหลงได้ยินเข้า เขาก็เกิดความไม่พอใจ เพราะสิ่งของที่เขาหามาได้ก็เป็นน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง สุดท้าย คนที่หยุดความวุ่นวายในครั้งนั้นก็เป็นโจวต้านเป่าซึ่งยังคงเป็นผู้นำครอบครัวอยู่ เขาบอกว่า ของที่หามาได้ก็เก็บไว้ได้ แต่ก็ควรแบ่งปันกันเล็กน้อย

โจวลี่เสวี่ยเหมือนไม่พอใจที่ได้รับส่วนแบ่งน้อยเกินไป ตั้งแต่วันนั้นมา นางจึงคอยมาพูดแขวะบ้านเล็กจนทะเลาะกับเหวินหลงใหญ่โต และท้ายที่สุดก็มองหน้ากันไม่ติด

ถึงกระนั้น ทุกครั้งที่เหวินหลงได้อาหารกลับบ้านมา เขาก็จำต้องแบ่งส่วนหนึ่งให้บ้านของพี่ชาย รวมถึงต้องแบ่งของให้กับพ่อและแม่ซึ่งเขาก็ทำเช่นนั้นเป็นประจำอยู่แล้ว

แต่ถึงกระนั้น โจวลี่เสวี่ยที่เป็นพี่สะใภ้ก็ยังมิวาย นางบ่นให้เขาว่าไม่เท่าเทียม ควรแบ่งอาหารให้บ้านทุกหลังในจำนวนที่เท่าๆ กัน ในทีแรกเจี้ยนจื่อยังพอพูดห้ามปรามเมียได้บ้าง แต่พักหลังๆ มานี้เหมือนนางจะไม่ฟังคำของเขาเลย เจี้ยนจื่อเองก็จนปัญญา เขาไม่อยากมีปากเสียงในครอบครัวเพราะเกรงจะกระทบกับลูกทั้งสองของเขา ดังนั้น เขาจึงได้แต่เมินเฉยต่อนาง และคอยแอบนำของมาคืนให้น้องชายในยามที่นางไม่อยู่บ้าน

โจวเจี้ยนจื่อถอนหายใจออกมาเมื่อได้รับคำตักเตือนจากบิดา

“เห้อ… ข้ารู้ว่าเจ้าลำบากใจ แต่บางครั้งเจ้าที่เป็นผู้นำก็ต้องชัดเจนให้มากกว่านี้”

โจวหลิงเยี่ยนลูบหัวไหล่บุตรชาย

สองพี่น้องช่างไม่เหมือนกันแม้แต่นิด พี่ชายเรียบร้อย พูดน้อย ส่วนผู้เป็นน้องถึงจะห่วงเล่นไปหน่อยแต่ก็จริงจังกับงานและไม่ยอมคน

‘หากเจี้ยนจื่อเป็นเหมือนเหวินหลงที่คุมคนในบ้านได้คงจะดีกว่านี้’ โจวหลิงเยี่ยนผู้เป็นมารดาถอนหายใจออกมา

“ข้าเองก็อยากทำเช่นนั้น”

โจวเจี้ยนจื่อถอนหายใจออกมา เขาตามใจภรรยาเกินไปจนนางกลายเป็นแบบนี้ ส่วนลูกๆ ของเขา ถึงจะรู้ความเพราะได้รับการสอนสั่งจากท่านปู่และท่านย่า แต่พวกเขาก็เชื่อฟังมารดาเสียส่วนใหญ่ หวังว่าพอเหวินหลงจากไปแล้วนางจะเลิกนิสัยชอบสอดส่องผู้อื่นได้เสียที

…

“ท่านพ่อเหตุใดท่านถึงยังยิ้มอยู่อีกล่ะขอรับ”

โจวเว่ยเอ่ยถามบิดาของเขา

“หลุดพ้นจากความวุ่นวาย ก็ต้องมีความสุขสิถึงจะถูก”

เหวินหลงตอบบุตรชาย

“แล้วท่านพ่อไม่เป็นห่วงท่านปู่กับท่านย่าหรือขอรับ”

“แน่นอนว่าพ่อต้องห่วงใยพวกท่าน พ่อถึงได้นำหน่อไม้จำนวนหนึ่งมอบให้พวกท่านเก็บไว้ หึ คอยดูเถอะ หลังจากที่พวกเราแยกตัวออกมา นางก็คงต้องเหนื่อยขึ้นเป็นเท่าตัวเป็นแน่”

มุมปากของเหวินหลงยกขึ้นอย่างพอใจ

“ท่านพ่อหมายถึงท่านป้าลี่เสวี่ยหรือขอรับ”

“แน่นอนสิ เมื่อก่อนคนที่รับหน้าที่ทำความสะอาดบ้านทำอาหารให้ปู่กับย่าก็เป็นแม่ของเจ้า หลังจากที่พวกเราแยกออกมานางก็ต้องทำหน้าที่นั้นโดยเลี่ยงไม่ได้”

“ท่านพ่อขอรับ ท่านแม่ทำแค่อาหารไม่ใช่หรือ”

โจวเว่ยเลิกคิ้วถาม

“นั่นคือสิ่งที่เจ้าได้ยินมา แต่เรื่องจริงคือแม่ของเจ้าเป็นคนทำทั้งหมด”

“เช่นนั้นท่านป้าก็แอบอ้างใช้ชื่อท่านแม่หน่ะสิขอรับ”

“เรื่องนั้นแม่ของเจ้าไม่ถือสาหรอกนะ เพราะอย่างไรเสียท่านปู่กับท่านย่าของเจ้าก็รู้ดีอยู่เต็มอก”

เหวินหลงยิ้มกว้างออกมา

“ข้าก็ว่า เหตุใดทุกครั้งที่ท่านแม่ไปบ้านหลักถึงได้อยู่นานมากนัก ที่แท้…”

“เจ้ายังเด็ก ไม่จำเป็นต้องคิดมากเรื่องพวกนี้หรอก”

เหวินหลงลูบหัวบุตรชาย

“ใครว่าข้าเด็กกัน ปีนี้ข้าอายุสิบสามปีแล้วนะ อีกไม่กี่ปีข้าก็จะหาเมียและออกเรือนได้แล้ว”

โจวเว่ยคว่ำปากลง เขาโตขนาดนี้แล้ว สูงเกือบเท่าพ่อแล้ว แต่พ่อของเขาก็มักมองว่าเขาเป็นเด็กเสมอ

“นั่นสินะ เจ้าใกล้ถึงเวลาหาเมียเข้าบ้านแล้ว แต่ทำอย่างไรดีเล่า พ่อไม่มีอีแปะไปขอเมียให้เจ้าในเวลาเช่นนี้ด้วยสิ”

“หึ ข้ายังไม่มีหญิงที่ถูกใจเลยด้วยซ้ำ แต่งงานหาเมียอะไร ใครเขาสนใจกัน”

โจวเว่ยกอดอกแน่น ถึงเขาจะพูดไปแบบนั้น แต่เขาก็แอบมองแม่นางคนหนึ่งเอาไว้ในใจแล้ว

“เอาไว้รอให้พ้นความลำบากครั้งนี้ไปก่อนนะ พ่อจะให้เจ้าเลือกดูว่าถึงเวลานั้นเจ้าชอบพอใคร”

“ก็ข้าพึ่งบอกท่านไปอย่างไรเล่า ว่าข้ายังไม่สนใจเรื่องนี้”

สองพ่อลูกพูดจาหยอกล้อกันจนกระทั่งกลับมาถึงตีนเขาและขับเกวียนเข้าไปด้านใน โดยใช้เส้นทางเล็กๆ อ้อมผ่านบ้านของต้าผางเข้าไปด้วยรอยยิ้ม

“ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

ชิงเหอที่เดินมาเอาน้ำที่คันโยกเอ่ยถาม

“มาแล้ว แล้วเจียหลินนางไปที่ใด”

เหวินหลงชะเง้อคอหาบุตรสาว

“นางไปเก็บไม้ฟืนหน่ะเจ้าค่ะ”

“เจียหลินของพวกเราเก่งขนาดนี้เชียว”

เหวินหลงเลิกคิ้วอย่างสงสัย

“ท่านพี่ ลูกสาวเราอยู่ในวัยเรียนรู้ ยิ่งได้อยู่ใกล้กับม่านหลง นางก็ยิ่งมีทัศนคติที่ดียิ่งขึ้น แถมนางรู้จักช่วยงานและแบ่งเบาภาระของข้าแล้ว”

โจวชิงเหอกล่าวชมลูกสาว

“เป็นเช่นนั้นหรือ”

เหวินหลงยกคิ้วสูง ม่านหรงนี่นะที่จะเปลี่ยนเจียหลินได้

“แน่นอนสิเจ้าคะ ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ท่านเคยเห็นเจียหลินช่วยงานหรือไม่เล่า”

โจวชิงเหอพูดยิ้มๆ

“ท่านแม่ขอรับ ข้าว่านางไม่มีเพื่อนเล่นเสียมากกว่า นางถึงได้มาคอยช่วยงานและหาเพื่อนคุยแทน ถ้าตอนนี้นางอยู่ในหมู่บ้านก็คงเป็นเช่นเดินนั่นแหละ”

โจวเว่ยส่ายหัว ฮึ เพียงแค่วันเดียวเจียหลินจะเปลี่ยนไปได้อย่างไรกัน

“เจ้าก็พูดให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ นั่นน้องสาวของเจ้านะ รู้จักเอาใจนางบ้าง กล่าวชมนางหน่อย”

ชิงเหอหันไปต่อว่าบุตรชาย เห็นๆ อยู่ว่าเจียหลินเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เจ้าลูกชายคนนี้ก็เอาแต่กล่าวหาว่าน้องห่วงแต่เล่นอยู่นั่นแหละ

“ขอรับๆ ข้าทราบแล้ว หากครั้งหน้าข้าเห็นนางทำดี ขยัน ข้าจะเอ่ยปากชมเชยนางเป็นแน่”

โจวเว่ยยิ้มเจื่อนๆ พลางตอบมารดาไป ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เขาเป็นพี่ของนางล่ะ สุดท้ายก็ต้องยอมนางอยู่วันยังค่ำ

“เร็วเข้ารีบขนของเข้าที่พักกันเถอะ”

ชิงเหอหันไปบอกสามีและบุตรชาย ทั้งสามจึงช่วยกันทำงานอย่างรีบร้อน

ตกเย็นข้างบ้านไป๋ก็มีแสงไฟเพิ่มมาหลายดวง เหวินหลงกลัวว่ากลางคืนจะมืดมากเกินไปเขาจึงลงทุนจุดคบเพลิงเพิ่มมาอีกหลายจุด ความเงียบเชียบในบริเวณใกล้ตีนเขานี้ ชวนให้คนมาใหม่รู้สึกใจคอไม่ดีเท่าไหร่นัก

เมื่อก่อนมีคนกล่าวว่า นายพรานกลุ่มหนึ่งเจอเข้ากับเสือเจ้าถิ่น โชคดีที่คนกลุ่มนั้นรอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เรื่องนั้นมันก็นานมาแล้ว ถึงจะเป็นแบบนั้นความคิดของคนเรานั่นแหละที่น่ากลัว คิดไปเอง หวาดระแวงไปเอง จนนอนหลับตาไม่ลง

“ท่านพี่ ท่านจะนอนพลิกตัวไปมาอะไรบ่อยนักหรือเจ้าคะ”

หลังมื้อค่ำจบลง คนบ้านโจวก็แยกย้ายกันเข้านอน เจียหลินบอกว่านางไปล้างตัวที่ห้องอาบน้ำมาแล้วรู้สึกสบายตัวมาก บ้านโจวจึงทยอยไปชะล้างร่างกายบ้าง แต่ทันทีที่เข้านอน โจวเหวินหลงก็เกิดความคิดที่ไม่ควรขึ้นมา เขากลัวว่าจะมีเสือลงมาจากเขา แล้วทำให้เกิดเรื่องโชคร้ายขึ้น ทว่าเขาก็ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวเมียรักจะคิดมากไปตามๆ กัน

“ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ ขอโทษนะข้ายังไม่ชินกับเตียงนอนใหม่ เลยพลิกตัวบ่อยไปหน่อย”

ชิงเหอไม่ได้พูดอะไรนางเพียงแค่ส่งยิ้มในความมืดให้เขาและมอบความอบอุ่นให้เขาผ่อนคลาย

‘ข้ารู้ว่าท่านคิดมากหลายอย่าง แต่ขอบคุณท่านมากที่นำพาข้ากับลูกๆ ออกมาจากความทุกข์ใจ’

ชิงเหอกระชับอ้อมกอด แล้วนอนซบตรงช่วงอกของเหวินหลงก่อนจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 22 รับปาก

    “เช่นนั้นเจ้าก็ควรไปบอกกล่าวมารดาของเจ้าเสียก่อน”ซินหลานคุกเข่าลงกับพื้น นางไม่กล้าไปบอกมารดา หากนางพูดไปว่านางไม่อยากอยู่ที่นี่ท่านแม่ของนางคงขมวดคิ้วเขม็งตาใส่นาง ทั้งยังไม่ยินยอมให้นางจากไป“ท่านปู่ได้โปรดเห็นใจหลานคนนี้ด้วยเถอะเจ้าค่ะ ขอท่านปู่ออกปากกับมารดาของหลานที ว่าท่านต้องการพาหลานไปคอยปรนนิบัติรับใช้”โจวซินหลานโขกหัวลงกับพื้น น้ำตาของนางก็พลันเอ่อล้นออกมา“เฮ้อ…”โจวต้านเป่าถอนหายใจออกมา หรือว่าซินหลานมีเรื่องในใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้แต่ปกติซินหลานก็ไม่เคยปริปากพูดเช่นนี้ หรือว่า โจวลี่เสวี่ยทำเรื่องไม่ดีกับนางแล้วห้ามปรามไม่ให้นางบอกผู้ใดงั้นหรือ?“…ไปเรียกแม่ของเจ้าออกมา”น้ำเสียงและท่าทางของต้านเป่าดูเข้มขรึมขึ้นมาหลายส่วน“เจ้าค่ะท่านปู่”โจวซินหลานที่โขกหัวลงกับพื้นจนเป็นรอยแดงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านไม่นานลี่เสวี่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกมาอย่างกับว่านางไม่ได้รีบร้อน‘ท่านจะรอก็รอไป ข้าหาได้ใส่ใจไม่’ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ได้แยแสอะไรเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง“วันนี้เหวินหลงจะมารับข้าไปอยู่ด้วย”ทันทีที่พ่อสามีพูดจบใบหน้าที่ดูเหมือนว่าไม่พ

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 21 เกวียนใหม่

    “ใช่ๆ น้ำนี้เป็นของลูกสาวอันเป็นที่รักของเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่บ้านอี้ที่พวกเราไปขายน้ำให้เลย แม้แต่ตัวข้ากับชิงเหอก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางม่านหรงด้วยสายตาคาดหวัง“เอ่อ… ม่านหรง จะเป็นอะไรหรือไม่ หากลุงจะขอน้ำนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ของลุงได้ดื่มกินบ้าง”โจวเหวินหลงยิ้มแห้งๆ อันที่จริงเขารู้ว่าบ้านไป๋ช่วยตนไว้มากไม่แพ้กันกับที่ตนช่วยบ้านไป๋เอาไว้ ดังนั้นการขออนุญาตก่อนหยิบจับสิ่งของของผู้อื่นไป น่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่จะนำของของผู้อื่นไปโดยไม่บอกกล่าว“เชิญท่านลุงนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”ม่านหรงอมยิ้ม ‘ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แค่น้ำไม่กี่โอ่งข้าไม่ถือสาหรอก’“แต่ว่า… ท่านลุงไม่สามารถนำน้ำนี้ไปให้ใครตามใจชอบได้ ดังนั้นข้าอนุญาตให้ท่านลุงนำน้ำไปให้แค่บ้านพ่อแม่ของท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ”“ลุงเข้าใจๆ หากลุงนำน้ำไปมากเกินไป ผู้อื่นคงจะสงสัยเอา”เหวินหลงยิ้มแห้งๆ พลางเกาท้ายทอย ถึงม่านหรงจะกำชับมาแบบนั้นก็เถอะ เขาเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะเอาน้ำสะอาดนี้ไปให้ใครได้อีก“อันที่จริงข้าหาได้เป็นคนใจดำนะเจ้าคะ แต่ว่าในเมื่อเรา

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 20 ต่อเติมเกวียนลา

    โจวเว่ยได้ยินคำกล่าวของม่านหรง ดวงตาของเขาก็เหมือนกับมีประกายบางอย่างความคิดของม่านหรงนั้นดีมาก หากมีหลังคาบังแดด หรือมีที่นั่งดีๆ การเดินทางไปมาจะต้องสะดวกมากยิ่งขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าม่านหรงจะคิดเผื่อพวกเราได้มากถึงเพียงนี้“ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อดู”โจวเว่ยวางถังน้ำลงแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปที่บ้าน“อ้าว มิใช่ท่านพี่ของข้าบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักหรอกหรือ ทำงานได้แค่ครู่เดียวก็ปัดก้นหนีเสียแล้ว”โจวเจียหลินส่ายหัว ก่อนจะเดินถือถังน้ำไปที่แปลงผักที่พี่สาวไป๋ทำเครื่องหมายเอาไว้“ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ชายของข้าจะไม่สู้งานแบบนี้ ข้าต้องขอโทษแทนพี่เว่ยด้วยนะเจ้าคะ”เจี่ยหลินคว่ำปากลงเหมือนกับน้อยใจ“ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก พี่ชายของเจ้ากำลังไปปรึกษากับท่านลุงโจว ว่าจะทำอย่างไรดีกับเกวียนลา เพื่อที่จะต่อเติมเพิ่มความแข็งแรงให้กับมัน”“ต่อเติมเกวียนลาหรือเจ้าคะ”โจวเจียหลินทำหน้าสงสัย“เจ้าเด็กนี่ ไม่ต้องถามแล้วเราก็มีหน้าที่ของเรา ไปเถอะ ไปตักน้ำมาอีกสักหลายๆ ถัง ข้าเชื่อว่าดินนี้จะต้องกลับมาชุ่มฉ่ำในไม่ช้า”ม่านหรงดีดหน้าผากเจียหลินเบาๆ ได้แกล้งนางแบบนี้ก็ดีแฮะ ม่านหรงยกยิ้มพอใจ“ท่านพ่อขอรับ”โจวเว

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 19 ความโลภ

    ไป๋ม่านหรงกำลังตักน้ำไปรดหน้าดิน เพื่อที่จะทำให้พื้นดินตรงนั้นชุ่มและขุดพรวนง่ายขึ้นนางไม่ได้รู้เห็นเลยว่าพ่อกับแม่ของเจ้าของร่างกำลังระเบิดอารมณ์กันใหญ่โตนางเพียงแต่หาจุดจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวบ้าน แถมยังลอบวางแผนว่าจะวางบ้านหลังใหม่ไว้ตรงไหน หรือแม้กระทั่งควรลงมือทำแปลงผักที่ใด ถึงจะเหมาะสมม่านหลงฮัมเพลงอย่างสบายอุราพร้อมกับเดินวนขนย้ายน้ำหลายรอบ…“ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ลูกของเรา ม่านหรง!! นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ!”ไป๋หลิวเหยาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น‘ไม่จริง! ลูกของข้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วม่านหรงที่ข้าเห็นอยู่เล่า?’ไป๋ต้าผางยกมือข้างขวาขึ้นมากุมหัว มืออีกข้างเท้าเอว เขาเดินวนคิดไปมาเพราะความกังวลของเขาแท้ๆ เขาจึงได้หลุดปากพูดสิ่งในใจออกไปมากมาย ทีนี้เขาจะแก้ต่างให้ม่านหรงได้อย่างไร อีกอย่างหลิวเหยาจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่ออีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ยิ่งพักหลังๆ นางชอบเจรจาพูดคุยกับชิงเหอ หวังว่ามันจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้นมาอีกนะ“ลูกสาวข้านางตายไปแล้วหรือ? …แล้วม่านหรงที่เราเห็นอยู่คือผู้ใด?”หลิวเหยาน้ำตาไหลพราก นางเงยหน้าขึ้นแล้วคลานเข่าเข้าไปเกาะขาสามีอย

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 18 ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง

    ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตามนี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”เหวินหลงยิ้มแย้ม“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”ต้าผางหันไปทางโจวเว

  • ไป๋ม่านหรง สตรีพลิกชะตา   ตอนที่ 17 มีเท่าไหร่ข้อรับหมด

    โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกน้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”หวังต้าหยูถามย้ำ“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้านโจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูก

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status