ระทึกขวัญ

พลอยชมพูรู้สึกว่าแท็กซี่ขับพาเธอมาทางเปลี่ยวมากขึ้น เธอเกร็งจนจิกมือลงบนหน้าขาทั่วเอง พลางกดโทรศัพท์หาคิมหันต์มือสั่นอย่างคุมสติไม่อยู่ สักพักแท็กซี่ก็หยุดรถก่อนจะปลดสายคาดนิรภัยออก

“คุณหยุดรถทำไมค่ะ”

คนตัวเล็กถามอย่างสั่นๆ ก่อนนะมองไปรอบๆ สถานที่ที่เขาจอดเป็นป่ารกร้าง ปราศจากบ้านคน แถมตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกมาแล้ว ไม่มีรถผ่านขับไปขับมาเลย

เขาไม่ตอบแต่แสยะยิ้มน่ากลัว ก่อนจะลงจากรถอย่างรวดเร็วแล้วกระชากเธอลงมาจากเบาะหลังรถ

“ปล่อยหนู อย่าทำอะไรหนูเลย หนูกลัวแล้ว” เธอยกมือไหว้เขาพร้อมทั้งน้ำตาที่รินไหลออกจากดวงตากลมสวย

“พี่ไม่ทำอะไรหนูหรอก สวยๆแบบนี้ พี่แค่พาขึ้นสวรรค์แค่นั้นเอง” พูดจบก็คร่อมตัวเธอพร้อมทั้งใช้แขนทั้งสองข้างตรึงแขนเธอไว้เหนือศรีษะ เธอพยายามส่ายตัวหนี ทั้งดิ้นทั้งถีบ แต่ก็ไม่สามารถจะสู้แรงผู้ชายได้

มันมองเธออย่างป่าเถื่อนและกักขฬะ จนเธอแทบจะอาเจียน มันแสยะยิ้มจนเธอขยะแขยง พยายามร้องกรี๊ดขอความช่วยเหลือ

“กรี๊ดดดด!! ช่วยด้วย! ช่วยหนูด้วยกรี๊ดดด!!!”

“หุบปาก!” เมื่อเห็นว่าเสียงเธอดังก้องไปทั่วมันจึงตะโกนให้เธอหยุด แต่เธอก็ไม่ฟังมัน ในเมื่อแรงหนีสู้มันไม่ได้ เธอหมดหนทางแล้ว

“กรี๊ดดดดก ปล่อยยยยย! กรี๊ดดดดดดดด!!” เสียงเธอดังแสบแก้วหู จนมันบันดาลโทสะ ใช้ฝ่ามือหนาตบเธอจนหน้าสะบัด! พลอยชมพูรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดและความเค็มที่คละคลุ้งไปในปากเธอ หน้าเธอชาไปทั้งแถบ แน่นอนว่ารอยนิ้วมือต้องปรากฏอยู่บนในหน้าเนียนสวยของเธอเป็นแน่แท้

“บรึ๊นนนน!!!!!” เสียงรถยนต์ไฮเปอร์คาร์สีดำที่เธอคุ้นเคยดี ขับมาอย่างรวดเร็ว เมื่อจับสัญญาณโทรทัศน์เธอได้ตรงนี้

“คิมมมม ช่วยชมด้วย คิมมมมม!!”

คิมหันต์เดินลงไม้เบสบอลลงมาจากรถ พร้อมขบกรามแน่น ด้วยความโมโหสุดขีด

พลั๊วะ!!!!!

คนขับรถแท็กซี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนมีไม้แข็งๆ กระทบที่ศรีษะก่อนที่เลือดจากมันจะไหลลงสู่ตัวเธอ

”กรี๊ดดดด!!! ฮือออ!!”

“ตายซะ ไอเวร!!!” คิมหันต์หวดไม้เบสบอลในมืออย่างไม่ยั้งจนขับรถแท็กซี่สลบเหมือดหน้าเต็มไปด้วยเลือด

ร่างบางที่อยู่ในสภาพเสียขวัญยิ่งตกใจไปใหญ่เมื่อเห็นสภาพของคนขับรถแท็กซี่

“ฮือออออ! คิม หยุดเถอะ เดี๋ยวเขาตาย!” เธอลุกขึ้นพลางรั้งมือชายหนุ่มที่หายใจรัวแรงด้วยความโกรธและความเหนื่อย

“ปล่อยคิม! ห้ามทำไม ไม่เห็นเหรอ มันทำอะไรกับชม” เขาผลักเธอออกด้วยแรงมหาศาลจนเธอล้มลงก้นกระแทกลงกับพื้น มันเจ็บจนเธอต้องร้องเสียงดังออกมา

“โอ๊ย!!!! ฮืออออ!” คิมหันต์หันไปมองแฟนสาวที่ล้มลง ใบหน้าเธอมีรอยมือนิ้วมือห้านิ้วที่ไอ้เหี้ยที่นอนฟุบอยู่ตบเธอ เขาขบฟันดังกรอด แต่เมื่อเห็นว่าพลอยชมพูเจ็บจนลุกไม่ไหว เขาก็ต้องประคองเธอลุกขึ้นก่อน

“เจ็บมากมั้ยที่หน้า” เขาถามพร้อมลูบหน้าเธอเบาๆ เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“คิมอย่าทำเขาแล้ว เดี๋ยวเขาตาย ชมไม่อยากให้คิมติดคุก ฮืออออ!”

เธอจับมือเขาอย่างสั่นๆ ทั้งตกใจ ทั้งกลัวกับเหตุการณ์นี้

คิมหันต์พยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับอารมณ์ ที่กำลังเดือดพล่านอยู่ตอนนี้

“เราไปกันเถอะ คิม! กลับห้องกัน นะๆๆๆ” เธอพยายามลากเขากลับ เพราะกลัวเขาจะเปลี่ยนใจไปทุบคนขับรถแท็กซี่อีก แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะตายรึยัง

เมื่อเธอขึ้นรถ ร่างบางพยายามกลั้นเสียงสะอื้น อดกลั้นเอาไว้ เพราะคิมหันต์ดูยังโกรธมาก คิ้วเขาชนกัน แถมทำหน้าเกรี้ยวกราดอย่างน่ากลัว เธอและเขานั่งเงียบไปตลอดทาง ชายหนุ่มขับรถเร็วมาก จนเธอกลัวว่าเขาจะพลาดชนอะไรเข้าสักอย่าง แน่นอนว่าความเร็วขนาดนี้ เธอกับเขาคงจะกลายเป็นศพแบบไม่ต้องสืบ

พอถึงคอนโดนเขาก็ลงจากรถเดินทิ้งเธอเข้าไปในตึกอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเลยว่าเธอจะเดินกระเผลกจากการล้มลงแล้วเจ็บขนาดไหน เขาขึ้นลิฟต์ไปก่อนเธอ โดยที่ไม่ได้รอ ระหว่างที่เธอยืนรอลิฟต์ลงมา น้ำตาเธอก็ไหลอาบแก้ม เขาโกรธอะไรเธอ เธอทำอะไรผิด ขนาดเธอเจ็บและกลัวขนาดนี้ ไม่มีการปลอบโยนจากเขาสักคำ

ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป ร่างสูงถอดเสื้อออก โชว์แผงอกที่เต็มไปด้วยรอยสัก ใส่กางเกงยีนเอวต่ำขาดรุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะจุดบุหรี่สูบ ควันคลุ้งไปทั้งห้อง มองเธอด้วยแววตาคมกริบ ตอนนี้ เธอกลัวพอๆกับแท็กซี่หื่นกามคนนั้นเลย

“เห็นรึยัง ว่าที่ชมทำ มันวุ่นวายแค่ไหน ใช้สมองบ้างนะ คิดจะทำอะไรแต่ละอย่าง” เขาพูดเสียงเข้มจนเธอกลัวตัวสั่น

“ชมขอโทษ ชมผิดเองที่ทำอะไรโง่ๆ”

“ถ้าคิดจะหนีคิม หนีไปให้พ้นๆ หนีไปไกลๆเลย อย่าหนีแล้วสร้างความเดือดร้อนให้คิมแบบนี้”

“ต่อไปชมจะหนีให้พ้น คิมจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนอีก”

ปัง!!!!! เสียงที่เขี่ยบุหรี่กระทบฝา เฉียดหัวเธอไปนิดเดียว

“พูดจาอวดดีแบบนี้ แสดงว่ายังคิดไม่ได้ หรือคิมควรกระแทกไป พูดไป มันถึงจะเข้าไปในสมองของชม”

เธอสะดุ้งสุดตัวจนน้ำตาไหล เธอผ่านเหตุการณ์ที่ระทึกขวัญมา แทนที่เขาจะทำให้เธอรู้สึกดี กลับทำให้เธอรู้สึกแย่กว่าเดิม เธอต้องการอ้อมกอด ที่ปลอบประโลมเธอ แต่เขากลับมองว่ามันเป็นความผิดเธอ แถมยังทำให้เขาต้องเดือดร้อน หญิงสาวได้แต่สะอื้นในใจ