15 เจ้าของ🔞

ทิมตกใจเพียงพริบตาเดียว ก่อนจะค่อยๆ ปิดตาตอบรับความหวานที่แฝงความหึงหวงอย่างเต็มใจ ทั้งที่รู้ว่ามีอีกคนยืนมองอยู่ข้างๆ

โยฮันยืนนิ่งตาค้างมองภาพตรงหน้าจนความเจ็บปวดฉุดรั้งหัวใจจนแทบหยุดเต้น เขาก้มหน้าลงต่ำ จนไม่กล้าให้ใครเห็นน้ำตาที่เอ่อคลอ

“นี่… เกินไปหน่อยไหมครับ…” เสียงกระซิบแผ่วแทบจะไม่เป็นคำ สั่นระริกด้วยความเสียใจ

วอร์ถอนจูบออกช้าๆ หางตาเหลือบมองคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ เห็นความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบัง รอยยิ้มแห่งความมั่นใจและความเป็นเจ้าของก็ค่อยๆ ยกขึ้นที่มุมปาก

“ตอนนี้คุณทิมเป็นแมวของผม ช่วยจำไว้ด้วยนะครับ”

ทิมตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าวอร์จะทำแบบนี้เพื่อแสดงความไม่พอใจกับคำพูดของโยฮัน แม้จะรู้สึกเสียหน้ากับลูกน้องไปบ้าง แต่หัวใจกลับพองโตที่วอร์แสดงอาการหึงหวงอย่างชัดเจน

“ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ… คืนนี้ผมจะกลับมานอนที่นี่เหมือนเดิม” โยฮันเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตายังคงมีแต่ความเจ็บปวด แต่ก็ยังแฝงความเป็นห่วงเจ้านาย เขาไม่รอฟังคำตอบ หันหลังเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ด้วยความรู้สึกเสียใจและไม่พอใจกับสิ่งที่เพิ่งพบเจอ

ช่วงสาย

ในคาเฟ่

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่วร้าน ทิมยืนเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์ ขณะที่สกายจัดแจงโต๊ะอยู่ เหลือบสายตามองเจ้านายก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“ช่วงนี้พี่ทิมดูอ่อนเพลียและป่วยบ่อยผิดปกตินะครับ”

“แค่ตากฝนบ่อยไปหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ทิมยิ้มบางๆ แม้ในสายตาจะแฝงความเจ็บตึงที่แผลใต้เสื้อที่ซ่อนไว้ไม่มิด

“อ้อ… แล้วเมื่อคืนพี่โยฮันมาค้างที่นี่ใช่ไหมครับ เมื่อเช้าเราเดินสวนกัน เขาดูเหมือนจะ… ร้องไห้มาด้วย” สกายพูดเสียงต่ำราวกับไม่อยากจะกล่าวถึง ทิมมือหยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ วางแก้วลงเบาๆ

“งั้นหรอ…” น้ำเสียงแผ่วลง แววตาหม่นลงเล็กน้อย รับรู้ถึงความรู้สึกที่โยฮันมีต่อตน แต่ก็อาจจะเพราะหน้าที่เท่านั้น

“พวกพี่… ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันรุนแรงใช่ไหมครับ ผมไม่เคยเห็นพี่โยฮันเป็นแบบนี้มาก่อนเลย”

“ไม่มีอะไรหรอก เขาอาจจะแค่เหนื่อยกับงาน หรือมีเรื่องที่คิดหนักอยู่ เราแต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเองนี่นา” ทิมพยายามตอบให้ดูราบเรียบ

“ไม่รู้ทำไม… ผมก็รู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา”

“ดีแล้วล่ะ” ทิมเงยหน้ามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาอ่อนโยน “ถ้าวันหลังเจอกัน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเขาบ้างก็พอ เขาคงจะดีใจมากที่รู้ว่ายังมีคนเป็นห่วงเขาอยู่”

“ครับพี่ทิม ผมจะจำไว้ครับ”

สองวันต่อมา

ในห้องของทิม

ควันไอน้ำลอยจางๆ ในห้องน้ำ ทิมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ นุ่งเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว ยืนเช็ดผมเปียกอยู่หน้ากระจก ดวงตาเผลอหม่นลงนิดๆ ความเป็นห่วงและรู้สึกผิดต่อโยฮันยังลอยล่องอยู่ในใจจนเหม่อลอย

แกร็ก…!

เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำให้ทิมรีบหันขวับไปมองด้วยความตกใจ

ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มบางที่มุมปาก

“คุณวอร์… ทำไมวันนี้มาเร็วจังครับ คือว่า… ผมยังแต่งตัวไม่เสร็จเลย คุณจะเข้าห้องน้ำหรือครับ” ทิมพูดติดๆ ขัดๆ มือเผลอกอดอกไว้อย่างเขินอาย

“ผมตั้งใจมาหาคุณต่างหาก” วอร์ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมกริบจับจ้องร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าไม่วางตา

“มะ… หมายความว่ายังไงครับ” ทิมถอยหลังจนเอวบางชิดอ่างล้างหน้า จนไม่มีทางให้ถอยหนี

“คุณเคยสัญญา ว่าจะไม่ให้ใครเข้ามาในห้องนี้ นอกจากผมคนเดียว… คุณผิดคำพูด” น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น พูดความคับข้องใจที่เก็บงำเอาไว้ จนคนฟังต้องรู้สึกผิดตาม

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผมผิดก็จริง… แต่มันเหตุสุดวิสัยนี่ครับ พวกเขาแค่… มาเยี่ยมผมเฉยๆ” ทิมพยายามอธิบายเสียงสั่น

วอร์ก้าวเข้ามาจนชิดตัวติดกัน ลมหายใจอุ่นกระทบผิวเนียนที่ยังชื้นอยู่

“เหตุผลอะไรก็ช่าง… ผมไม่ชอบคนผิดคำพูด” ร่างสูงกระซิบใกล้หู จนขนบนตัวทิมลุกชันไปทั้งแผ่นหลัง

“ผมขอโทษด้วยครับ… คุณจะเกลียดผมเพราะเรื่องนี้งั้นหรอครับ” ทิมมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาร้องขอปนเสียใจ

“ผมจะเกลียดคุณลงได้ยังไง… แค่คงต้องลงโทษสักหน่อย จะยอมรับไหมครับ” วอร์กระซิบต่ำ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ลำคอขาวเนียนเบาๆ ซ้ำไปซ้ำมา จนทิมต้องเกร็งตัวค้าง รู้สึกวูบวาบทั่วเรือนร่าง

มือหนาข้างหนึ่งประคองต้นคอไว้แน่น ส่วนอีกข้างลูบไล้ผ่านผิวเนียนนุ่มไล่ลงมาตามแนวซี่โครง จนถึงเนินอกขาว ปลายนิ้วเรียวบีบเค้นเบาๆ ที่ตุ่มน้อยสีชมพูจนร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

ริมฝีปากเคลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ จากลำคอ ผ่านไหปลาร้า จนมาถึงกลางอก จูบเค้นไล่เลี่ยกับจุดที่ไวต่อความรู้สึก ทิมต้องยกมือขึ้นปิดปากแน่น กลัวเสียงครางหวานจะหลุดลอดออกมาจากลำคอ

วอร์ประทับริมฝีปากครอบเนื้ออ่อนตรงปลายยอดน้อยเบาๆ ก่อนจะเริ่มดูดดึงจังหวะแรงขึ้นทีละนิด แขนแกร่งโอบรัดเอวดึงชิดแนบอกกว้าง มืออีกข้างจับผ้าหลังเอวบาง เพียงบิดเบาๆ ผ้าขนหนูผืนเดียวก็หลุดร่วงลงกองที่พื้น ก่อนปลายนิ้วจะลูบไล้ต่ำลงจนถึงรอยแยกที่บีบตัวแน่นจากความตื่นตัวและความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านทั่วร่างกาย

“คะ… คุณวอร์… ตรงนี้… ไม่ดีมั้งครับ” ทิมตะกุกตะกัก เสียงสั่นพร่ามัว

“แค่เปลี่ยนบรรยากาศเอง… ไม่ชอบเหรอครับ” วอร์กระซิบตอบก่อนจะก้มกลับไปดูดดึงยอดเนื้ออ่อนอย่างหนักแน่นอีกครั้ง ร่างบางแอ่นตัวรับความรู้สึกที่ท่วมท้นจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทั้งความวูบวาบที่แผ่จากเนินอก และความร้อนระอุที่ปลายนิ้วลูบเล็ดลอดเข้าไปในกายของช่วงล่าง

“อื้ออ…!” เสียงครางหลุดลอดออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ร่างกายคุณออกจะชอบขนาดนี้” วอร์เงยหน้ามองใบหน้าหวานที่ละลายไปกับอารมณ์ มองไล่ลงตามร่างจนเห็นแท่งเนื้ออ่อนที่ตั้งตัวชูชันเต็มที่ด้วยการสัมผัสของเขา

มือหนาจับไหล่บางให้หมุนหลังเข้าหาตน สายตาคมกริบจ้องผ่านกระจกสะท้อนภาพร่างทั้งสองที่แนบชิดกัน มือหนาบีบเค้นเบาๆ ที่ปลายเนื้อตุ่มน้อยกลางอกจนทิมต้องสั่นสะท้าน มืออีกข้างปลดเข็มขัดตนเอง ล้วงแท่งแข็งที่บวมเป่งด้วยความต้องการออกมา

มือหนาจับวางตำแหน่งให้ถูกต้อง จ่อปลายแหลมชิดรอยแยกที่ยังตึงเครียด แล้วค่อยๆ ดันเอวเบาๆ ให้ปลายสอดแทรกเข้าไปทีละนิด

“อ่ะ!!... อื้ออออ….!!!!” ทิมสะดุดเสียงร้องดังลั่น มือเกร็งกำขอบอ่างล้างหน้าจนขาวซีด ขาสั่นเบาๆ ด้วยความเจ็บตึงที่ห้ามไม่ได้

เมื่อพ้นผนังตึงแล้ว วอร์ไม่รอช้าขยับเอวอย่างจงใจ ขณะเดียวกันก็ดึงเอวบางกลับกระแทกเข้าหาตนอย่างแรง ทุกจังหวะทำให้ความรู้สึกท่วมท้นจนแทบจะขาดใจ

“คุณวอร์… เดี๋ยว!!… ก่อน!!… ช้าๆ!!… หน่อย!!... อื้อออ!!!”

ทิมยกมือขึ้นปิดปากแน่น เพื่อกลั้นเสียงครางที่แทบจะหลุดออกมา ทั้งที่ร่างกายกลับตอบรับทุกจังหวะอย่างว่าง่าย

“ดูในกระจกสิคุณทิม… ใบหน้าคุณตอนนี้ ยั่วยวนผมจนแทบจะอดใจไม่อยู่เลย”

วอร์เอื้อมมือจับคางกลมเบาๆ บังคับให้มองเงาสะท้อนในกระจก ท่ามกลางจังหวะกระแทกที่ยังคงดำเนินต่อเนื่องไม่หยุด ก่อนจะโน้มใบหน้าลง งับริมฝีปากที่ต้นคอติดไหล่อ่อนอย่างแรง บวกกับดันเอวหนาเข้าไปให้ลึกแน่นกว่าเดิม

“อร้าาา…!!!

ความเจ็บแปลบผสมกับความเสียวซ่านที่วาบหวามไปทั่วทั้งตัว จนทิมร้องลั่นออกมา

วอร์กัดจนเกิดรอยแดง เป็นรูปฟันชัดเจน ราวกับประทับตราไว้เป็นเจ้าของ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไล่เลี่ยกัดและดูดตามแนวลำคอขาวเนียน จังหวะของช่วงล่างก็เร่งความเร็วและแรงหนักขึ้นทุกที

สายตาคมกริบจ้องมองผ่านกระจก ไม่วางตาจากใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวไปด้วยอารมณ์ มือหนาโอบรัดร่างบางแนบชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทุกครั้งที่ดันเข้าไปลึกถึงในสุด ก็ทำให้จังหวะหายใจของทิมแทบจะขาดเป็นช่วงๆ

“อึก!! อื้อออ!!! อร้าาาา!!!”

ทิมเกร็งตึงทั้งแผ่นหลัง แท่งเนื้อเรียวเล็กกระตุกตื่นตัวอย่างรุนแรง ก่อนจะมีน้ำกามพวยพุ่งออกมาสาดกระเด็นโดนขอบอ่างล้างหน้า ทิ้งคราบขาวขุ่นไว้ ตามด้วยร่างกายที่อ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงทันที

แต่วอร์ยังไม่หยุด มือแกร่งประคองร่างบางไว้ไม่ปล่อย ให้แน่ใจว่าไม่ล้มลง ก่อนจะกระหน่ำซ้ำลงที่จุดเดิมอีกหลายต่อหลายครั้ง จนทิมต้องสะดุดครางรับตามแรงกระแทกอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นว่าคนข้างใต้แทบจะละลายไปกับความสุข วอร์ประคองร่างบางขึ้นแนบอก มือหนาจับคางให้เงยหน้าขึ้น ประทับจูบลงอย่างลึกซึ้ง สอดลิ้นเข้าไปโอบคลุกเคล้าอย่างหิวกระหาย

ขณะเดียวกันก็เร่งจังหวะช่วงล่างให้เร็วและแรงจนร่างบางไหวสะเทือน กระทั่งแท่งใหญ่บวมตึงเต็มที่ และปล่อยความร้อนทั้งมวลทะลักท่วมท้นเข้าไปจนหมดสิ้น ภายในร่างกายของคนที่ตนครอบครอง

"อ่าาาาาร์!!"

ร่างบางยังคงสั่นสะท้านไปทั้งตัว ขาท่อนล่างอ่อนยวบจนแทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว แขนแกร่งยังคงโอบประคองไว้อย่างแน่นหนา ริมฝีปากทั้งคู่ยังคงประสานกัน แม้จะลดจังหวะลงอย่างเชื่องช้าแต่ไม่เคยคลายปล่อย

สายตาคมกริบจับจ้องภาพสะท้อนทั้งหมดในกระจก รอยยิ้มพึงพอใจแผ่กว้างที่มุมปาก เมื่อเห็นรอยรักและเครื่องหมายการเป็นเจ้าของที่เกิดขึ้นตามร่างกายของคนที่ตนครอบครอง

ทิมไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เลย มีเพียงการตอบรับทุกสัมผัสด้วยใจที่ปรารถนาเช่นเดียวกัน ความอ่อนโยนปนกับความดุดันที่วอร์มอบให้ เติมเต็มความว่างเปล่าในใจจนความสุขเอ่อล้นท่วมท้น ไม่อาจควบคุมความรู้สึกหรือต้านทานได้อีกต่อไป

ในห้อง

ร่างบางของทิมไร้เรี่ยวแรงจากช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้น วอร์ประคองกายนุ่ม ช่วยสวมเสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหยิบยามาให้ทาน และทำแผลบริเวณหัวไหล่อย่างเบามือ ไม่นานทิมก็หลับลึกไปอย่างสงบ

แกร็ก…!

โยฮันเดินกลับเข้ามา ทันทีที่สายตาเห็นวอร์กำลังคลี่ผ้าห่มคลุมร่างบางอย่างอ่อนโยน รอบคอทิมเต็มไปด้วยรอยแดงจากการแสดงความเป็นเจ้าของ ใบหน้าของเขาก็กระชากเคร่งเครียดขึ้นด้วยความไม่พอใจจนแทบจะกลั้นอารมณ์ไม่อยู่

“ผมว่า… เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะครับ” โยฮันพูดเสียงเข้ม

“ได้สิครับ” วอร์ตอบรับอย่างสงบ ปลายมือจัดเรียงผ้าห่มให้เรียบร้อยก่อนจะหันมองคนตรงหน้า

ที่ระเบียง

ลมยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ แต่บรรยากาศระหว่างชายทั้งสองกลับตึงเครียดจนแทบจะฉีกขาด วอร์และโยฮันยืนพิงราวระเบียง มองออกไปยังท้องฟ้ามืดที่แผ่กว้าง

“คุณทำแบบนี้… ต้องการอะไรกันแน่” โยฮันหันกลับมามองด้วยสายตาเอาเรื่อง “ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะรักพี่ทิมเข้าจริงๆ คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใคร! พวกคุณเพิ่งรู้จักกันได้แค่สามเดือน จะรักกันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ? เหอะ! ไปหลอกเด็กสามขวบเถอะ!”

“สำหรับผม… คำว่ารัก มันเป็นของเด็กเล่น ผมแค่รู้ว่า อะไรที่เป็นของผม ผมจะไม่ยอมยกให้ใครเด็ดขาด” วอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

“ของของคุณงั้นเหรอ! หึ! พูดจาง่ายเกินไปหน่อยไหมครับ!” โยฮันเผยยิ้มเยาะ “พี่ทิมไม่ใช่อะไรที่คุณจะมาคิดเล่นๆ แบบนี้ได้! และผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่สงสัยเลยว่าเขาคือใครกันแน่!”

“ถ้าคุณทิมเป็นคนบอกความจริงกับผมเองล่ะครับ แล้วเขาเป็นคนเข้าหาผมก่อน ผมก็แค่เล่นตามน้ำเท่านั้นเอง” วอร์หันสบตาโดยไม่หวั่นไหว มุมปากยกขึ้นอย่างผู้ชนะ

“แก!!!!!”

โยฮันพลิกตัวกลับหันมากระชากคอเสื้อวอร์อย่างรวดเร็ว จับเนื้อผ้าแน่นจนเส้นเลือดที่แขนเด่นชัด มืออีกข้างกำหมัดชูขึ้นพร้อมจะต่อยใส่ใบหน้าเต็มที่ ด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูงสุดในกาย

“ก็ต่อยสิครับ!” วอร์ยังคงสีหน้าเฉยชา ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก “ถ้าผมโดนต่อย คุณทิมก็คงจะเอาใจใส่ผมมากขึ้นอีก ส่วนคุณ… คงรู้อยู่แก่ใจว่าผลจะเป็นอย่างไร ใช่ไหมล่ะครับ”

“หื้ยยย!!! ไม่รู้พี่ทิมหน้ามืดตามัวไปสนใจคนอย่างคุณได้ยังไง! แต่สักวันผมจะต้องเปิดโฉมหน้าจริงของคุณให้พี่ทิมเห็นให้ได้!” โยฮันปล่อยเสื้อลงด้วยความหัวเสีย

“ผมจะรอดูวันนั้นอยู่นะครับ” รอยยิ้มเยือกเย็นยังคงติดที่มุมปาก ก่อนจะเหลือบสายตามองผ่านกระจกใสไปยังร่างบางที่หลับสนิทอยู่บนเตียง พร้อมความคิดมากมายในหัว ที่ยังคงสับสนจนไม่อาจจับใจความได้

โยฮันรู้แก่ใจว่าทิมเป็นคนพูดจริงทำจริง และยึดมั่นในตัวเองสูง ถ้าหากเขาทำอะไรวอร์ ทิมต้องไม่ละเว้นตนแน่ ดูจากคำขู่ที่ทิมให้กับพสิน เขาจึงทำได้เพียงปล่อยไปก่อนและคอยหาทางให้ทิมเห็นธาตุแท้ของวอร์ด้วยสายตาตัวเอง