16 แตกหัก

หลายวันต่อมา

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านบาง ทิมนั่งอยู่ที่ขอบเตียง มองโยฮันที่กำลังนอนสบายใจอยู่บนโซฟาตัวยาวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

"เมื่อไหร่นายจะกลับไปสักที ตอนนี้ฉันใกล้หายดีแล้ว นายก็ไม่จำเป็นต้องเฝ้าฉันอีก" ทิมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชาเหมือนเคย

"จนกว่าพี่จะหายดี" โยฮันเหลือบมองทิมเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ

"ฉันว่านายเอาเวลาที่เฝ้าฉันไปทำงานของนายดีกว่า"

"ที่พี่พูดกับผมแบบนี้ ไม่ใช่เพราะพี่ห่วงงานหรอกมั้งครับ คงเป็นเพราะคุณหมอมากกว่า...!" โยฮันหุบยิ้ม มองทิมด้วยสายตาจับผิดพร้อมอารมณ์ที่เริ่มเปลี่ยนไป

"แค่ฉันไม่อยากให้นายค้างที่นี่อีก แต่นี้ยังไม่ชัดอีกเหรอ" ทิมตอกกลับเสียงเย็น สายตาแฝงความดุดัน อยากจะใช้อำนาจควบคุมอีกฝ่าย

โยฮันดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แล้วจ้องทิมอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูกดดันมากกว่าทุกที

"แล้วทำไมพี่ให้คุณหมอมานอนที่นี่ เข้าออกที่นี่เป็นว่าเล่น แต่กลับไล่ผมไป พี่ไม่คิดสงสัยตัวตนที่แท้จริงของเขาบ้างเลยเหรอครับ" โยฮันกระชากเสียง

"มันเรื่องของฉัน ไม่จำเป็นต้องให้นายหนักหัวแทน" ทิมสบตาเย็นเยือก กระแสอารมณ์เริ่มขุ่นมัว

โยฮันลุกขึ้นยืน เริ่มหงุดหงิดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ จ้องทิมอย่างหยามเหยียด

"พี่มันหน้ามืดตามัวจริงๆ! เขาคิดยังไงกับพี่ พี่ยังไม่รู้อีกเหรอ? พี่เป็นถึงนายน้อยแห่งแก๊งมาเฟีย กลับยอมเป็นของเล่นของหมอกระจอกคนหนึ่ง ไม่อายบ้างเหรอครับ!"

แกร็ก! ปัง!

เสียงปืนดังลั่น! กระสุนพุ่งปักตรงหัวไหล่ของโยฮันทันที ทิมเคลื่อนไหวรวดเร็วจนโยฮันไม่ทันตั้งตัว

"อ๊าก!"

"พูดอีกสิ... อย่าคิดว่าฉันไม่กล้ายิงนายนะ ต่อให้นายอยู่กับฉันมานานแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยใจอ่อนกับคนที่ก้าวก่ายเรื่องของฉัน!" ทิมถือปืนยังไม่ลดต่ำลง สายตาคมกริบจ้องลูกน้องไม่วางตา

"พี่... กล้ายิงผมจริงๆ เหรอ..." โยฮันจ้องด้วยแววตาเจ็บปวดปนไม่อยากเชื่อ

"คิดว่าฉันเป็นเพื่อนเล่นนายหรือไง" ทิมตอกกลับเสียงเย็น

"แล้วพี่จะเสียใจ...!" โยฮันประคองแผลที่เลือดไหลริน เดินเซเล็กน้อยออกจากห้องไปพร้อมความเจ็บปวดทั้งกายและใจ

โซนคาเฟ่

ร่างบางใบหน้าสดใสเดินเข้าร้านมาในเวลาปกติ แต่เมื่อเข้าถึงภายใน กลับเจอเข้ากับโยฮันที่เดินเซ เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาจากไหล่ซ้ายจนเสื้อสีดำชุ่มโชก เขากำลังเดินลงมาจากชั้นสอง ประจวบกับเสียงปืนเมื่อครู่ที่สกายคิดว่าอาจจะเป็นแค่เสียงประทัด

"พี่โยฮัน! เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้!" สกายรีบเข้ามาหวังจะช่วยประคอง แต่กลับถูกผลักหนี

"หลีกไปให้พ้น!" โยฮันตะคอกเสียงสั่น

"แต่พี่เลือดไหลมากเลยนะ... นี่พี่โดนยิงเหรอ!"

"ยังจะมาขวางอีก อยากตายรึไง!" โยฮันกัดฟันแน่น สายตาก้มต่ำ ไม่ได้สังเกตเห็นความห่วงใยจากคนตรงหน้าเลย

"พี่ทะเลาะกับพี่ทิมใช่ไหม! แล้วพี่ทิมล่ะ เขาไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม!"

"ฉันไม่มีเวลามาตอบคำถามนาย! ถ้าไม่อยากตาย... ก็หลีกไปซะ!" โยฮันชักปืนออกมาจากใต้เสื้อขึ้นมาจ่อศีรษะคนตรงหน้า สายตาจ้องเขม็งอย่างเหลืออด

"นี่... พี่... จะยิงผมจริงๆ เหรอ..." สกายเสียงสั่นจนพูดแทบไม่ออก ไม่คิดว่าความห่วงใยที่ตนมีให้ จะกลายเป็นสร้างความรำคาญ

กริ่ง!

เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้น พร้อมร่างสูงในชุดสีขาวก้าวเข้ามา ปืนสั้นในมือยกขึ้นจ่อตรงไปที่โยฮันทันที

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้" วอร์สั่งเสียงเย็น สายตาคมกริบมองไม่ลดละ

"เหอะ! มาถูกเวลาเลยนี่! ยิงเลยสิ! ยิงฉันให้ตายไปเลย! จะได้รู้ว่ามึงก็แค่หลอกใช้พี่ทิม! ยิงเลยสิวะ!" โยฮันตะโกนด้วยความสิ้นหวัง

"ถ้านายไม่วางปืนลง นายจะไม่มีวันได้เจอน้องชายนายอีกเลย"

เสียงเรียบเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง ทิมยืนถือปืนจ่อท้ายทอยโยฮันในระยะประชิด จนคนโตกว่าตกใจค้างไม่ทันได้ตั้งตัว

"พี่... ทิม..." โยฮันมืออ่อนแรงทันที ทั้งเจ็บแผลและเจ็บที่หัวใจจนแทบจะทนไม่ไหว ปืนในมือค่อยๆ ลดลง

"ไปจากที่นี่ซะ... และอย่ากลับมาอีก" ทิมพูดช้าๆ หนักแน่นทุกคำ

โยฮันมองหน้าคนที่ตนเคยรับใช้มาตลอดด้วยสายตาเศร้าสร้อย ก่อนจะหันหลังคอตกเดินออกไปจากร้านอย่างเดียวดาย

"พี่ทิม... มันเกิดอะไรขึ้น... ทำไมพี่โยฮันถึง... จะยิงผม... ฮือ..." สกายร้องไห้โฮ วิ่งเข้ามาเกาะอกทิม ทิมจึงโอบกอดลูบหลังปลอบประโลมเบาๆ

"ไม่เป็นไรแล้วนะ เดี๋ยวเขาใจเย็นลง ก็กลับมาขอโทษนายเองแหละ อย่าร้องนะ" ทิมพูดเสียงอ่อนโยน สายตาเหลือบมองวอร์ที่กำลังเก็บปืนใต้เสื้ออย่างชำนาญ แล้วเดินตรงเข้ามา

"ฮือ..." เสียงร้องไห้ของสกายยังคงดังทั่วร้าน ร่างบางสั่นสะอื้นใต้อ้อมแขนของทิม

"คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ผมได้ยินเสียงปืนเลยรีบวิ่งมาดู" วอร์เดินเข้ามาใกล้ สายตามองสำรวจร่างกายทิมอย่างห่วงใย

"ผมไม่เป็นไร แต่ผม... เป็นคนยิงเขาเอง" ทิมก้มหน้า ความรู้สึกผิดหนักอึ้งในอก

"คุณปลอดภัยก็พอแล้ว"

"แล้วคุณวอร์... เอาปืนมาจากไหนครับ" ทิมสบตาวอร์ด้วยสายตาจับผิด

"ผมก็พกไว้ป้องกันตัว... เหมือนกับคุณนั่นแหละ" วอร์ตอบนิ่ง ไม่ได้มีท่าทางมีพิรุธแต่อย่างใด

"งั้นเหรอครับ..." ทิมมองคนตรงหน้านิ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ผ่อนคลายความตึงเครียดที่เพิ่งเจอ

ณ บาร์แห่งหนึ่ง

บรรยากาศสลัว เสียงเพลงเบาๆ ปะปนกับเสียงคุยกันของลูกค้าโต๊ะไกลๆ

โยฮันนั่งเท้าแขนกับเคาน์เตอร์บาร์ มือข้างหนึ่งถือแก้วเหล้าคนเล็กน้อยก่อนกระดกดื่มไล่ความเจ็บปวด แผลที่หัวไหล่ถูกพันผ้าพันแผลเรียบร้อยแล้ว แต่ความเจ็บในอกกลับยิ่งกว่าเดิม

ไม่นาน ชายผมเกรียนซึ่งมีผ้าปิดตาข้างซ้ายก็เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ โดยไม่ได้รับเชิญ เขาถือแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนห่วงใย

"ดูท่า นายคงจะไม่สบายใจนัก โดนคนที่ไว้ใจยิงใส่ แถมยังโดนไล่ด้วย มันคงเจ็บใจน่าดูเลยสินะ" อดีตหัวหน้าหน่วยที่ห้า ซึ่งตอนนี้โดนลดขั้นเป็นแค่มือขวา มีฐานะเท่าเทียมกับโยฮันพูดขึ้น

"เรื่องของฉัน อย่ามาแส่" โยฮันตอบเสียงห้วน กระดกเหล้าอีกอึกใหญ่ รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดล้วนถูกคนที่จับตาดูทิมรายงานทุกย่างก้าว ทำให้คนในแก๊งอาจจะรู้กันหมดแล้ว

"ก็แค่เห็นใจน่ะ... คนอย่างนายรับใช้เขามาตั้งกี่ปี ทำทุกอย่าง เสียสละทุกอย่างเพื่อเขา แต่เขากลับเชื่อคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันมากกว่า... แล้วยังไล่นายให้พ้นหน้าด้วยนี่นะ แต่... ถ้านายช่วยฉันสร้างปัญหาเล็กๆ น้อยๆ พอให้นายน้อยของนายได้ออกโรงเอง... รับรองว่าฉันจะช่วยให้นายได้กลับมามีอำนาจ แถมยังไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีกด้วย" เฟรมเอ่ยหว่านล้อมคนที่หัวใจกำลังสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

"กูไม่ทำร้ายพี่ทิม! อย่ามาพูดจาแบบนี้! อยากตายหรือไง!" โยฮันตวัดเสียงดังขึ้น สายตาแดงก่ำมองคนข้างๆ ด้วยความโกรธ

"ฉันไม่ได้ให้นายทำร้ายเขาซะหน่อย... แค่อยากให้นายเปิดตาให้กว้างขึ้น ว่าเขาเหมาะสมจะเป็นผู้นำพวกเราต่อไปจริงหรือ? คนที่ปล่อยให้ความรักครอบงำจนละทิ้งพวกพ้องแบบนี้... เขาจะพาพวกเราไปรอดได้ยังไง" ชายผมเกรียนพูดเสียงต่ำก่อนจะลุกขึ้นยืน

"คิดดูให้ดีนะ... คนที่ไม่เห็นค่าความภักดีของนาย ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ต่อให้นายทำดีด้วยแค่ไหน ยังไงเขาก็มองไม่เห็น"

พูดจบ เฟรมก็เดินจากไป ทิ้งให้โยฮันนั่งอยู่กับความคิดขัดแย้งในใจ ความเจ็บปวด ความน้อยใจ และความลังเลเริ่มกัดกิน

เขาจ้องมองเหล้าในแก้วนิ่งนาน ก่อนจะกระดกจนหมดแก้วแล้ววางลงอย่างแรง จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกจากบาร์ท่ามกลางความไม่แน่นอนที่เริ่มก่อตัวขึ้น

กลางดึก

ห้องนอนของทิม

เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่ทิมกลับนอนไม่หลับ ความกังวลที่วอร์ไม่ปรากฏตัวเหมือนอย่างเคย ทำให้เขาต้องลุกขึ้นแต่งตัวออกมาหาด้วยความสงสัย

ท่ามกลางถนนที่เงียบสงบ ไฟของคลินิกยังคงเปิดสว่าง หน้าคลินิกมีรถเก๋งสีดำจอดอยู่ ซึ่งเป็นรถของวอร์ ทิมเปิดประตูออกจากคาเฟ่ ก้าวเดินข้ามถนนไปยังอีกฝั่งอย่างไม่ลังเล

ภายในคลินิก

ทิมผลักประตูกระจกเข้าไปด้านในอย่างคุ้นเคย และภาพที่เห็นก็ทำให้เขาต้องยืนชะงักค้าง

วอร์กำลังจัดข้าวของใส่กระเป๋าเป้สีดำ ทิมไม่ทันเห็นว่ามีอะไรบ้าง ทั้งการแต่งตัวด้วยชุดสีดำมิดชิดต่างจากทุกครั้งที่เคยเจอ ทำให้ทิมรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

"คุณวอร์... จะไปไหนเหรอครับ ทำไมไม่เห็นบอกล่วงหน้า"

วอร์หันขวับมามอง ความรีบทำให้เขาไม่ทันสังเกตว่าทิมเข้ามา ทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคย ความตื่นตัวก็หายไปบางส่วน เหลือเพียงความอ่อนโยนปนความลังเลที่พยายามซ่อนไว้

"มีเรื่องด่วนที่บ้านนิดหน่อยครับ ผมต้องกลับไปจัดการ พรุ่งนี้เช้าผมก็กลับมาแล้ว"

"เรื่องร้ายแรงไหมครับ ให้ผม... ไปเป็นเพื่อนไหม" ทิมก้าวเข้ามาใกล้

"ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองได้" วอร์วางของที่ถือลง แล้วเดินเข้ามาประชิดคนตรงหน้า จนลมหายใจอุ่นปะทะใบหน้าหวานเบาๆ

"งั้นก็ได้ครับ" ทิมพยักหน้าเชื่อฟัง ทั้งที่ยังมีความสงสัยอยู่ในใจ

"คืนนี้คุณคงคิดถึงผมแย่ พรุ่งนี้ผมจะมาชดเชยให้นะครับ" วอร์ค่อยๆ ยกมือจับคางกลมเบาๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นมองตา ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากอย่างลึกซึ้งและดูดดื่ม ลิ้นประสานกันอย่างโหยหา ทิมเกาะกุมอกเสื้อแน่น ตอบรับด้วยความตั้งใจและพยายามปล่อยวางความสงสัยลง

เมื่อถอนจูบออก ทั้งคู่ต่างหายใจเข้าลึกๆ สายตาทั้งสองมองกันด้วยความรักและความเป็นห่วง

"กลับไปพักผ่อนเถอะครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกก่อน"

"คุณมีธุระ ผมเข้าใจครับ"

วอร์ก้มลงคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายที่ไหล่ข้างหนึ่ง มืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็จูงมือทิมเดินออกจากคลินิกพร้อมกัน

วอร์ทำการล็อกประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันมาสบตากับทิมอีกครั้ง

"แล้วเจอกันนะครับ ผมจะรีบกลับมา"

"ครับ ผมจะรอ"

ทิมยืนอยู่ที่ขอบถนน มองร่างสูงเดินห่างออกไปขึ้นนั่งในรถที่จอดรออยู่ก่อน วอร์ลดกระจกหันมาโบกมือลา ก่อนจะเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ ระยะทางที่ห่างออกไปทำให้ไฟท้ายสีแดงค่อยๆ เลือนจางหายไปในความมืด ตราบจนไม่เห็นแม้แต่ร่องรอย

ทิมยังคงยืนมองตามอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจยาวพร้อมความกังวลในใจ

วันต่อมา

ณ คาเฟ่ของทิม

แดดแรงยามกลางวันส่องกระทบลงพื้นถนน ขณะที่ลูกค้าในร้านที่เข้ามานั่งช่วงเที่ยงเริ่มทยอยกลับไป ทิมยืนเช็ดโต๊ะพลางชะเง้อมองไปทางคลินิกฝั่งตรงข้ามเป็นระยะๆ

ประตูคลินิกยังคงปิดสนิท ไม่มีแสงไฟจากภายในที่เคยส่องสว่าง ทั้งที่เวลาผ่านไปตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงบ่ายวันนี้

คำพูดที่ว่า 'พรุ่งนี้เช้าผมก็กลับมา' ยังดังก้องอยู่ในหู แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ความวิตกกังวลเริ่มหนักอึ้งมากขึ้น

"พี่ทิม... วันนี้ผมขอตัวกลับก่อนได้ไหมครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย" สกายเดินเข้ามาพูดเสียงอ่อน ใบหน้าซีดเซียวผิดปกติ

"เป็นอะไรมากไหม ไปหาหมอหรือยัง" ทิมวางผ้าเช็ดโต๊ะลง รีบเข้ามาจับแขนดูอาการอย่างเป็นห่วง

"ยังครับ... แค่เวียนหัวและปวดตัวนิดหน่อย ได้นอนสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นแล้วครับ"

"ได้สิ กลับไปพักผ่อนเถอะ ถ้าไม่ไหวก็โทรมานะ"

"ขอบคุณครับ"

เมื่อสกายจากไป ทิมก็เริ่มเก็บของปิดร้านก่อนกำหนด ท่ามกลางความว่างเปล่าและความกังวลที่ยังไม่จางหาย ทำให้ทิมเองก็ไม่มีใจทำอะไรเช่นกัน

ครืด...! ครืด...!

จู่ๆ เสียงสั่นโทรศัพท์ก็ดังลั่นขึ้น ทิมรีบหยิบขึ้นมาดูชื่อผู้โทร คิดว่าอาจจะเป็นคนที่เฝ้ารอ แล้วก็ต้องถอนหายใจยาวออกมาเมื่อพบว่าเป็นโยฮัน

"ฮัลโหล"

[พี่ทิม! ที่ท่าเรือเกิดเรื่องแล้วครับ] โยฮันพูดเสียงตื่นตระหนกปนหัวเสียเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น"

[ลูกค้าต้องการส่งสินค้า ต่อรองค่าขนส่งกดซะมิดไม่ให้เหลือกำไรเลย ผมไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วครับ]

"มันใหญ่มาจากไหน ลูกค้าใหม่เหรอ ไม่รู้กฎของเราหรือไง"

[ลูกค้าของพี่พสินครับ เขาไม่ยอมคุยกับใคร พี่รีบมาช่วยไกล่เกลี่ยหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวผมคงได้อัดลูกค้าแน่] เสียงโยฮันหงุดหงิดอย่างชัดเจน

ทิมนิ่งคิดชั่วครู่ แม้ในใจยังมีความลังเล แต่หน้าที่และความรับผิดชอบยังคงอยู่

"รอฉันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันไปเดี๋ยวนี้"

ทิมวางสายลง หันมองคลินิกที่ยังคงเงียบเหงาอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหน้าทำหน้าที่ของตัวเอง ปล่อยวางเรื่องของวอร์เอาไว้ก่อน คิดว่าถ้าเขาว่างก็คงจะติดต่อกลับมา