14 หมอกระจอก

ค่ำวันต่อมา

ณ ห้องนอนทิม

โยฮันเปิดประตูพรวดเข้ามาแทบจะกระแทกผนัง รีบวิ่งมาข้างเตียงด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"พี่ครับ! เป็นไงบ้างครับ!"

"จะเสียงดังทำไม หูฉันไม่ได้หนวก" ทิมนั่งพิงหัวเตียงดูโทรศัพท์อยู่ มองด้วยสีหน้าสงบ แม้ใบหน้าจะยังซีดเผือด

"แล้วพี่เป็นไงบ้างล่ะ! ทำแผลเสร็จแล้วเหรอ เข้าลึกไหม โดนจุดสำคัญหรือเปล่า!" โยฮันถามรัว สายตาส่องสำรวจเหนือผ้าพันแผลที่โผล่พ้นแขนเสื้อเล็กน้อยอย่างกังวล

"ฉันยังไม่ตายก็พอ" ทิมตอบเสียงราบเรียบ

"ผมยังห่วงอยู่เลยที่ปล่อยพี่กลับมาทั้งแบบนั้น น่าจะให้ผมช่วยทำแผลให้ก่อน" โยฮันถอนหายใจยาว

"เลิกคร่ำครวญซะที น่ารำคาญ" ทิมหันไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์ต่อ

แกร็ก!

จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างไม่เกรงใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางหยิ่งยโส

"นึกว่าตายไปแล้วซะอีก" พสินเหลือบมองคนบนเตียงด้วยท่าทางไม่แยแสมากนัก

"นั่นปากพี่เหรอ! ถ้าจะมาพูดจาไม่ดีแบบนี้ พี่กลับไปเลยดีกว่า!" โยฮันรีบก้าวขวางหน้าทิมอย่างไม่เกรงกลัว

"หึ... ไม่ได้อยากจะมาเท่าไหร่หรอก แต่หัวหน้าเป็นห่วง สั่งให้เอายามาให้" พสินยื่นถุงยาให้โยฮันโดยไม่มองหน้าใคร

"ทำเป็นเรื่องใหญ่อะไรกัน ฉันไม่ได้เพิ่งเคยโดนยิงซะหน่อย" ทิมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่แพ้ความหยิ่งของอีกฝ่าย

"ว่าแต่..." พสินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น โน้มใบหน้าลงมาจ้องตาทิม "นายไม่เห็นว่ามีคนลอบยิงจริงๆ หรือว่า... กำลังแกล้งโง่ทำเป็นไม่รู้กันแน่...!"

"นายคิดว่าไงล่ะ" ทิมยิ้มมุมปากเยือกเย็น ไม่ยอมลดทอนความเข้มแข็งลงแม้แต่นิดเดียว

"ไม่เลวนี่... แต่ระวังไว้หน่อยก็ดี! เดี๋ยวจะเจอคนจริงเข้าไม่รู้ตัว" พสินยืดตัวขึ้น พร้อมเหลือบมองผ้าพันแผลที่ดูจะเรียบร้อยกว่าที่เคยเห็น

"ดูท่า คนที่ทำแผลให้คงเป็นหมอคนนั้นสินะ" พสินพูดเหมือนหยอกเย้าแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง แววตาเจ็บปวดขึ้นมาครู่หนึ่งแล้วก็จางหายไป

"แล้วมันยังไง" ทิมยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน

"ไอ้หมอโง่นั่นมันไม่สงสัยเลยเหรอว่า เจ้าของคาเฟ่เล็กๆ อย่างนาย ทำไมถึงโดนยิงได้" พสินยกมุมปากยั่วเย้าด้วยความสะใจ

แกร็ก!

ทิมชักปืนจากใต้หมอนขึ้นมาจ่อตรงหน้าผากพสินทันที ด้วยความรวดเร็วจนคนยืนใกล้ชิดตกใจ

"พูดจาหมาๆ ออกมาอีกคำสิ ฉันระเบิดหัวสมองนายแน่" ทิมจ้องกลับด้วยสายตาแน่วแน่ เป็นเชิงว่าเขาทำได้จริงๆ

"โห... หวงจังนะคนนี้" พสินไม่ขยับหนี แถมยังยิ้มตอบ "จะรอดูว่าจะไปได้สักกี่น้ำ... อยากรู้จังว่าเขาจะทำหน้ายังไง ถ้ารู้ว่านายไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด"

"ห้ามนายแตะต้องเขาเด็ดขาด ไม่งั้น แม้แต่ชีวิตนาย... ฉันก็ไม่ละเว้น!" ทิมจ้องด้วยสายตาคมกริบราวกับมีดโกน

"ผมว่าพี่กลับไปเถอะครับ ถ้าพี่จะมาหาเรื่องก็อย่ามาเลยดีกว่า" โยฮันรีบขอให้พสินออกไป กลัวเรื่องจะบานปลายกว่านี้

แกร็ก...

ประตูเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เสียงฝีเท้าดังนุ่มนวลแต่หนักแน่น

"เหมือนผมจะเคยบอกไปแล้วนะครับ ว่าไม่ชอบให้ใครก็ไม่รู้เข้ามาในห้องนี้" วอร์เดินเข้ามาพร้อมกล่องอุปกรณ์ทำแผลในมือ สวมชุดสีขาวสะอาดหลังจากเพิ่งปิดคลินิกเสร็จ มองผู้มาเยือนด้วยสายตาเย็นชา

"คุณวอร์..." ทิมตกใจเล็กน้อย รีบลดปืนลงทันที

"ผมเพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าคนนอก... ก็สามารถออกคำสั่งที่นี่ได้ด้วย" พสินเอ่ยเสียงหัวเราะเยาะ

"ถ้าผมได้ยินไม่ผิด เมื่อกี้คุณทิมบอกว่าผมเป็นคนของเขานะครับ งั้นก็เท่ากับว่า... คนนอกที่คุณพูดถึงก็คือคุณเอง... ไม่ใช่เหรอครับ" วอร์ตอบกลับทันที รอยยิ้มผู้ชนะติดอยู่ที่ริมฝีปาก

"เหอะ! ปากดีนี่ หวังว่าฝีมือจะดีเหมือนปากนะครับ" พสินขมวดคิ้ว ยิ้มเยาะอีกครั้ง

"ฉันจะไม่พูดเป็นครั้งที่สอง ออกไปจากห้องฉันซะ..." ทิมยกปืนขึ้นมาจ่อคนที่ยืนข้างเตียงอีกครั้ง เลื่อนนิ้ววางบนไกปืน จ่อนิ่งมองพสินด้วยสายตาไม่ผ่อนปรน

"ไปก็ได้ ยังไงก็เห็นแล้วว่ายังไม่ตาย..."

พสินก้าวเดินออกไป ก่อนจะชะงักเท้าขณะกำลังจะเดินสวนวอร์ กระซิบเสียงเบาแต่เน้นย้ำ

"แค่หมอกระจอก! มีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องของสูง... ไม่เจียมตัว!!" พูดจบร่างสูงก็เดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

วอร์แค่ยิ้มมุมปากอย่างสงบ ก่อนเดินเข้ามานั่งข้างเตียงทิม ทิ้งความหยิ่งของพสินไว้เบื้องหลัง

"ต้องขอโทษแทนพสินด้วยนะครับ หมอนี่ปากไม่ดีเท่าไหร่" ทิมเอ่ยเสียงอ่อย

"พี่จะไปขอโทษแทนเขาทำไม พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย ไอ้พี่พสินมันวางอำนาจเก่งเองต่างหาก ผมก็ไม่เคยชอบเขาเลย" โยฮันตัดบทพูดอย่างหัวเสียแทนเจ้านาย

"คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษเลยครับ" วอร์เริ่มจัดเตรียมอุปกรณ์ทำแผล มองใบหน้าหวานด้วยความห่วงใย

"ว่าแต่... คุณหมอเป็นคนทำแผลให้พี่ทิมเหรอครับ พี่ไปขอให้เขาช่วยงั้นเหรอ" โยฮันหันมามองจับผิดทั้งสองคนตรงหน้า น้อยใจที่ทิมไม่ยอมให้ตนช่วย แถมยังไล่ให้ไปจัดการงาน จนเพิ่งได้มาดูแลตอนนี้

"ผมเข้ามาเจอคุณทิมเองครับ ผมก็แค่ทำตามหน้าที่" วอร์ตอบชัดเจน มือเตรียมสำลีชุบแอลกอฮอล์และน้ำเกลือที่เตรียมมา

"แล้วคุณหมอเข้ามาเจอตอนไหนงั้นเหรอครับ" โยฮันมีความไม่พอใจผุดขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเข้ม

"ไม่ใช่เรื่องของนาย หมดธุระแล้วก็กลับไปซะ" ทิมแทรกขึ้นเสียงเข้มตัดบททันที สายตาจ้องไปที่โยฮันที่กำลังทำตัวข้ามเส้น

"ผมคงลืมบอกพี่ไปสินะ ผมจะค้างที่นี่"

วอร์ชะงักมือเล็กน้อย ไม่พอใจกับคำพูดของโยฮันทันที

"นายกลับไปซะ ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งใคร นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาคอยจับตาดู มันน่ารำคาญ!" ทิมขึ้นเสียงเข้ม บีบให้โยฮันล้มเลิกความตั้งใจ

"ถ้าผมเกิดมาเป็นคนระดับสูงแบบพี่ ผมคงจะทำตามที่พี่บอกได้ แต่พี่อย่าลืมนะ... น้องชายผมอยู่ในมือปู่พี่ คิดว่าผมจะขัดคำสั่งเขาได้งั้นเหรอ!" โยฮันพูดอย่างเหลืออด เปิดเผยความจริงที่เขาเก็บงำมานาน

ทิมรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว จึงเข้าใจว่าทุกความเป็นห่วงและการดูแลของโยฮันที่มีต่อตน ล้วนมาจากการถูกบีบบังคับ ในใจจึงรู้สึกสงสารโยฮันอยู่ไม่น้อย

"งั้นก็ตามใจนาย อยากนอนตรงไหนก็นอน" ทิมถอนหายใจพูดเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิด แต่ยังแฝงความเย็นชาอยู่

วอร์ที่เพิ่งรู้ว่าเบื้องหลังความจงรักภักดีมีเรื่องที่เกินความคาดหมายขนาดนี้ด้วย รับรู้ถึงความหนักหน่วงของคำว่าอำนาจอยู่เต็มอก

ค่ำวันนั้น

ในห้องนอนของทิม

ขณะที่เสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำยังดังก้องอยู่ วอร์เดินถือแผงยาและแก้วน้ำใสเย็นเข้ามาใกล้เตียง นั่งลงเบาๆ ที่ขอบเตียง มือหนาส่งยาและน้ำให้ร่างบางที่นั่งพิงหัวเตียงอย่างระมัดระวัง

"คืนนี้ผมไปนอนที่โซฟาแทนนะครับ มีโยฮันอยู่ด้วย คงไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะนอนด้วยกัน" วอร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่อบอุ่น ปลายนิ้วลูบผมนุ่มของทิมเบาๆ อย่างเอาใจใส่

"ครับ... ผมก็ว่างั้นเหมือนกัน" ทิมตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ แววตาแฝงความรู้สึกเสียดาย

"พักผ่อนเถอะครับ ดึกมากแล้ว"

"ครับ"

ไม่นานเสียงน้ำในห้องน้ำก็เงียบลง โยฮันที่สวมเสื้อยืดธรรมดาเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กพาดบนไหล่ ทันทีที่สายตาเห็นวอร์นอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนโซฟา ส่วนทิมก็นอนเงียบสงบบนเตียง ความหงุดหงิดในอกก็กำเริบขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นความสนิทสนมที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสอง

ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าผ้าห่มกับหมอนใบเล็กออกมา ปูลงบนพื้นติดขอบเตียงราวกับต้องการสร้างรั้วกั้นระหว่างคนที่เขาห่วงใยกับอีกคนที่เพิ่งจะเข้ามาในชีวิต สายตาจับจ้องใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

"พี่ทิม ผมขอโทษนะครับที่ผมหงุดหงิดไปเมื่อกี้ ผมแค่..." โยฮันเงียบไปครู่หนึ่ง "ช่างมันเถอะครับ ฝันดีนะพี่" โยฮันกระซิบเสียงเบาแทบจะไม่เป็นคำ ก่อนจะม้วนตัวเข้าหาผ้าห่มพร้อมหลับตาอย่างอ่อนล้า

ความเงียบกลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง แต่ทิมกลับยังไม่หลับ เขาได้ยินทุกประโยคจากปากของลูกน้อง แววตาคมกริบมองลงไปยังร่างที่นอนหลับอยู่บนพื้นด้วยความสงสาร ก่อนจะพลิกมองไปยังโซฟา และก็พบว่าวอร์กำลังหันสายตามองเขาอยู่เช่นกัน

ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมา เพียงแต่ทั้งคู่ค่อยๆ ยิ้มให้กันบางๆ ที่มุมปาก เป็นการสื่อสารสั้นๆ ว่า 'เข้าใจ' และ 'ไม่เป็นไร' ก่อนจะหันหน้ากลับไปคนละทิศทาง ปิดตาพักผ่อนท่ามกลางความเงียบที่บรรยากาศดูน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ทิมพยายามข่มตาหลับ แต่กลับไม่สามารถหลับได้เลย ลืมตามองเพดานเงียบๆ ก่อนจะเผลอเบนสายตาไปที่ร่างสูงบนโซฟา ที่ตัวยาวจนขาล้ำออกมานอกขอบที่พักแขนเล็กน้อย

เสียงหายใจสม่ำเสมอของโยฮันที่นอนขดตัวอยู่ข้างเตียงบอกชัดเจนว่าเขาหลับสนิทแล้ว ส่วนวอร์... ดูเหมือนจะหลับลึกเช่นเดียวกัน

ทิมขยับตัวลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ก้าวอ้อมข้ามร่างของลูกน้องไปช้าๆ จนมาถึงโซฟาที่ติดกำแพง แววตาเปล่งประกายอ่อนโยนเมื่อมองจ้องใบหน้าของคนที่รัก

มับ! ฟึ่บ!

ทันทีที่ทิมโน้มตัวลงมองเล็กน้อย คนบนโซฟาก็ขยับตัวไวจนแทบไม่ทันตั้งตัว มือหนาโอบเอวบางดึงลงมาทับแนบกายตัวเอง ทั้งที่ยังไม่ลืมตาเต็มที่

"อ่ะ! คุณ... หลับไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ" ทิมกระซิบเสียงสั่นเบาๆ แทบจะกลั้นหายใจกลัวอีกคนจะตื่น

"คุณยังไม่หลับ ผมจะหลับลงได้ยังไง" วอร์ลืมตาขึ้น แววตาอ่อนโยนจับจ้องใบหน้าหวาน

"สงสัยผมนอนกลางวันเยอะไปหน่อย เลยไม่ง่วงน่ะครับ" ทิมหลบสายตาไปทางอื่นเล็กน้อย

"หรือว่า... คิดถึงผมอยู่กันแน่" วอร์พูดแทรกขึ้นเบาๆ รอยยิ้มมุมปากดูเย้ายวนกว่าเคย

"คิดถึงคุณด้วยครับ" ทิมตอบรับเสียงแผ่ว ใบหน้าซับสีเลือดขึ้นจนสังเกตได้

วอร์ยิ้มกว้างขึ้น มือหนาลูบไล้เส้นผมเนียนนุ่มอย่างช้าๆ ก่อนสายตาตกลงมาที่ริมฝีปากบาง มือเลื่อนลงมาจับที่ต้นคอเล็ก ออกแรงกดเบาๆ ให้ใบหน้าหวานเอื้อมเข้ามาใกล้ ก่อนจะยกศีรษะขึ้นประกบริมฝีปากซ้อนทับกันอย่างนุ่มนวล

ทิมตกใจชั่วครู่ เผลอเหลือบมองคนที่นอนอยู่ข้างเตียง พอเห็นว่ายังหลับลึกอยู่ ดวงตาก็ค่อยๆ ปิดลง ยอมรับความอ่อนหวานที่เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

ลิ้นทั้งสองสอดสัมผัสกันอย่างกลมกลืน ร่างบางสั่นสะท้านตามลมหายใจที่เร่งเร้า ผสานทั้งความตื่นเต้นที่อาจจะถูกจับได้ และความโหยหาความอบอุ่นที่โอบล้อมจากคนตรงหน้า

"พอ... พอก่อนเถอะครับ" ทิมรีบกระซิบเมื่อวอร์ถอนจูบเพื่อพักลมหายใจ ใบหน้าสีแดงฉานไล่ขึ้นถึงใบหูทั้งสองข้าง

วอร์ยิ้มอ่อน สายตามองคนตรงหน้าอย่างพอใจ ความต้องการที่พุ่งสูงทำให้เขาเองก็ต้องชะงักการกระทำด้วยเช่นกัน

"งั้นก็หลับเถอะครับ" กระชับแขนแกร่งโอบร่างบางแนบแน่นขึ้น

ทิมพยายามจะดันตัวลุกขึ้นเล็กน้อย แต่กลับถูกรัดกอดไว้จนขยับไม่ได้

"คุณ... จะทำอะไรครับ" ทิมถามเสียงแผ่วเบา

"นอนตรงนี้แหละครับ ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถอะ" วอร์กระซิบตอบพร้อมหลับตาลงอย่างสบายใจ แขนยังคงกอดรัดไม่ยอมปล่อย ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเส้นผมที่ทำให้ใจสงบลงได้

ทิมเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้คัดค้าน เพียงแต่ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่มีเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะมั่นคง

ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีใครมอบให้มาก่อนปลอบประโลมจิตใจดวงน้อยๆ ได้เป็นอย่างดี

ดวงตาทั้งสองค่อยๆ ปิดลง พร้อมรอยยิ้มแห่งความสุขที่เรียบง่ายแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น

เช้าวันต่อมา

"พี่... ทิม!!!!"

เสียงตะโกนลั่นห้องจนทำลายความเงียบยามเช้า โยฮันตกตะลึงเมื่อเห็นเจ้านายที่ตนเฝ้าดูแลอย่างดี นอนแนบสนิทอยู่บนตัวของคุณหมอหนุ่ม

"หือ... เสียงดังอะไรแต่เช้า" ทิมกับวอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ทิมขยี้ตาพร่ามองคนที่ยืนค้างอยู่ข้างเตียง

"ก็พี่นั่นแหละ! ทำอะไรกัน เตียงมันนอนไม่สบายหรือไง ถึงไปนอน... ฮึ่ย!!!" โยฮันพูดไม่จบประโยค ปากค้างเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน

ทิมรีบขยับตัวลุกขึ้น ทางฝั่งวอร์ก็ค่อยๆ ประคองร่างบางให้นั่งลงอย่างนุ่มนวล แววตายังคงอ่อนโยนไม่เปลี่ยน

"แล้วนายจะโวยวายทำไม" ทิมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้แก้มจะยังแดงระเรื่อ

"พวกพี่เป็นอะไรกัน! ทำไมถึง...!" โยฮันอึกอัก พูดไม่ออกเมื่ออารมณ์อัดแน่นจนล้นออกมา

"เป็น..." ทิมหันไปมองหน้าวอร์ สับสนจนหาคำตอบไม่ได้ว่าควรอธิบายความสัมพันธ์นี้อย่างไรดี

"หน้าคุณก็ไม่เหมือนคนโง่นะครับ แค่เห็นก็น่าจะรู้แล้ว ทำไมต้องถาม" วอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

"นี่คุณหมอ!! ผมไว้ใจคุณให้ดูแลพี่ทิม ไม่ได้ให้คุณมาปีนเกลียวแบบนี้นะครับ!!" โยฮันกระชากเสียงสูง

"ผมไม่ได้ปีนซะหน่อย" วอร์ตอบกลับทันที

"นายโง่ขึ้นนะโยฮัน ฉันมานอนกับคุณวอร์เอง นายก็เห็นอยู่แล้ว คำพูดแบบนั้นห้ามให้ฉันได้ยินอีก ฉันไม่ชอบ!" ทิมขัดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง สายตาคมกริบมองลูกน้องจนคนโตกว่าต้องชะงัก

"นี่พี่... ทำไมพี่เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้!! คุณเอายาอะไรให้พี่ทิมกิน ยาเสน่ห์ใช่ไหม!! พี่ทิมของผมถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้!!"

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา วอร์เปลี่ยนสีหน้าเป็นเข้มขรึมจริงจังทันที เขาดึงร่างบางเข้ามาใกล้จนแทบชิดอก มือหนาจับคางทิมเบาๆ ให้หันมามองตน ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากอย่างรวดเร็วและหนักแน่น

ครั้งนี้ไม่ใช่จูบอ่อนหวาน แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ลิ้นชอนไชลุกล้ำอย่างวู่วามจนทิมต้องตอบรับโดยไม่รู้ตัว