ตอนที่6 : ไร้หัวใจ Nc

หลังจากเขาสุขสมจากร่างกายของเธอแล้ว อัญญารินที่หอบเหนื่อยก็รีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่แล้วเดินออกไปนั่งหน้าห้องเพื่อทำหน้าที่เลขาต่อเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย แม้ว่าร่างกายแทบจะยืนไม่ไหวแต่ก็แบกสังขารทำงานต่อเธอจะอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้ ไม่งั้นเขาคงหาว่าเธอสำออยเป็นแน่

"ตอนเที่ยงฉันอยากกินอาหารอิตาลี" คาลวินสั่งเธอผ่านเครื่องอินเตอร์คอม

"เดี๋ยวให้คุณจอห์นจัดการให้นะคะ" อัญญารินตอบกลับเขา พร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างกำลังจะหยิบโทรศัพท์เพื่อติดต่อคนสนิทของเขา

"ฉันสั่งเธอ" พูดจบก็วางสายไปทันที อัญญารินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ คำสั่งของเขาคือสิ่งที่เธอต้องทำตาม ร้านอาหารอิตาลีที่เขาอยากินอยู่ไกลจากที่ตั้งบริษัทเป็นสิบกิโล เธอขับรถไม่เป็นเพราะงั้นคงต้องนั่งรถแท็กซี่ไปอีกตามเคย

"สิบเอ็ดโมงน่าจะทัน" เธอนั่งคำนวณเวลาในการไปซื้อมื้อเที่ยงให้กับเขา งานบนโต๊ะก็ต้องสะสางให้เสร็จก่อนเย็นนี้ ถ้าเธอมียี่สิบร่างได้ก็จะดี

พอถึงเวลาสิบเอ็ดโมงตรงร่างบางจึงรีบเก็บของเพื่อไปซื้ออาหารให้กับเขา เธอโทรไปสั่งอาหารที่ร้านไว้เรียบร้อยแล้วโชคไม่ดีที่ร้านนี้ไม่มีบริการเดลิเวอรี่เพราะเป็นแค่ร้านอาหารอิตาลีเล็กๆ ที่คาลวินชอบไปทานอยู่บ่อยๆ เขาชอบหรือไม่ชอบอะไรเธอรู้หมดทุกอย่าง

"อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ ทานเลยไหมคะ" ร่างบางกลับมาถึงบริษัทตอนเที่ยงกว่า

"ไปไหนของเขา" เธอไม่เจอใครอยู่ในห้องทำงานแม้แต่คนเดียว ทั้งห้องเงียบสนิทไร้เงาคน

"คุณอัญไม่ได้ไปกับเจ้านายเหรอครับ" จอห์นที่เข้ามาเอาเอกสารเห็นอัญญารินอยู่ในห้องของเจ้านายจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

"ไม่ค่ะ เขาไปไหนเหรอคะ"

"เห็นเจ้านายบอกว่าจะไปทานอาหารแล้วก็ขับรถออกไปตั้งแต่สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วครับ" จอห์นบอกกับเธอตามสิ่งที่ตนเองเห็น อัญญารินคอตกเขาคงแกล้งเธออีกแล้วโดยการหลอกให้เธอนั่งรถไปซื้ออาหาร เมื่อเธอกลับมาเขาก็ออกไปทานอาหารข้างนอก

"คุณจอห์นทานมื้อเที่ยงหรือยังคะ"

"กำลังจะไปทานครับ"

"นี่ค่ะ ฉันให้" อัญญารินส่งถุงอาหารของร้านอิตาลีให้กับจอห์น เธอมั่นใจว่ายังไงคาลวินก็ไม่กลับมาทานอาหารที่เธอซื้ออยู่แล้ว เขาแค่ต้องการแกล้งเธอเท่านั้นแหละ

"แล้วคุณอัญล่ะครับ"

"ฉันยังไม่หิวค่ะ คุณจอห์นเอาไปทานเถอะค่ะ" เธอยัดถุงอาหารใส่มือให้อีกคนแล้วเดินถอนหายใจออกมาจากห้อง

ตกบ่ายคาลวินกลับมาพร้อมนางแบบสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งเธอเคยเห็นหล่อนในนิตยสารและแฟชั่นโชว์ที่มีชื่อเสียง

อัญญารินมองตามคนทั้งคู่เข้าไปในห้องและได้แต่หน้าสลด ผู้หญิงแบบเธอจะเอาอะไรไปสู้นางแบบคู่ขาของเขาได้ แต่ละคนมีสง่าราศีทั้งนั้นผิดกับเธอที่เหมือนเด็กมัธยมใจแตกหนีพ่อแม่มาอยู่อเมริกาเสียมากกว่า

"เอากาแฟกับของว่างเข้ามาให้ฉันกับแอนนี่ด้วย" เสียงของคาลวินจากอินเตอร์คอมสั่งเธอแล้ววางสายไป หน้าที่เลขาอย่างเธอก็ทำได้แต่คอยทำตามคำสั่ง

ก๊อกๆ มือเล็กยกมือขึ้นมาเคาะประตู แต่ไร้เสียงคนตอบกลับ

"ขออนุญาตค่ะ" เมื่อถือถาดกาแฟและของว่างเข้ามาก็เจอเข้ากับภาพบาดตาบาดใจของสองร่างชายหญิงกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มไม่ได้สนใจเธอด้วยซ้ำ อัญญารินจึงวางถาดกาแฟให้เงียบและพยายามทำตัวให้เหมือนอากาศธาตุที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตึกตัก~ ตึกตัก~ เสียงหัวใจดวงน้อยๆ ที่ไม่ภักดีเต้นเร็วจนเธอปวดหนึบในอก ตอนที่ได้เห็นภาพเมื่อกี้นี้ทำไมกันนะทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บที่หัวใจตอนเขากำลังจูบกับคนอื่น

"บายค่ะคาลวิน เจอกันครั้งหน้านะคะ" เมื่อนางแบบสาวสวยเดินออกจากห้องทำงานของเขา แต่ยังไม่วายตะโกนลาผู้เป็นเจ้าของห้องเสียงดัง อัญญารินก้มหัวให้ขณะที่แขกของเจ้านายกำลังเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอ

"นี่เธอ! แม่เลขาหน้าห้อง" นางแบบสาวสวยที่เหมือนจะเดินเลยไปแล้วดันหยุดตรงหน้าเธอเสียได้

"คะ?"

"ทำงานที่นี่มานานหรือยัง"

"หนึ่งปีกว่าแล้วค่ะ" อัญญารินตอบไปตามตรงเพราะไม่มีเหตุผลที่เธอต้องโกหก

"ตั้งแต่ทำงานมาคาลวินเคยพาผู้หญิงมาที่นี่บ้างไหม" นางแบบสาวถามด้วยความอยากรู้

"ไม่ค่ะ"

"งั้นฉันก็คือคนแรกสินะ ฉันไปก่อนนะมีงานต่อ" ว่าจบก็เดินยิ้มหน้าระรื่นออกไป ร่างบางมองตามหุ่นสวยได้รูปของนางแบบสาวสวยคนนั้นจนลับสายตา ทำไมเธอไม่เกิดมามีหุ่นที่เพอร์เฟกต์แบบนั้นบ้างนะ

"เฮ้อ! อิจฉาหุ่นแบบนั้นจัง" อัญญารินพูดแล้วทำตาละห้อย เธอก้มมองตัวเองที่เหมือนเด็กกะโปโลยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งความสวยเธอยิ่งเทียบไม่ติดพวกหล่อนเลยสักนิด

"เข้ามาหาฉันในห้อง" เสียงจากอินเตอร์คอมสั่งเธออีกแล้ว

อัญญารินเข้ามาในห้องตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้านาย มีหรือที่คนอย่างเธอจะกล้าขัดคำสั่งของเขา

"อาหารที่ฉันสั่งล่ะ" เมื่อเข้ามาในห้องคาลวินก็เปิดฉากถามถึงอาหารที่ตนเองสั่งไว้ก่อนหน้านี้

"ฉันเห็นคุณออกไปทานข้างนอกเลยเอาให้คุณจอห์นไปแล้วค่ะ" อัญญารินตอบกลับไปตามความจริงก็เพราะเขาไม่อยู่ เธอเสียดายถ้าต้องทิ้งเลยยกให้คนสนิทของเขาไป

"ฉันสั่งให้เธอทำแบบนั้นเหรออัญญาริน" คาลวินกดเสียงต่ำถามเธอ ร่างบางยืนก้มหน้ามองพื้น เธอผิดอีกแล้วทำไมเธอทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจเขาสักที

"ขอโทษค่ะ ถ้าคุณอยากทานฉันจะรีบไปซื้อให้ใหม่นะคะ" ร่างบางบอกกับเขาแล้วรีบร้อนจะออกไปซื้ออาหารให้เขาอีกครั้ง

"ไม่ต้อง! ฉันไม่หิวแล้ว ตอนนี้ฉันอยากกินอย่างอื่นมากกว่า" คาลวินบอกเธอพร้อมกับส่งสายตาเป็นนัยว่าสิ่งที่เขาอยากกินคือเธอ อัญญารินตัวสั่นเล็กน้อย เมื่อเช้าเขาเพิ่งเอาแต่ใจไป ตอนบ่ายเขาก็จะทำอีกแล้วหรือเขาเห็นเธอเป็นแค่ตุ๊กตายางที่มีไว้ให้เขาระบายอารมณ์แค่นั้นใช่ไหม

"แต่ฉันมีงานที่ต้องทำให้เสร็จก่อนบ่ายสามนะคะ" ร่างบางหยิบข้ออ้างเรื่องงานขึ้นมา

"เรื่องของเธอสิ ฉันสั่งเธอก็ต้องทำ!" คนอย่างคาลวินไม่ฟังข้ออ้างหรือคำแก้ตัวจากใครอยู่แล้ว เขาเป็นพวกหัวรั้นไม่ฟังใครและเอาแต่ใจตัวเอง

"มานี่! เดี๋ยวนี้!" คำสั่งเด็ดขาดของเขาคือสิ่งที่เธอต้องทำตาม ร่างบางเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ

"นั่งลงแล้วจัดการมันซะ" เขาปลดเข็มขัดแล้วล้วงหยิบแก่นกายใหญ่ออกมาจนมันแทบจะดีดหน้าเธอ มือเล็กคว้าหมับเข้าที่แก่นกายใหญ่ที่พองโตชี้โด่จนแทบจะปริแตก

"ซี้ด..ชักเร็วๆ" ร่างใหญ่ซี้ดปาก เมื่อถูกมือนุ่มเล็กๆ ของเธอสัมผัสเข้า

"แผล็บ..อื้อ" คนตัวเล็กแลบลิ้นเลียตั้งแต่ปลายมนจนถึงพวงไข่ทั้งสองลูกอย่างเป็นงาน

"อ๊า..อมมัน..ซี้ด" มือหนากดหัวเธอให้ครอบงับแก่นกายใหญ่เข้าไปในปาก ปากเล็กกับแก่นกายใหญ่มันไม่เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด แก่นกายใหญ่ของเขาเข้าไปจนสุดลำคอจนเธอแทบจะสำลัก

"อึก..อ๊อก..อื้อ!..อึก" ปากเล็กอมชักแก่นกายใหญ่จนเกิดเสียงในลำคอ

"ฟัค!..เสียวหัว..อ๊า" มือหนากำมือขยุ้มผมของเธอไว้แน่น คนตัวโตทิ้งตัวนั่งด้วยท่าทางสบายแล้วเงยหน้าครางอย่างเสียวซ่าน

"ซี้ด..พอ! ลุกขึ้นมา" เขาดึงคนที่นั่งอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้นมาแล้วอุ้มไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือหนาดึงกางเกงในตัวจิ๋วออกมาแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเองไว้ กระโปรงตัวสั้นถูกร่นจนขึ้นไปถึงเอวบาง

"อื้ม!..เจ็บค่ะ" คาลวินไม่รอช้าจับแก่นกายใหญ่ที่แทบจะปริแตกยัดใส่ร่องแคบจนสุดทางอย่างไม่รีรอ

"ซี๊ด..แน่นมาก" มือหนาจับเอวบางไว้แน่นแล้วอัดกระแทกใส่จนถี่ยิบ

สวบ! สวบ! ปึก! เสียงเนื้อกระทบดังกันจนลั่นห้องพอๆ กับเสียงครางของทั้งคู่

"อู๊ย..อ๊าย" ร่างบางเกร็งกระตุกถี่ๆ แล้วหมดแรงจนแทบจะหลับเสียตรงนั้น คนตัวโตยังเอาแต่ใจตัวเองไม่เลิกและขยับสะโพกเข้าออกรัวๆ จนแทบไม่มีช่องว่างให้พักหายใจ

"อ๊ะ..อ๊า" ขาเรียวถูกยกขึ้นมาพาดไหล่ของคาลวินเอาไว้ เขาจัดหนักเธอเต็มที่จนอัญญารินหัวสั่นหัวคลอน

"ซี้ด..ฟัคๆ ..อ๊าง..ออกแล้ว..อ๊าง" งูยักษ์พ่นพิษสีขาวขุ่นจนเต็มร่องแคบจนมันไหลย้อนออกมาด้านนอก

"แฮ่กๆๆ" ร่างบางนอนหอบอย่างหนักหายใจไม่ทันลุกขึ้นแทบไม่ไหว

"รีบลุกไปทำงานของเธอซะ" เขาสั่งและไล่เธอออกจากห้อง อัญญารินพยุงตัวเองที่ไม่ต่างจากตุ๊กตายางที่มีชีวิตลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองด้วยความเหนื่อยอ่อน

"ขอคืนด้วยค่ะ" ร่างบางแบมือขอชั้นในของตัวเองคืนเธอจำได้ว่าเขายัดใส่กระเป๋ากางเกงไป

"ฉันสั่งให้ไปทำงาน เดี๋ยวนี้!" คาลวินออกคำสั่งเสียงดังฟังชัด

"ขอชั้นในของฉันคืนก่อนค่ะ"

"ไปทำงาน!"

เขาสั่งเสียงดังฟังชัดยืนยันว่าจะไม่ยอมคืนชั้นในให้เพราะต้องการจะแกล้งเธอ ร่างบางค่อยๆ เดินหนีบๆ กลัวว่าน้ำรักของเขาจะไหลออกมาจนคนอื่นเห็น เขาชอบทำให้เธออับอายแบบนี้เป็นประจำ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแกล้งเธอ

อัญญารินเดินหนีบขาจนมาถึงห้องน้ำแล้วจัดการล้วงเอาน้ำสีขาวขุ่นออกและทำความสะอาดจนเกลี้ยงเกลาจากนั้นจึงกลับมานั่งทำงานต่อ ช่วงล่างโล่งโจ้งจะนั่งจะยืนก็ต้องคอยระมัดระวัง

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน คาลวินเดินดุ่มๆ ผ่านโต๊ะของเธอไปอย่างไม่บอกกล่าวอะไร อัญญารินรีบเก็บของบนโต๊ะเธออย่างรวดเร็ว เธอเพิ่งเคลียร์งานเสร็จยังไม่ทันได้พักก็ต้องรีบวิ่งตามเขาไปที่รถไม่เช่นนั้นเธอได้นั่งแท็กซี่กลับเองอีกแน่ ตอนเลิกงานเขาอนุญาตให้เธอกลับพร้อมเขาได้เพราะไม่มีใครสงสัย ทุกคนนึกว่าเขาและเธอไปพบลูกค้าต่อ

"รอด้วยค่ะ รอฉันก่อน" ร่างบางวิ่งมาที่ลานจอดรถของบริษัททันเห็นคาลวินกำลังก้าวขาขึ้นรถ โดยมีจอห์นเป็นคนขับ อีกนิดเดียวเธอจะถึงรถแล้วแต่...

บรื้นนนน! รถคันหรูขับเฉียดหน้าเธอไปอย่างไวตามคำสั่งของคาลวิน ร่างบางมองตามรถตาละห้อยเขาไม่รอเธออีกแล้วแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีเขาก็ไม่รอ

"ต้องกลับเองอีกแล้ว" เธอยอมรับว่าเธอเหนื่อยที่ต้องรับมือกับคนอย่างเขา แต่เธอจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรไปลองดีกับเขาล่ะ แต่อัญญารินเป็นคนตัวเล็กที่เข้มแข็งเธอไม่เคยร้องไห้ให้เขาเห็นแม้แต่ครั้งเดียว

"คนใจร้าย ชั้นในก็ไม่ยอมคืนไอ้โรคจิต!!" ยืนด่าคนใจร้ายที่เพิ่งทิ้งเธอไป ชั้นในเธอเขาก็ไม่ยอมคืนให้ เธอต้องอยู่โล่งๆ แบบนี้มาตั้งแต่บ่ายและยังต้องกลับบ้านในสภาพนี้อีกด้วย