ตอนที่5 : จอมบงการ Nc

เช้าอันสดใสหรือเปล่า? ...อัญญารินตื่นขึ้นมาด้วยความระบมทั้งส่วนบนและล่าง หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วคิดว่าจะได้พัก แต่คาลวินก็ยังไม่พอใจเขายังจัดการเธอต่อบนเตียงอีกตั้งสองรอบกว่าจะได้นอน

"อาหารเช้าครับคุณอัญญาริน" มือขวาคนสนิทของคาลวินนำอาหารเช้ามาส่งให้เธอและเขา

"ขอบคุณนะคะคุณจอห์น ร่างบางอยู่ที่เพนท์เฮาส์ของคาลวินมาหนึ่งปีแล้ว ไม่แปลกที่จะรู้จักคุ้นเคยกับคนสนิทของเขา

"คุณคาลวินล่ะครับ"

"ยังไม่ตื่นค่ะ" ร่างบางบอกกับจอห์นซึ่งเป็นคนสนิทที่ไว้ใจได้ที่สุดของคาลวิน เขารู้เรื่องระหว่างเธอและเจ้านายของเขาทุกอย่างและเขายังเป็นคนที่เก็บความลับเรื่องของเธอกับคาลวินเอาไว้ด้วย

"คุณอัญอยากรับอะไรเพิ่มไหมครับ" จอห์นปฏิบัติกับเธอไม่ต่างจากคาลวินเลยสักนิด เขาให้เกียรติคาลวินยังไงกับอัญญารินก็ไม่ต่างกัน แม้เธอจะบอกว่าตัวเองเป็นแค่ลูกน้องของคาลวินก็ตาม

"ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"อ่อยไอ้จอห์นแต่เช้าเลยเหรอ เมื่อคืนยังไม่หายคันสินะ" คาลวินออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพที่นุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียว

"เปล่าครับนาย ผมกับคุณอัญแค่คุยกัน" จอห์นรีบปฏิเสธเจ้านายทันทีเพื่อไม่ให้คาลวินเข้าใจผิด ผู้หญิงของนายเขาไม่ยุ่งอยู่แล้ว

"เขาจะคิดอะไรก็ช่างเถอะค่ะคุณจอห์น" ร่างบางเหนื่อยที่จะแก้ตัว เขาอยากจะคิดหรือทำอะไรเธอปลงมานานแล้ว

"ปากกล้านักนะอยากหาอะไรยัดปากเก่งๆ ไหม" คาลวินบีบแก้มเธอจนปากเล็กอ้าออกก่อนจะประกบปากสอดลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากของเธอต่อหน้าต่อตาคนสนิทที่ยืนอยู่ อัญญารินอายจนอยากจะมุดหน้าหนีเขาทำกับเธอแบบนี้เพื่อให้เธออาย เธอรู้

"ถ้ายังปากดีอีกจะเจอสิ่งที่ใหญ่กว่าลิ้น" คาลวินพูดแล้วก้มมองที่เป้าตุงๆ ของตัวเอง

"โรคจิต" อัญญารินแอบด่าเขาเป็นภาษาไทย แน่นอนว่าคาลวินฟังไม่รู้เรื่อง

"ฉันรู้ว่าเธอหลอกด่าฉันเป็นภาษาบ้านเกิดของเธอ" คาลวินชี้หน้าเธอ เขาฟังไม่ออกหรอกว่าเธอพูดอะไรแต่สีหน้าและแววตาของเธอดูก็รู้ว่ากำลังด่าเขาอยู่

"ฉันไม่บังอาจด่าคุณหรอกค่ะคุณบอส" ร่างบางเชิดหน้าสู้กับเขา แต่ถ้าให้สู้จริงๆ เธอคงแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มขนาดตัวเขากับเธอต่างกันเหมือนยักษ์กับคนแคระ

"ทำปากดีไปเถอะ เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้" คาลวินขู่เธอเอาไว้ก่อน ทั้งคู่คุยกันจนลืมไปแล้วว่ามีอีกคนยืนมองอยู่

คาลวินและอัญญารินกำลังนั่งอยู่บนรถโดยมีคนขับคือจอห์นคนสนิทของเขา

"จอดข้างหน้า...แล้วเธอก็ลงไปซะ" คาลวินสั่งคนสนิทแล้วหันมาสั่งเธอต่อ ทุกวันถ้าใกล้ถึงบริษัทเขาจะให้เธอลงก่อนแล้วเดินเข้าไปเองทำเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน แต่วันนี้เขาต้องการจะแกล้งเธอชัดๆ เขาถึงสั่งให้คนสนิทจอดก่อนจะถึงบริษัทเป็นกิโลแล้วนี่ก็ใกล้ถึงเวลาเข้างานจะเรียกรถแท็กซี่ก็คงยาก เวลาทำงานแบบนี้ทุกคนก็ต้องไปทำงานเหมือนกันรถแท็กซี่ก็ไม่ค่อยจะว่าง

"แต่นายครับ ตรงนี้มันไกลไปนะครับ" จอห์นเห็นว่ามันไม่ใช่ที่ที่เคยจอดเลยรีบบอกเจ้านาย

"ฉันเป็นเจ้านาย ฉันสั่งนายก็ต้องทำ เธอ! ลงไปได้แล้ว ถ้าไปสายกว่าฉันคงรู้นะว่าจะโดนอะไร" อัญญารินลงจากรถตามคำสั่งของเขา

บรื้นนน~ รถคันหรูแล่นผ่านหน้าเธอไปอย่างเร็ว แล้วแบบนี้เธอจะไปถึงก่อนเขาได้ยังไง

"เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมสักทีนะ ยัยอัญแกตายแน่ๆ" ร่างบางบ่นพึมพำยังไงวันนี้เธอก็ต้องโดนอีกแล้ว แทบไม่มีวันไหนที่เธอได้พักเลย

[บริษัทมอร์เชล]

อัญญารินวิ่งอย่างกระหืดกระหอบเข้ามาในบริษัทพลางกดลิฟต์รัวๆ ด้วยความรีบร้อน

ติ๊ง~ ลิฟต์เปิดมายังชั้นบนสุดที่มีคนใจร้ายยืนวางมาดรอเธออยู่หน้าลิฟต์

"เธอมาช้ากว่าฉันสิบห้านาที" คาลวินยืนมองนาฬิการอเธอเพื่อจะลงโทษที่เธอมาช้า

"ฉันหารถแท็กซี่ไม่ได้ค่ะ ฉันรีบที่สุดแล้ว"

"ฉันไม่สนคำแก้ตัว สายก็คือสาย"

"แต่นี่มันยังไม่ถึงเวลาเข้างานเลยนะคะเหลืออีกหกนาที" อัญญารินยื่นนาฬิกาข้อมือให้เขาดู

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่สน สายก็คือสาย!" คาลวินเน้นเสียงดังฟังชัด เขาเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองที่สุดเท่าที่อัญญารินเคยเจอมา ร่างบางได้แต่ก้มหน้ารับกรรอธิบายไปเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี

คนตัวเล็กถูกจับแนบกับกำแพงกระจกของห้องทำงานสุดหรูชั้นบน กระโปรงตัวสั้นถูกรั้งขึ้นไปอยู่เหนือเอวกางเกงชั้นในตัวจิ๋วถูกดึงรั้งลงมาอยู่ที่น่องขาของเธอ ร่างบางยืนกางขาตัวแนบกระจก โชคดีที่คนด้านนอกไม่สามารถมองเห็นด้านในได้ อัญญารินคิดในใจว่าตึกสูงที่เธออยู่ตอนนี้ยังไม่น่ากลัวเท่ากับคนที่อยู่ด้านหลังของเธอเลย

"บอกสิว่าทีหลังจะไม่มาสาย พูดสิอัญญาริน" คาลวินใช้นิ้วชี้ถูไถไปที่รอยแยกของทางเข้าช่องแคบของเธอช้าๆ

"อ๊า..อื้ม..ค่ะ..อื้อ..ฉันจะไม่มาสาย" ร่างบางแอ่นสะโพกเข้าหานิ้วใหญ่อย่างลืมตัว

"คนทำผิดต้องโดนทำโทษรู้ใช่ไหม!" ร่างหนากระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่นิ้วยังคงถูไถกับส่วนนั้นของเธอไม่หยุดหย่อน

"อย่า..อ๊า..หยุด..อ๊ะ..อึก..ใส่เข้าไป" ร่างบางร่อนสะโพกเข้าหานิ้วแกร่ง คาลวินยิ้มเยาะอย่างภูมิใจที่เห็นอีกคนร่านสวาทได้ขนาดนี้ไม่ผิดหวังเลยที่เขาสั่งสมวิชาให้กับเธอตลอดหนึ่งปี

"อยากได้อะไรบอกสิคนสวย หืม?" คาลวินแกล้งเขี่ยที่ติ่งเสียวของเธอ ขาเรียวแทบยืนไม่ไหวแข้งขาอ่อนระทวยจวนจะล้ม

"ถ้าเธอไม่ตอบฉันจะเลิกทำ" คาลวินแกล้งดึงมือออก แต่มือเล็กคว้ามือของเขามาสัมผัสที่ร่องสาวของตัวเองอีกครั้ง

"ใส่นิ้วเข้าไป..อื้อ!..อีก" อัญญารินหันหน้ามาทำสายตาอ้อนวอนใส่เขา

"แค่นิ้วมันไม่พอหรอก พร้อมนะ" พูดจบก็ปลดเข็มขัดออกแล้วจับแก่นกายใหญ่ชักรูดให้ตั้งขึ้นจ่อไปที่ปากทางเข้าที่มีน้ำหวานเจิ่งนองอยู่ปากอ่าว

"อยากได้อันนี้ไหม บอกก่อนสิแล้วฉันจะให้" คาลวินจับแก่นกายใหญ่ถูไปถูมาไม่ยอมใส่เข้าไปสักที

"อื้อ..เร็วๆ ..อ๊า..ใส่เลยค่ะ" ร่างบางส่ายก้นไปมาจนคาลวินนึกอยากเล่นสนุก

"ใส่อะไรล่ะบอกสิ" ยังคงแกล้งถูไปถูมาไม่เลิก

"ใส่ไอ้นั่นของคุณมาเร็ว..อื้อ!" ร่างบางอายที่จะพูด แต่ความอยากทำให้เธอต้องพูดออกมา

"นี่น่ะเหรอ..ฟัคๆ ..แน่นฉิบหาย" พูดจบก็ดันแท่งเอ็นใหญ่เข้าไปจนสุดอย่างแรงจนคนตัวเล็กกระเด้งติดกระจกตามแรงกระแทก

"อ๊ะ..เร็วๆ ..อ๊า..อีก..อ๊ะ..อีก" ร่างบางร้องครางลั่น เสียงหวานร้องขอไม่หยุดปาก

"ซี้ด!..อ๊า..แน่นมาก" คาลวินซี้ดปากคราง ไม่ว่าจะกี่ครั้งร่องแน่นนี้ก็ทำให้เขาติดใจไม่หาย

เพียะ! เสียงมือใหญ่ฟาดลงบนก้นสวยได้รูปอย่างแรงจนแก้มก้นทั้งสองข้างเป็นรอยนิ้วมือใหญ่

"อ๊า..เจ็บ..อู๊ย" ปากร้องเจ็บแต่การกระทำตรงกันข้าม แขนเล็กเอื้อมไปจิกเอวสอบของเขาเอาไว้ ส่วนคาลวินก็กระแทกกระทั้นอย่างแรงโดยไม่สนกว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือไม่

สวบ! ปึก! เสียงเนื้อกระทบกันดังจนถี่ยิบ ห้องทำงานกลายเป็นห้องเชือดสวาท

ป๊อก! แก่นกายใหญ่ถูกถอนออกมาจากร่องแคบอย่างกะทันหันจนเกิดเสียงน่าอาย ร่างใหญ่ทรุดนั่งกับพื้นแล้วจับคนตัวเล็กให้หันมา ใบหน้าคมอยู่ตรงหว่างขาของเธอก่อนที่ลิ้นหนาจะเริ่มเลียน้ำหวานที่เจิ่งนองตรงหน้าอย่างอดใจไม่ไหว

"อู๊ย..พอแล้ว..อ๊า" มือเล็กจิกผมของเขาแน่นด้วยความเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว

"อื้ม..แผล็บ!" ทั้งดูดทั้งเลียจนคนถูกกระทำไม่มีแรงยืน คาลวินลุกขึ้นแล้วอุ้มร่างเล็กไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เขาเพิ่งละเลงสวาทกับเธอไปเมื่อวานนี้ กางเกงชั้นในที่อยู่ตรงน่องถูกถอดออกแล้วโยนไปให้พ้นทาง

"ช่วยตัวเอง" คาลวินนึกสนุกแกล้งเธอ

"คะ?" อัญญารินตาโตตกใจกับคำพูดของเขา เธอไม่เคยช่วยตัวเองมาก่อน

"ฉันสั่งให้ช่วยตัวเอง" สิ้นสุดคำสั่งนิ้วเล็กก็ค่อยๆ เอื้อมมาถูไถที่ติ่งเสียวของตัวเองก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในร่องที่ถูกเขากระทำก่อนหน้านี้

"ขยับนิ้วสิ..ฟัค!" ร่างหนายืนชักลำกายใหญ่ของตัวเองตามจังหวะนิ้วเล็กๆ ที่กำลังขยับเข้าออกในร่องของตัวเอง

"ไม่ไหวแล้วโว๊ย!" เขาดึงมือเธอออกแล้วจับแก่นกายของตัวเองเสียบต่ออย่างเร็ว เอวสอบทำงานทันทีเขาขยับไม่เว้นช่องให้เธอหายใจ

"อ๊า..อ๊ะ..อ๊ะ" เสียงหวานครางจนถี่ยิบตามจังหวะกระแทกที่ถูกส่งเข้ามา แขนเรียวยันโต๊ะทำงานเอาไว้สะโพกถูกยกลอยขึ้นเพื่อให้รับแรงกระแทกได้เต็มที่

"จะออกแล้ว..ฟัคๆๆ ..ซี้ด" เขายกขาเรียวพาดคอเอาไว้แล้วกระแทกใส่เต็มแรง

สวบ! ปึก! สวบ! เสียงเนื้อกระทบกับเสียงน้ำที่เจิ่งนองดังจนเกิดเสียง

"จะ..อ๊ะ..เสร็จ..อีก..อ๊ะ" ร่างบางร้องครางจนเสียงสั่น

"เสร็จ!..ออกแล้ว..โอ๊ว..ชิท!" ร่างหนาสบถคำหยาบแบบไม่มีเซนเซอร์ ก่อนจะกระตุกถี่ๆ ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเต็มร่องของเธอ

คนตัวเล็กเองก็ไม่ต่างกันเธอกัดปากกลั้นเสียงครางจนกระตุกปล่อยน้ำสีใสออกมาเป็นสายธารอย่างห้ามไม่อยู่ อัญญารินนอนหอบเหนื่อยหมดแรงอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาผิดกับอีกคนที่ยังกระปรี้กระเปร่าเหมือนไม่ได้เพิ่งออกแรง