ตอนที่ 3

ตอนที่ 3

คำสั้นเพียงสามพยางค์แต่ทรงพลังพอที่จะหยุดลมหายใจคนฟัง เจ้าเอยยังคงยืนนิ่งสงบ เงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดก้าวตรงไปยังห้องนอนใหญ่ เสียงประตูปิดลง พร้อมเสียงล็อกกลอนดังก้องไปทั้งบ้าน

ความเงียบกลับมาปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่อีกครั้ง เจ้าเอยทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหินอ่อนอย่างหมดเรี่ยวแรง เสื้อสูทราคาแพงที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่นร่วงหล่นข้างกาย ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟายคร่ำครวญใด ๆ จากเธอ นอกจากปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ เงียบกระทั่งได้ยินเสียงลมหัวใจที่เต้นแรงขึ้นด้วยความปวดร้าว

ภาพและเสียงของผู้ชายที่รักอย่างพศิน ราวกับถูกบันทึกไว้ในเมมโมรี่ที่เจ็บปวดของเธอไปแล้ว ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะดูแลเธอตลอดชีวิต เขาได้ตายจากไปจากเธอแล้วในวันนี้ เหลือเพียงผู้ชายบ้าอำนาจที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ราวกับคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน เจ้าเอยกอดตัวเองแน่นท่ามกลางความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศ เธอใช้เวลาห้าปีหลอกตัวเองว่าเขายังรัก แต่คืนนี้ความจริงได้ตบหน้าเธออย่างแรง

ทุกอย่างที่เกิดขึ้น และกำลังจะผ่านเลยไป บอกความจริงทุกอย่างจนกระจ่างใจ ท้ายที่สุดแล้ว...เธอเป็นได้แค่เพียงของตายที่เขาไม่ต้องออกแรงรักษา เป็นผู้หญิงที่ถูกมองว่าหล่อเลี้ยงเอาไว้ได้ด้วยเงิน เป็นเมียในเงาที่ถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด จนในที่สุด เขาก็ไม่อาจมองเห็นเธออีกต่อไปภายใต้เงามืดสนิทนั้น

เจ้าเอยทรุดตัวลงบนพื้นหินอ่อนอันเย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าซึมลงบนเนื้อผ้าสูทราคาแพงของสามี กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นที่ติดมากับตัวเขาช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่มันกลับไม่เจ็บปวดเท่ากับภาพความทรงจำในอดีตที่เริ่มผุดพรายขึ้นมาตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเอง

ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน โลกของเจ้าเอยไม่ได้มืดมัว และหนาวเหน็บเช่นนี้

ภาพหญิงสาวในชุดครุยวิทยฐานะ ใบหน้าแต้มรอยยิ้มสดใสยืนอยู่กลางหอประชุมมหาวิทยาลัยชื่อดังปรากฏขึ้นในมโนภาพ วันนั้นเธอคือดาวเด่น เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองจากคณะบริหารธุรกิจ เป็นที่หมายปองของบริษัทข้ามชาติหลายแห่ง เพื่อนพ้องต่างพากันอิจฉาในความสามารถ และอนาคตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบของเธอ

และในวันนั้นเอง พศินในวัยยี่สิบเจ็ดปี ชายหนุ่มรูปงามผู้เพิ่งก้าวขึ้นมารับตำแหน่งผู้บริหารในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัว ก็ได้ก้าวเข้ามาในชีวิตเธอพร้อมช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์

"เอยคือความภูมิใจของพี่นะครับ"

พศินในวันนั้นไม่ได้มีแววตาเย็นชาเหมือนในวันนี้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความชื่นชม และความทะนุถนอม เขาคือชายหนุ่มที่พร้อมจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อพิสูจน์รักแท้ที่เขามีให้กับลูกสาวข้าราชการชั้นผู้น้อยอย่างเธอจนหมดหัวใจ เขาไม่เคยใส่ใจเรื่องฐานะที่แตกต่าง และพร้อมจะปกป้องเธอจากคำครหาของคนรอบข้าง

ความรักในช่วงแรกช่างหอมหวาน พศินขยันสร้างเซอร์ไพรส์ และใส่ใจในทุกรายละเอียดเล็กน้อย เขาจำได้ว่าเธอชอบกินกาแฟรสชาติไหน จำได้ว่าเธอแพ้อาหารชนิดใด และที่สำคัญที่สุด เขาคือคนแรกที่สนับสนุนให้เธอออกไปโบยบินในโลกการทำงาน

"เอยอยากทำที่ไหน พี่พร้อมสนับสนุนเต็มที่ พี่อยากเห็นเอยประสบความสำเร็จในแบบที่เอยฝัน"

คำพูดนั้นทำให้เอยเชื่อมั่นว่าเขาคือคู่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ เธอเริ่มงานในตำแหน่งนักวิเคราะห์แผนการตลาดของบริษัทต่างชาติ และทำผลงานได้โดดเด่นจนกลายเป็นดาวรุ่งของวงการ ทว่าจุดเปลี่ยนสำคัญกลับเกิดขึ้นในเย็นวันหนึ่งที่ร้านอาหารบรรยากาศสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา

พศินคุกเข่าลงท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวม ในมือของเขาไม่ได้มีเพียงแหวนเพชรน้ำงาม แต่มันคือคำสัญญาที่ดูเหมือนจะเป็นสวรรค์ทว่ากลับเป็นจุดเริ่มต้นของนรกในภายหลัง

"แต่งงานกับพี่นะเอย พี่อยากให้เอยมาเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างกายพี่ตลอดไป"

เจ้าเอยตอบตกลงโดยไม่ลังเล เธอวาดฝันถึงครอบครัวที่อบอุ่น และชีวิตคู่ที่ส่งเสริมกันและกัน ทว่าหลังจากการแต่งงานแบบเรียบง่ายที่มีเพียงผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรับรู้ พศินเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ

แรงกดดันจากการที่เขาต้องพิสูจน์ตัวเองในฐานะทายาทคนเดียวของตระกูลอสังหาฯ หมื่นล้าน ทำให้เขาเริ่มมองว่าความสำเร็จของภรรยาคือ "อุปสรรค" ต่อภาพลักษณ์ผู้นำครอบครัวของเขา

"เอย... ช่วงนี้พี่งานยุ่งมาก พี่อยากกลับมาบ้านแล้วเห็นหน้าเอยคนแรก พี่ไม่อยากเห็นเอยกลับบ้านดึก ๆ เพราะต้องไปพรีเซนต์งานหรือไปสังสรรค์กับลูกค้าอีกแล้ว"

เริ่มต้นจากคำขอร้องเล็กน้อย กลายเป็นการกดดันที่เปลี่ยนชีวิตของเจ้าเอยตลอดไปได้นับจากวันนั้น