ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

รอยยิ้มเยาะจุดขึ้นบนใบหน้า ขณะที่เข็มนาฬิกายังคงเดินต่อไป ตีสองแล้วที่แสงไฟหน้ารถสาดส่องผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ตามด้วยเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มของรถสปอร์ตคาร์ที่คุ้นหู เจ้าเอยสูดลมหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อก้าวเดินไปรอชายหนุ่มที่โถงทางเดิน

ร่างสูงของพศินก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า เสื้อสูทถูกถอดพาดแขน เนกไทถูกปลดหลวม ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเย็นชามีรอยแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่น่าจะดื่มกินมาพอประมาณ

"ยังไม่นอนอีกเหรอ"

เขาทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เมื่อสะดุดกับเจ้าเอยที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูเหมือนเฝ้ารอเช่นทุกวันด้วยรอยยิ้มอ่อน หากพศินหน้าตึง ไม่แม้แต่จะสบตาขณะส่งเสื้อสูทให้เธอรับไปถือตามความเคยชิน

"เอยรอพี่ศินค่ะ"

แท้จริงแล้ว เขาควรรับรู้ได้โดยไม่ต้องถามด้วยซ้ำ จะมีวันไหนบ้างที่เจ้าเอยไม่เคยรอการกลับมาของเขา หญิงสาวลอบถอนหายใจเบา ๆ หากในวินาทีที่รับเสื้อสูทมาพาดลงบนท่อนแขน กลิ่นหอมหวานเย้ายวนของน้ำหอมสตรีแบรนด์หรู ก็ลอยมาแตะจมูกอย่างจัง มันชัดเจนจนดูเหมือนเจ้าของกลิ่นเคยแนบชิดอิงแอบอยู่เป็นเวลานานเช่นนั้น

หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าเอยกำเสื้อในมือแน่นจนเหงื่อชื้น ความอดทนเริ่มปริร้าว ทั้งที่ตลอดมา เธอพยายามกดมันให้ต่ำลงอยู่เสมอ

"พี่ศินคะ กลิ่นน้ำหอมนี่มัน..."

ประโยคนั้นลอยผ่านมาถึง พศินชะงักฝีเท้าขณะกำลังเดินขึ้นบันได เขาหันกลับมามองเจ้าเอยในทันทีด้วยแววตาขุ่นเคือง

"อะไรอีกล่ะเอย อย่าเริ่มได้ไหม พี่เหนื่อย"

"เอยไม่ได้จะหาเรื่องนะคะ แต่เอยเห็นข่าวที่พี่ศินไปงานกับคุณมินตรา แถมเสื้อพี่ยังมีกลิ่นน้ำหอมของเธอติดมาอีก พี่บอกเอยได้ไหมคะว่ามันแค่ข่าวลือ มันแค่การตลาดเหมือนที่พี่เคยบอก"

น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าเอยไม่เคยเรียกร้องความเป็นหนึ่ง เธอขอแค่เพียงมีพศินเป็นกำลังใจอยู่เคียงข้างก็พอแล้ว แต่ความห่างเหินที่เขาแสดงออกมา มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ต่างไปจากความอดทนในหัวใจของเธอที่มันเปราะบางลงจนพร้อมจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ ภาพของชายหนุ่มตรงหน้า ที่ถอนหายใจแรงด้วยความหงุดหงิด ทำให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงมาไม่ยากเลยสักนิด พศินก้าวลงบันไดมายืนประจันหน้า สายตาที่มองมาไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มันคือสายตาของคนแปลกหน้า ไม่เหมือนพศินที่เธอเคยรักและผูกพันเลยสักนิด

"ก็รู้ว่ามันคือการตลาด แล้วจะถามย้ำหาอะไรนักหนา ในงานคนมันเยอะแยะ เบียดกันไปมา กลิ่นมันก็ต้องติดมาบ้าง เอยจะมานั่งจับผิดอะไรกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ห๊ะ"

"เรื่องไร้สาระเหรอคะ" เจ้าเอยย้อนถาม น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งหล่นตามกันลงมา "การที่สามีตัวเองไปตอบคำถามสื่อ ให้ความหวังผู้หญิงคนอื่น ปล่อยให้คนทั้งประเทศจับจิ้นกัน ทั้งที่ตัวเองมีลูกมีเมียรออยู่ที่บ้าน พี่ศินมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระงั้นเหรอ"

"อย่าทำตัวงี่เง่าได้ไหมเอย" คำตวาดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม "พี่ไม่ได้ไปทำเรื่องระยำอะไรให้ใครเสื่อมเสียชื่อเสียง พี่ไปทำงาน ที่พี่ต้องเหนื่อยปั้นหน้าออกงานสังคมก็เพื่อความก้าวหน้าของบริษัท เพื่อเงินที่จะเอามาเลี้ยงดูเอยกับลูกไม่ใช่หรือไง"

พศินกวาดสายตามองการแต่งกายของภรรยา เสื้อยืดตัวโคร่งเปื้อนคราบน้ำนม กางเกงขาสั้นสีซีด ผมรวบเป็นมวยยุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องสำอาง เขาจ้องมองเธอราวกับประเมินสิ่งของที่เสื่อมราคาลงแทบทุกวันนั่น

"เอยอยู่บ้านเฉย ๆ นะ งานบ้านก็มีแม่บ้านทำ ลูกก็มีพี่เลี้ยงคอยช่วย วัน ๆ เอยแทบไม่ต้องกระดิกตัวทำอะไรเลยด้วยซ้ำ พี่ให้บัตรเครดิตเอยไม่จำกัดวงเงิน เอยได้ใช้ชีวิตสบายอยู่บนกองเงินกองทองที่พี่หามาให้ เอยยังจะเอาอะไรอีก"

คำพูดเหล่านั้นทำลายศักดิ์ศรีของเจ้าเอยจนย่อยยับ เขาไม่เคยรับรู้เลยว่าคนที่ต้องตื่นมาให้นมลูกทุกสองชั่วโมงคือเธอ คนที่ต้องทนอยู่กับความเงียบเหงาในบ้านเพียงลำพังก็คือเธอ เขาตีมูลค่าความเสียสละของเธอเป็นเพียงคนอยู่บ้านเฉย ๆ ที่ผลาญเงินสามีไปวัน ๆ เขาคิดได้แค่นี้เองจริง ๆ

"เอยไม่เคยต้องการบัตรเครดิตพวกนั้น" เจ้าเอยสวนกลับ เสียงแตกพร่า "เอยแค่อยากได้เวลาจากพี่ อยากให้พี่กลับมากินข้าวเย็นกับลูกบ้าง เอยแค่อยากมีตัวตนในชีวิตของพี่ ไม่ใช่เป็นแค่สัมภาระที่พี่ซ่อนไว้ในบ้าน แล้วออกไปเชิดหน้าชูตากับผู้หญิงคนอื่น"

ยังมีอีกมากมายร้อยพันประโยคที่เธอต้องการสื่อถึงเขา หากย้อนเวลากลับไปได้ ทุกคำพูดที่เคยสัญญากันไว้ ที่เธอเคยทำให้เธอมีแต่รอยยิ้มเมื่อเราได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ทุกอย่างมันเลือนหายไปเรื่อย ๆ จนแทบไม่เหลือรอยยิ้มไว้ให้ นอกจากคราบน้ำตาที่เปื้อนหมอนได้ทุกวัน

"เอยชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ"

พศินบดกรามแน่น ความอดทนของเขาขาดสะบั้น เขาคิดว่าเจ้าเอยก็แค่เรียกร้องความสนใจตามประสาผู้หญิงที่พึ่งพาเขา เธอไม่มีทางไปไหนรอดเพราะนอกจากเจ้าเอยจะไม่มีงานทำแล้ว เธอยังไม่มีสังคม เป็นเพียงของตายที่เขาจะจัดการอย่างไรก็ได้ ยิ่งกว่าลูกไก่ในกำมือที่บีบก็ตาย คลายยังไงก็ไม่รอดไปได้อยู่ดี

"พี่ออกไปทำงานหาเงินนะเอย หกวันต่อสัปดาห์ที่พี่ต้องฟาดฟันอยู่ข้างนอก ให้พี่กลับมาบ้านแล้วเจอความสงบเถอะ อย่าให้พี่ต้องมารู้สึกว่าบ้านเป็นนรกอีกที่เลย"

"พี่ศิน" เจ้าเอยเรียกชื่อเขาด้วยความปวดร้าว "พี่เคยมองเอยในฐานะภรรยาบ้างไหม หรือมองเอยเป็นแค่แม่ของลูกที่พี่จ่ายเงินจ้างไว้ แล้วทุกอย่างก็จบ คะ..."

พศินชะงักไปเล็กน้อย อย่างยอมรับ ประโยคนั้นของเธอมันสะดุดหัวใจของเขา แต่ก็นั่นล่ะ แค่เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น มันไม่ได้มากพอไปกว่าทิฐิในใจ ที่ทำให้เขารีบเบือนหน้าหนี ขยับจัดคอเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ก่อนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพียงสั้นๆ แต่บาดลึกไปถึงหัวใจของคนฟังที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม

"น่ารำคาญ !"