로그인
보고서
大正時代、両親の死をきっかけに喫茶店「香蘭堂」をひとりで守ることになった有坂ひかり。名家・真木伯爵家の血を引く彼女に持ち上がったのは、格式を守るための“契約結婚”。相手は軍人・如月玲一郎。形式だけの結婚生活のはずが、少しずつ惹かれ合うふたり。けれど、両親の死には過去の縁談相手の影が――。秘密と誤解を超えて、本当の愛にたどりつけるのか。喫茶「香蘭堂」に静かに香る、大正浪漫の恋物語。
더 보기1화
第一話 契約結婚の申し込み
NANDITO ako ngayon sa aking opisina dahil hindi ako mawari sa nangyari sa aking pasyente, dahil siya ang kauna-unahang pasyente kong pumanaw ngayong buwan.
Naaawa lang ako sa kanya dahil bata pa siya at maraming pangarap sa buhay.
Tama nga ang kasabihan na, Death is not the opposite of life, but a part of it.
Kasalukuyang akong nag tatrarabaho bilang isang doctor sa isa sa mga pinaka sikat na Hospital sa Maynila.
Lahat ng nakamit ko ngayon ay dugot pawis ko itong pinaghirapan, nag tatrabaho sa gabi at nag aaral naman sa umaga.
Ginagawa ko ang lahat para makapag tapos ako at makamit ko ang pangarap ko kaya hito na ako ngayon.
Kaya naniniwala talaga Ako sa kasabihang kapag may tiyaga may lalagain ka.
Namulat ako sa mundong ito ng hindi kilala ang tunay kong mga magulang.
Ang sabi sa akin ni Mother Silvia ang madre na nag-palaki sa akin ay iniwan lang ako sa harap ng bahay ampunam kasama ang kwintas na may nakaukit na Samantha kaya ayun ang naisip nilang ipangalan sa akin dahil baka sakaling hanapin pa ako ng tunay kong mga magulang.
Kahit iniwan nila ako ay hindi ako nagtanim ng sama ng loob sa kanila sa katunayan ay nagpapasalamat Ako sa kanila dahil iniluwal pa nila ako at nasilayan Ang Ganda nang Mundo.
Hanggang sa ngayon ay umaasa parin ako na baka isang araw ay hanapin nila ako, sino ba naman ako para itakwil sila,
Isa lang naman akong babaeng naghahanap ng pagmamahal ng isang pamilya.
Nung tumungtong ako ng dise-otso ay nag bukod na ako ng tirahan at naghanap ng pagkakitaan para may pambayad ako sa aking pag-aaral at sa pang araw-araw na gastusin ko. Hindi naman ako nabigo dahil sa unang pag-aplay ko ay natanggap ako, isa siyang convenient store na bente kwatrong oras na naka open. Sa unang araw, parang gusto ko nang sumuko dahil hindi pala madaling ipag sabay ang trabaho at pag-aaral, pero nang tumagal ay nasanay na din ako.
NAPAGPASYAHAN kong tawagan ang aking kasintahan na si drake para kumain sa labas.
"Babe are you free tonight?" saad ko sa kabilang linya.
Three years na kaming magkasintahan ni Drake at first boyfriend ko siya, schoolmate ko siya nung college ako.
"Yes of course babe im free tonight ikaw paba. " masayang tugon nito.
Sabi nila manloloko daw ang mga seaman pero pinatunayan sa akin ni drake na naiiba siya at hindi siya tulad ng mga sinasabi nila at pinagkakatiwalaan ko siya dahil nirerespeto niya ang mga desisyon ko, at hindi niya ako minamadali sa gusto niyang mangyari, i love him and i don't know if i can live without him.
"Thank you babe, I'm sorry for bothering you, gusto lang kitang makita at miss na kita."
"I know babe, hihintayin ka, sa dating tagpuan, hihintayin kita. I love you and I miss you" Tugon nito ulit.
"Me too see you later babe."
Naligo na ako at nag suot lang ng itim na damit na hangaang tuhod at pinaresan ko ito ng puting sandals, i love black and white combination.
Nagbiyahe ako ng 6:30 pm baka matraffic ako, Malayo pa kase ang lugar na pupuntahan ko.
at hindi nga ako nagkamali dahil sobrang traffic dahil may ganap na nangyari, kaya agad akong bumaba ng sasakyan para tingnan, at may nakita akong nagtutumpukang mga tao at agaw pansin sa akin ang nakahandusay sa sahig na babae kaya agad ko itong nilapitan.
"My name is Samantha, isa akong doctor sa Sebastian Hospital." saad ko sa lalaking hawak-hawak ang kamay ng isang babae.
"I'm Miguel Ms. i mean doc. and this is Georgia my girlfriend, Nabangga po kami ng sasakyan and she's 1month pregnant, please tulungan nyo po siya."
pagmamakaawang tugon nito.
"Tumawag kayo ng ambulansya ngayon na" Sigaw ko sa mga nakapaligid sa amin dahil kanina pa sila dito pero walang man lang tumawag na kahit isa sa kanila.
Chineck ko ang pulso nya sa kamay at sa leeg pero hindi ko mahanap kaya dinirekta ko ang tenga ko sa dibdib ng babae at pinakinggan ko ng mabuti. Maya-maya lang ay naririnig na ako, Thanks God tumitibok pa sakto namang dumating ang Ambulansya kaya kinausap ko ito at sinabi ko kung anong nangyari sa babae.
Umalis na ako at hindi na ako nakapag paalam sa lalaking naka-usap ko kanina dahil ako'y nag mamadali dahil 7:15 na ng gabi.
Saktong 7:30 nakarating ako sa dito sa Makati kaya tinawagan ko si drake kung nasaan na sya pero hindi ito sumasagot baka nag babyahe pa lang.
Habang hinihintay ko siya ay nag order na ako nang makakain naming dalawa para pag dating niya ay kakain na lang kami.
Pero alas otso na ng gabi wala parin sya, kaya nag ikot ikot muna ako, hanggang sa napagod ako ay wala parin siya.
Kaya napag pasyahan kong i take out nalang lahat ng order ko baka nakalimutan niya at nakatulog siya susurpresahin ko na lang siya.
Habang papunta ako sa kanyang tahanan ay may naka-bangga akong lalaki.
"Tanga." bulong nito pero rinig na rinig ko parin ito.
"What? anong sabi mo?" Pasigaw kung tanong sa kanya.
Nakaugalian na ba ng mga pilipino na sila na ang may kasalan sila pa ang matapang at may ganang magalit.
"Are you blind? o nagbubulag-bulagan lang?" iyon lang ang sabi nya at umalis din kaagad.
"ANONG KONEKSYON NUN SA TANONG KO?" pasigaw na tugon ko sa kanya, gwapo sana kaso ubod naman ng suplado.
Sumakay na ako sa Elevator pero pag kasara ng pagkasara nito ay nakita ko ang naka banggaan kong lalaki na masamang naka tingin saakin. Hindi ko gaanu maanigan ang mukha niya dahil naka sumbrero ito.
Anong kayang problema nun bakit ang sama ng tingin sakin tanong ko sa aking sarili.
Pagkadating ko ay agad kong binukas ang pinto ng kanyang condo pero wala akong makitang tao kaya nilagay ko muna ang pagkain sa mesa, uupo na sana ako ng may nakita akong pares ng sapatos ng babae.
Kinuha ko ito at sinuri, isa ito sa mga gusto kung bilhin kaso nag-iisa lang ito sa pilipinas.
Pupunta na sana ako sa kwarto niya ng may narinig akong unggol at sigaw ng babae, hindi ko alam kung anong gagawin ko, kinakabahan ako at hindi ako maka galaw parang na estatwa ang katawan ko at naging blangko lahat ng isip ko.
Lalabas na sana ako ng condo ng may nasagi akong vase, na nagdulot ng ingay. Nakita ko naman na agad lumabas ng kwarto si drake.
Kaya dali-dali akong lumabas dahil alam kong magpapalusot na naman siya.
"Babe, please let me explain." pahabol niyang saad sa akin.
"Anong ipapaliwanag mo na hindi mo ako sinipot at mas inuna mong pakasarap samantalang ako na walang kamuang muang na may nilalantakan ka na palang iba."
" Mali ang pag intindi mo please let me explain." saad nya pa.
"Mali?" napahawak ako sa dibdib ko at napa atras ng kaonti. " so.. ano yong narinig ko, nag bahay bahayan lang kayo tas nag saksakan kayo tas ang sandata mo ay ari mo at ang sa kanya naman ay ang mabahong tahong niya iyon ba ang sinasabi mong mali ang pagkakaintindi ko?"
"Hindi iyon ang ibig kong sabihin, please hear me out."
"Paano kita papakinggan eh huling-huli kana sa akto." maluluhang tugon ko.
Akala ko ay naiiba na siya sa iba pero pare-parehas lang pala silang lahat. No hindi mas worst siya.
"Alam mo yan na mahal kita sam, pero lalaki ako may pangangailangan ako." aniya nito na may pasabay na iyak, what a best actor.
" Babae rin naman ako pero hindi ako nag hanap at Akala koba ay nagkaka-intindihan na tayo, pero akala ko lang pala yun." Hahawakan niya sana ako ng biglang dumapo bigla ang mga kamay ko sa mukha niya.
Deserve niya ang sampal na iyon dahil manloloko siya. At hindi ko pinagsisisihan na ginawa ko iyon.
Patawarin sana ako ni Lord at ni Mother Silvia, hindi ko pa po siya kayang patawarin sa ngayon dahil sariwa pa ang sugat na dinulot niya sa akin.
"shiit Ikaw din naman ang may kasalanan kung bakit ko ginawa iyon , dahil sa kadamutan mo natukso ako sa iba, dahil hindi mo kayang ibigay ang pangangailangan ko."
"My god drake! ang kapal kapal nang pagmumukha mo, ANO MO AKO NANAY? Okay kalang ba ha? Hindi ako nag kulang sa pag paparamdam sayo ng pag mamahal ko, ikaw lang itong hindi makuntento."
"Hindi sapat ang pagmamahal na ipinaramdam mo, may iba din akong kailangan pero hindi mo yon maibigay kaya hinanap ko sa iba."
"so ganun, ako pa yung may mali? Ako pa ang may kasalanan? at ako pa yung nag kulang? Tangina mo naman drake. " napa upo na lang Ako dahil hindi ko na kaya ang sakit sakit na. "Oh .. cge aaminin kuna.. ako na yung nag kulang at ako na yung may mali sa ating dalawa, Pero hindi ako nagsisi na hindi ko naibigay ang pagkababae ko sayo dahil ganyan pala kasama ang ugali mong hayop ka." pabulong na sabi ko pero alam kong dinig parin niya iyon huminga muna ako ng malalim bago tumayo at nagsalita ulit.
"What a shamme!! kawawa ka naman puro tira-tira lang ang natitikman mo, nasayo na nga yung birhen na pinapangarap ng iba pinakawalan mo pa." yun ang huli kung sabi sa kanya at umalis na.
Pagkadating ko ng sasakyan dun ko nilabas lahat ng galit at hinanakit ko sa kanya at hindi ko namalayan na dala-dala ko pala ang isang pares ng sapatos ng babae niya na nakita ko kanina agad ko ding inihagis sa likod ng aking kotse at pinaharurot ito .
Namalayan ko nalang na nasa isang bar na ako agad din naman akong pumasok at umorder nang maiinom ko at naalala ko naman ang gagong yun parang gusto ko nang mamatay sa sakit.
I had never thought that something that brought so much joy could bring so much pain.
Hindi ko na matandaan kung naka ilang baso na ako nang vodka nahihilo ako umiikot ang mga paningin ko.
Maya maya lang ay nahagip ng mata ko ang lalaking naka banggaan ko kanina sa parking lot, kaya nilapitan ko ito.
"Sinusundan mo ba ako ha?" paika-ika kung tanong sa kanya.
" what if sabihin ko sayo na stalker ako pero hindi sayo." seryoso nitong saad.
"Ouch! sobrang mapanakit ka ha!."
Hindi ko alam kung maiinis ba ako o matatawa sa mga sinabi niya.
"I'm Samantha." pakilala ko "Why are you so pogi galing kabang langit?" tanong ko sa kanya. Pinag masdan ko ang mukha niya
Para kasi siyang angel na ibinaba sa lupa.
"I'm George." sabay ngisi nito " gusto mo bang pumunta ng langit o gusto mong maka tikim ng langit?" kagat labi niyang tanong sa akin, hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin kaya sinakyan ko lang ito.
"Silly haha..Syempre sino ba naman ang ayaw mapunta sa heaven at sorry to say hindi pa ako nakakatikim ng heaven, ano kayang lasa?" Mausisa kung tanong sabay shot ng vodka.
"Okay then Let's get a room, ipapatikim ko sayo ang lasa ng langit masarap kaya yon." sabay ngiti nito, nang ngumiti siya para akong mahihimatay dahil ang lakas ng dating niya sakin pag ngumingiti siya, at nakaka pang akit ng gitnang bahagi. Hindi ko alam kong anong ibig sabihin nito ngayon lang ako nakaranas ng ganitong pakiramdam parang kinikiliti ka na hindi mo maintindahan. Siguro naiihi lang ako.
"No.. I don't want that, i want to be your mine, Please let's get married...."
최신 챕터
～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 最終話 貴方だけの香蘭堂
その扉の奥で喫茶店「香蘭堂」の扉には、クローズの札がかかっていた。けれど、その中には二人の姿がある。ひかりと玲一郎。ひかりは、彼のためだけに、店を開いていた。店内には、父と母が集めた食器や道具が今も大切に飾られている。古びたミルと真新しいエスプレッソマシンが並ぶ様子は、どこか夫婦のように並んで見えた。カウンターの奥、オーブンから立ちのぼる香り。焼き上がったのは、シナモンとドライフルーツをたっぷり使ったスパイシーなケーキだった。ふんわりとした生地に添えるのは、甘さ控えめの生クリーム。それを白い皿にのせて、丁寧にコーヒーを淹れる。ひかりは、小さな銀のトレイに乗せたケーキとカップをそっと運び、カウンター席にいる玲一郎の前に置いた。「どうぞ、召し上がれ」微笑み合うふたり。玲一郎はフォークを手に取り、ひとくちケーキを口にした。それから、ゆっくりとコーヒーを啜る。「……おいしい」そう言ったあと、玲一郎はなぜか落ち着かない様子で目を泳がせた。カップを持ち上げては置き、スプーンを手にしては戻し、果てはカウンターの端に視線をやったり、天井を仰いだり。「……？」ひかりが首をかしげると、玲一郎は観念したように小さく咳払いをして、目を逸らしたままぽつりと告げた。「……実は、コーヒーって、ちょっと苦手なんだ」「え？」「でも……せっかく君が淹れてくれたから、言い出せなくて。でも、味はすごく美味しいよ？ 本当に。ただ、ほんのちょっと苦くて……」ひかりは噴き出して笑った。「もう、言ってよ。今すぐ紅茶を淹れるね」「……すまない」玲一郎が小さく頭を下げる。ひかりはくすくすと笑いながら、そっと言った。「私たちはもう、本当の夫婦なんだから。玲一郎さんのこと、ぜんぶ知りたいの。それとも……契約結婚に、戻したい？」いたずらっぽくそう囁くと、玲一郎は勢いよく立ち上がり、カウンター越しにひかりの手をとって、そっと唇を落とした。「契約結婚なんて、まっぴらだよ」「……ふふ」「だって――君を初めて見たときから、一目ぼれしてたんだから」「ほんとうに？」「本当だよ」頬を染めながら微笑む玲一郎に、ひかりもまた、そっと微笑み返した。──「香蘭堂」は、いまもひかりの手で守られている。けれど営業は、専門家を選びぬいて任せることにした。若い夫婦が新たな
최신 업데이트 : 2025-07-04～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第二十一話 本当の夫婦
病院での診察の結果、ひかりの怪我は幸いにも軽傷だった。すぐに真木家へ戻ったひかりは、祖父の真木伯爵と玲一郎にすべてを話した。稜真の屋敷で見た絵、あのとき耳にした言葉、そして――あの車のエンブレム。それが両親の事故と繋がっている可能性に、祖父と玲一郎は、息を呑んで黙り込んだ。「……まさか……」顔を険しくする祖父の横で、玲一郎もまた拳を握っていた。けれど、結局のところ――話し合いの末に出された結論は一つだった。「……遺族の身としては納得できぬことだろうが……今、名前が出れば、君の立場まで揺らいでしまう」祖父は深く頭を垂れた。「すまん、ひかり」玲一郎も、申し訳なさそうに目を伏せた。だが――ひかりは理解していた。両親が亡くなったあと、どれだけ悪意ある噂に苦しめられたか。どんなに誠実に店を続けても、誰かが囁いた「何かあったらしいわよ」という言葉一つで、客足は遠のいた。名誉が傷つけば、現実もまた静かに蝕まれる。だからこそ――稜真の死は、「事故」として処理されることになった。---その夜。ひかりは、静かに玲一郎の部屋の扉を叩いた。「……ありがとう、助けてくれて」玲一郎は振り返り、小さく微笑む。ひかりは少し躊躇ってから、口を開いた。「ひとつだけ……聞いていい？」「……何だい？」「……どうして、あの時……あの屋敷に、来てくれたの？」少しの沈黙。玲一郎は視線を逸らし、肩を落とした。「……嫉妬したからだ」「え……？」「君と如月が、あんなふうに親しげにしているのを見て……抑えられなかった」玲一郎はゆっくりと言葉を紡ぐ。「執事から、君が稜真と洋菓子店へ向かったと聞かされて――居ても立ってもいられなくなったんだ。追いかけたら……ふたりきりで、あの屋敷にいると知って……まさか、あんな事態になっているとは、思いもしなかった」ひかりはその言葉に目を見開き――そして、ふっと笑った。「……実は、私も……嫉妬してたの」玲一郎が顔を上げる。「洋菓子店で、あなたが女性と話しているのを見て、心がもやもやして……でも、私たちは契約結婚だから、干渉しちゃいけないと思って。……あの人のこと、何も聞けなかった」言葉を終えた瞬間、玲一郎は少し強い声で言った。「――違うんだ！」ひかりが驚いて目を見張る。「君は、誤解してる。あの女性は……私の腹違
최신 업데이트 : 2025-07-04～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第二十話 危機
「ひかり！ いるのか！」屋敷の外から、玲一郎の声が響いた。ひかりは目を見開いた。助けが来た――！ けれど、叫ぼうとしたその瞬間、稜真の手が彼女の口を塞いだ。「ん……っ！」もがくひかりの瞳に、涙が滲む。けれど、声は出せない。助けて、玲一郎さん。ここにいるの。早く……。心で何度も助けを求めながら、ひかりは必死に考えた。動かせるのは、足だけ。ベッドの端にかかっていたつま先をぎゅっと踏ん張り、身体をひねるようにして暴れる。ぐらり――。ベッドのすぐ脇にあった小さな丸テーブルが、その振動でわずかに揺れた。上に置かれていた花瓶がカタリと傾き、次の瞬間、床に落ちて砕け散った。――パリンッ！静まり返っていた部屋に、甲高い破裂音が響きわたる。稜真の目がわずかに揺れた。その瞬間、ひかりは動いた。口を塞ぐ手が緩んだ隙を、逃さなかった。「玲一郎さんっ！ 私はここよ！ 助けて――！」扉の向こうで、何かが蹴破られるような音がした。「……チッ」舌打ちをして、稜真はすぐに身を翻す。画材棚に置かれていたペティナイフを無造作に掴むと、そのままひかりの喉元に突きつけた。「っ……！」鋭い冷たさが首筋に触れ、ひかりの表情が青ざめる。首に走った痛みに、滲むように血がにじんだ。「嗅ぎつけるのが早すぎる。まったく、彼は君を見張ってでもいたのか……？」稜真は苦笑して、しばらく何かを考えるように目を伏せた。「さあ。こっちに来るんだ」そう言って、ひかりの腕を乱暴に引いた。開いた扉の外、稜真に引きずられるようにして廊下を歩かされる。廊下の奥――蹴破られた扉の向こうから、軍服姿の玲一郎が駆け込んでくる。「ひかりさん！」その声に、ひかりはかすかに顔を上げた。「……玲一郎……さん……」声はか細く、けれど確かに届いた。ふたりの視線が一瞬、重なる。それを見て、稜真の表情が歪んだ。「そこをどけッ！！」怒声が響くと同時に、稜真はペティナイフの刃をぐっとひかりの喉元に押しつけた。鋭い痛みに、ひかりの身体が強張る。細く滲んだ血が、首筋を伝う。扉の前に立っていた玲一郎が、一歩、思わず足を引いた。けれど、その目は逸らさない。ひかりの小さく震える体に、視線を釘付けにしたまま、息を詰めるようにして立ち尽くしている。「……いい子にしてなよ。変に動けば、今度こそ深く刺
최신 업데이트 : 2025-07-04～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第十九話 拘束
まぶたの奥に、淡い光が差し込んでいた。夢の途中かと思った。でも、まぶたを開いた瞬間、その幻想は吹き飛んだ。見知らぬ天井。高く、白く、繊細な装飾がほどこされた漆喰の天井が、静かに視界に広がっている。（……ここは……？）起き上がろうとしたそのとき、異様な感触がひかりの意識を引き戻した。（――動かない……？）両手首が、何かで縛られていた。目を伏せると、前で揃えられた手が、絹のような紐で固く結ばれている。細いのに強く、指を動かそうとするだけできつく締まり、逃げ場がなかった。「……っ……なに、これ……！」思わず小さく叫ぶと、胸の奥から冷たいものが込み上げてきた。足は自由だった。でも、それがどうしたというのだろう。手が使えなければ、身を守ることも、ドアノブを掴むことさえできない。ひかりは改めて自分の状況を確認した。自分は、ベッドの上に寝かされている。柔らかく清潔なシーツ。光を通す薄いレースのカーテン。すべてが整いすぎていて、逆に現実味がなかった。（どうして……こんなところで、私……？）喉が渇いていた。胸の奥がざわざわと波打っている。不安を押し殺しながら、首だけを動かして周囲を見渡した。そして、目を奪われる。ベッドの向こう、部屋の壁沿いに、いくつものキャンバスが立てかけられていた。大小さまざまな絵。色彩、構図、筆のタッチ。どれも素人の手によるものではない。むしろ、執着に近い情熱を感じさせる、異様な絵だった。描かれていたのは――すべて、女性だった。（これ……）一枚目に描かれた横顔に、見覚えがあった。いや、見覚えがあるというより――自分に、似ていた。けれど、少し違う。髪型も服装も古風で、肌の色もわずかに白い。懐かしさに似た感情が胸の奥をかすめたとき、ひかりは静かに呟いた。「……お母さん……？」若い日の澄江。そこに描かれていたのは、ひかりの母だった。何枚も、何十枚も。微笑む顔。髪をほどく姿。紅茶を注ぐ手。誰かを見つめる目――。どの絵も、まるで恋人を描くかのように、丁寧に、そして熱をこめて描かれていた。ぞっとした。肌の内側に、冷たいものが這い上がる。そのときだった。部屋の奥、窓の近くで小さな音がした。「目覚めたんだね」その声に、ひかりはびくりと体を強張らせた。アトリエスペースの奥。光を背にして、稜真が静かに筆を動かして
최신 업데이트 : 2025-07-04～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第九話 初夜のひととき
夜の帳が落ち、屋敷には静かな気配が満ちていた。婚礼の華やぎが去った後の空間は、どこか現実味を取り戻していたけれど――ひかりの心は、まだふわふわと浮いたままだった。「では、今夜は……怜一郎様のお部屋で」女中が何気ない調子でそう言った瞬間、ひかりの思考は一瞬停止した。（……え？ 一緒の部屋……？）それは、夫婦として当然のこと。伯爵家の格式のなかで「別々に過ごす」などという選択肢は、きっと誰の頭にもなかった。けれど――（私たちは、契約結婚なのに……！）形式だけの婚姻。誰にも知られてはならない、ふたりだけの秘密。それなのに、こうして“本物”の夫婦と同じように振る舞わなければなら
최신 업데이트 : 2026-03-17～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第十六話 契約の境界
「またいつでもおいでなさい。君の淹れるコーヒーの話も、もっと聞きたいと思っているよ」洋菓子店を出るふたりに、稜真が柔らかく声をかけてきた。薔薇のアーチの下、風に揺れる白いスーツの裾。まるで劇場のワンシーンのようだった。「ありがとうございます。ごちそうさまでした」ひかりが微笑んで頭を下げると、稜真も満足げに頷く。その様子は、まるで本当の家族に見えるほど、穏やかだった。（……なんだか、優しい人）そう思いながらも、ひかりは玲一郎の背を追うように足を進めた。すでに待たせていた車の扉が開かれ、ふたりは並んで後部座席へと乗り込む。玲一郎が短く「帰宅を」と命じると、運転手は静かに頷き、車
최신 업데이트 : 2026-03-17～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第十五話 薔薇と囁き
薔薇の庭園に囲まれたテラス席からは、街が一望できた。陽光に照らされた瓦屋根が並び、その向こうには、きらめく青い海が広がっている。「……素敵」思わずひかりの唇からこぼれた感嘆に、稜真は笑みを浮かべた。「気に入ってもらえたようで、光栄です」そう言って、一輪の薔薇を差し出す、棘のない、柔らかなピンクの花びらが、初夏の風にふわりと揺れた。「この薔薇はね、香りが自慢なんだ。どうぞ、あなたに」そっと差し出された薔薇を、ひかりは両手で受け取る。「……ありがとうございます。とても良い香りです」玲一郎は、その様子を静かに見つめていた。目を細めるでもなく、怒るでもなく――けれど、明らかに言
최신 업데이트 : 2026-03-17～契約結婚からはじまる恋〜大正浪漫 喫茶・香蘭堂～ 第十七話 私の場所
数日が過ぎても、ひかりと玲一郎の間の距離は埋まらなかった。言葉を交わさぬまま、時間だけが過ぎていく。伯爵邸で働く使用人たちも、その空気を感じ取っているのか、ひかりに向ける視線はどこか遠慮がちだった。（このままじゃ、駄目……）今日こそは、ゆっくり話をしよう。そう思い立った矢先――「しばらく、基地に詰めることになった。戻るのは数日後だ」玲一郎の言葉は淡々としていたが、どこか言い淀むような気配があった。玄関まで見送ったひかりは、何か言葉を待っていた。けれど、玲一郎は何も言わず、軍帽をかぶり、振り返ることなく屋敷を出て行った。その背中を、ひかりはただぼんやりと見送るしかなかった。
최신 업데이트 : 2026-03-17
