บททั้งหมดของ My Stranger Groom Is A Billionaire: บทที่ 681 - บทที่ 690

Chapter 39 “I know that you are still not over Evelyn—the real Evelyn who used to be your girlfriend, and now, your Auntie because she married your Uncle. Pero bakit kailangang umabot sa ganito? Na pangalanan mo pa ang ibang tao bilang ang ex mo?” madiing tanong ni Paul habang bumabagsak ang mga balikat niya sa sobrang bigat ng lahat.Tumigil si Paul saglit, nanginginig ang boses habang pinipigilan ang sariling hindi sumigaw. Ramdam niya ang tensyon sa pagitan nila, ngunit mas ramdam niya na ang pagkawala pa lalo ni Lorenzo, para na itong naliligaw sa landas nito dahil sa napakaraming madilim na nangyare sa buhay niyo.Samantala, nanatiling tahimik si Lorenzo. Nakayuko ito, ang mga mata'y nakatuon sa sahig. His fists were tightly clenched, as if every word Paul said was slowly piercing into his skin. Hindi siya agad makasagot. Hindi dahil wala siyang sagot, kundi dahil ang totoo'y hindi niya rin alam kung paano sasagutin ang tanong.“Tell me more about the business,” mariing ani ni Lo

Chapter 41“Dito ka, tapos dito ako. Dapat walang lalagpas sa linya!” mariing ani ni Evelyn kay Lorenzo habang tinuturo ang isang invisible na guhit sa pagitan nila sa kama. Parang totoong may harang sa gitna, at seryosong tinitigan iyon ni Lorenzo na parang sinusukat kung gaano siya kalapit sa hangganan. Kulang na lang ay ilabas niya ang ruler para sukatin ang eksaktong distansya sa pagitan nila."Bibigyan kita ng black eye kapag lumagpas ka," dagdag pa ni Evelyn na may kasamang panlalaki ng mata at akmang pupulutin ang unan para isampal sa mukha nito. Halata ang pananakot pero may halong kaba, dahil kahit pabibo ang dating niya, ramdam niyang hindi siya uubra sa katawan ng lalaking 'to kung sakaling magkatotoo ang banggaan.“Hoy! Nakikinig ka ba? Omoo ka naman kung naiintindihan mo!” dagdag pa niya habang hinahampas ng marahan ang kutson sa pagitan nila. Nakasimangot pa rin siya, halatang nababadtrip sa pagiging tahimik ni Lorenzo. Pakiramdam niya ay siya lang ang gumagawa ng effort

Chapter 43Nagising si Evelyn sa mabigat na bagay na nakadagan sa kanyang tiyan. She thought she was just dreaming, pero nang imulat niya ang kanyang mata, mukha ni Lorenzo agad ang bumungad sa kanya—nakapikit, tila ba isang batang himbing sa mahimbing na tulog.“Pvtangina,” mahinang usal ni Evelyn, halos hindi makapaniwala sa nakita. Magkayakap silang dalawa. As in yakap na yakap! Para silang mga uod na nagkahabulan sa kumot.Ang mabigat na nararamdaman niya sa kanyang tiyan ay walang iba kundi ang mga braso ni Lorenzo, mahigpit ang pagkakayakap na tila bang ayaw siyang pakawalan. Ang isang kamay naman ni Evelyn ay nasa batok nito, nakapulupot na animo’y isang ahas na takot bitawan ang kinakapitan.Nanlaki ang mga mata ni Evelyn habang dahan-dahang nare-realize ang posisyon nila. Ang mukha ni Lorenzo ay halos ilang pulgada na lang ang layo mula sa kanya. Ramdam niya ang mainit nitong hininga na dumadampi sa kanyang balat, at ang bawat buntong-hininga nito ay tila gumuguhit sa kanyang

Chapter 45 and 46“I was just here to see how your life is on this island. Maaga sana ako uuwi, pero ang tagal mong bumaba, what’s with you?” tanong ni Paul kay Lorenzo, habang nakatitig ito sa dagat—tahimik, malalim ang iniisip, at halatang wala sa sarili.Halos hindi gumagalaw ang lalaki, parang pinakikiramdaman ang bawat hampas ng alon at ihip ng hangin. Sa bawat pagsalpok ng alon sa mga batuhan. Pinakaunang umaga ito na ginising siya ng katahimikan sa loob at hindi ng takot o alinlangan.Sobrang gaan ng pakiramdam niya—isang uri ng kagaanan na matagal na niyang inakala na imposibleng maramdaman muli. Akala niya'y hindi na niya ito mararamdaman pa itong subrang gaan na pakiramdamn.Palagi siyang nagigising sa gitna ng gabi habang hinahabol ng mga alaala ng nakaraan. Ngunit ngayon, tila binura ng katahimikang dulot ng presensya ni Evelyn ang lahat ng iyon. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, nakahinga siya nang malalim nang walang bumigat sa dibdib niya, nagising si

Chapter 47Gabing-gabi na at nakaalis na si Paul sa isla. Umuwi na rin si Manang Vilma at babalik na lang ulit sa linggo. Tulad ng dati, silang dalawa na lang ulit ni Lorenzo ang naiwan sa mansion. Pero sa gabing ito, may kakaibang bumabalot na tension sa paligid. Tahimik ang buong bahay, ngunit hindi ito 'yung uri ng katahimikang nakapapawi ng pagod. Ito 'yung klaseng katahimikan na may kasamang bigat—parang may bumabalot na hindi maipaliwanag na tensyon sa hangin.Nakahiga si Evelyn sa kama, nakatitig sa kisame na para bang may sagot itong kayang ibigay sa mga tanong niya. Sa bawat segundo, mas lalo siyang nababahala. Paulit-ulit ang mga tanong sa isip niya habang pilit pinakakalma ang sarili.“Anong problema niya?” bulong niya sa sarili habang nilalaro ang laylayan ng kumot. “Alam kong masungit siya, pero bakit parang iniiwasan niya ako? Parang every time na magkakasalubong kami, umiilag siya. Mukha ba akong may sakit na nakakahawa?"Napakunot ang noo niya at mas lalong napasimangot