All Chapters of ไฟแค้นแผนรักเอร์นานเดซ The Mafia's heart belongs to you : Chapter 21 - Chapter 30

เวลาผ่านไปจนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง คอสโม่ค่อย ๆ ประคองร่างของเอื้องทรายขึ้นอย่างทะนุถนอม อุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะปล่อยให้เธอจมลงในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟองสบู่อุ่น ๆเขาไม่ยอมปล่อยให้เธอทำอะไรเอง ชายหนุ่มบรรจงขัดผิวเนียนละเอียดของเธออย่างอ่อนโยนราวกับสัมผัสแก้วที่เปราะบาง จากนั้นก็สระผมให้เธออย่างตั้งใจ มือที่เคยถือปืนและเซ็นเอกสารพันล้านรวมทั้งจับกระบอกปืน บัดนี้กำลังทำหน้าที่ดูแลเธออย่างละเอียดอ่อนที่สุด“สบายตัวไหม” คอสโม่พึมพำขณะลูบไล้ฟองสบู่ออกจากแผ่นหลังของเธอ“ทราย... รู้สึกเหมือน... ได้หายใจอีกครั้ง” เธอสารภาพคอสโม่ดึงเธอมากอดไว้จากด้านหลังอย่างแนบแน่นในอ่างอาบน้ำ เขาก้มลงจูบที่ไหล่ของเธอแผ่วเบา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการตัดสินใจเด็ดขาด“ทราย... ต่อจากนี้ ทรายคือภรรยาของพี่”เอื้องทรายชะงัก เธอรีบหันมาสบตาเขาด้วยความตกใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง “ภรรยา? พี่คอสโม่คะ...มันจะไม่เร็วไปเหรอคะ”คอสโม่จับใบหน้าเธอไว้มั่น ดวงตาของเขากลับมาจริงจังอีกครั้ง แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง“ไม่เร็วไปหรอกทราย ช้าไปด้วยซ้ำ” เขาตอบหนักแน่น “สิบปีท

ความเงียบงัดในรถสปอร์ตซีดานคันหรูที่กำลังแล่นผ่านถนนสายหลักของลาสเวกัสช่างน่าอึดอัดเสียจน เอื้องทราย รู้สึกหายใจลำบาก เธอนั่งชิดติดประตูรถฝั่งซ้าย ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูแสงสีของคาซิโนที่วูบไหวผ่านตาไป ขณะที่คอสโม่ก็นั่งชิดประตูอีกฝั่งหนึ่งเช่นกันระยะห่างระหว่างเขากับเธอในเบาะหลังที่กว้างขวางนั้น ดูเหมือนจะกลายเป็นเหวที่ลึกสุดหยั่งถึงเจ้าของกรอบใบหน้าคมคายเหลือบมองร่างอรชรในชุดเดรสสีเทามิดชิดที่เขาสั่งตัดให้ เธอช่างดูสง่าแต่กลับแฝงไปด้วยความเปราะบาง มือหนาขยับเหมือนจะเอื้อมไปหา แต่แล้วเขาก็หดกลับมาวางบนตักตามเดิม เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกอยากดึงเธอเข้ามากอดปลอบ แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงราบเรียบเพื่อทำลายความเงียบ“พี่จะพาทรายไปหาอะไรทาน... ทรายยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่จบประชุม”“ทรายไม่หิวค่ะ” เธอตอบสั้นๆ โดยไม่หันกลับมามอง“แต่พี่หิว...และทรายต้องไปกับพี่”คำสั่งที่เอาแต่ใจทำให้เอื้องทรายเม้มปากแน่น แต่เธอก็รู้ดีว่าการขัดใจมาเฟียอย่างเขาในตอนนี้มีแต่จะทำให้เรื่องมันยากขึ้นรถหรูจอดสนิทที่หน้าโรงแรม The Venetian Resort คอสโม่พาเธอเดินผ่านโถงทางเดินที่ประดับประดาด้วยภาพวาด

บทเพลงรักบทใหม่เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความคลุมเครือ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา คอสโม่ จ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความน้อยใจ เขาก้มลงบดจูบที่ริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเธอมาเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเขาปลดกุญแจมือออกเพียงเพื่อจะช้อนร่างของเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนที่ทรงพลัง ชายหนุ่มพาเอื้องทรายเดินตรงไปยังห้องน้ำสุดหรู ก่อนจะวางเธอลงใต้ฝักบัวเรนชาวเวอร์ขนาดใหญ่ สายน้ำอุ่นพุ่งทะยานลงมากระทบผิวเนียนละเอียดจนเปียกโชก ชุดเดรสตัวสวยแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งจนดูยั่วยวนเกินห้ามใจ"พี่คอสโม่... ปล่อยนะคะ ทรายยังโกรธพี่อยู่" เอื้องทรายครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านเมื่อมือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง"โกรธไปเถอะคนดี... แต่อย่าหันหลังให้พี่ เพราะพี่จะทำให้ทรายลืมชื่อยัยผู้หญิงพวกนั้นไปให้หมด" คอสโม่กระซิบเสียงพร่า เขารูดซิปเดรสของเธอลงช้าๆ จนมันหลุดไปกองอยู่ที่พื้นเขาดันร่างเธอให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังกระเบื้องที่เย็นเฉียบ ขณะที่ตัวเขาแผ่ความร้อนรุ่มเข้าหา เจ้าของใบหน้าครั่นคร้ามค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ สายตาคมกริบมองกึ่งกลางกายสาวที่สั่นระริกด

เอื้องทรายในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวตัวโคร่งดูจิ้มลิ้มน่ารัก เธอเลิกสนใจความโกรธแค้นชั่วคราวเพราะความหิวโหยเข้าครอบงำ หญิงสาวคว้าแฮมเบอร์เกอร์เนื้อวากิวชิ้นโตขึ้นมาแล้วจัดการฟาดมันเข้าปากอย่างไม่ห่วงสวย แก้มที่พองออกตอนเคี้ยวทำให้เธอดูเหมือนปลาทองตัวน้อยๆ อย่างที่เขาชอบล้อคอสโม่ไม่ได้แตะต้องอาหารจานหลักเลย เขาเพียงแค่ถือแก้วไวน์แดงรสเลิศไว้ในมือ จิบมันอย่างช้าๆ และหยิบชีสบอร์ดเข้าปากเป็นพักๆ เขาเท้าขมับมองคนบนตักกินอย่างเพลิดเพลิน สายตาที่เคยมองอย่างเคียดแค้นเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูและหลงใหล“กินเก่งจังเลยนะคะ เมียใครเนี่ย” เขาหยอกพลางใช้ปลายนิ้วเชี่ยะซอสมัสตาร์ดที่เลอะมุมปากของเธอออก แล้วส่งนิ้วนั้นเข้าปากตัวเอง“เมียคนเอาแต่ใจค่ะ” เอื้องทรายตอบกลับทั้งที่อาหารเต็มปาก ก่อนจะกลืนลงคอแล้วหันมาค้อนขวับ “มองอะไรขนาดนั้นคะ พี่คอสโม่ไม่หิวเหรอ?”“พี่อิ่มแล้วค่ะ พี่เพิ่งกิน ‘ทราย’ ไปตั้งสองรอบ อิ่มไปถึงเช้าเลย”“พี่คอสโม่! บ้า!” เธอหน้าแดงฉ่ารีบหันกลับไปสนใจแฮมเบอร์เกอร์ต่อเพื่อแก้เขินคอสโม่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะมั่นคงอยู่ข้างหลังเธอ เขาโอบกอดเอวบ

ทันทีที่เครื่องบินลงจอดที่สนามบินส่วนตัวในมะนิลา คอสโม่ไม่ได้พาเธอเข้าเมือง แต่กลับพาเธอขึ้นเฮลิคอปเตอร์มุ่งตรงสู่พาลาวีน่าทันที แสงแดดรำไรยามเช้าสะท้อนผิวน้ำจนดูเหมือนเพชรระยิบระยับเมื่อเฮลิคอปเตอร์เริ่มลดระดับลงสู่ลานจอดบนเกาะส่วนตัว เอื้องทรายก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นขบวนบอดี้การ์ดในชุดสูทสีขาวนับสิบคนยืนเรียงแถวต้อนรับ และที่โดดเด่นที่สุดคือชายชราผู้สง่างามในชุดผ้าลินินสีครีมที่ยืนถือไม้เท้าหัวทองคำรออยู่เบื้องหน้าดอน เอ็นริเก้ ปัสกาล พ่อแท้ๆ ของเธอ...คอสโม่โอบเอวเอื้องทรายไว้แน่นขณะเดินลงจากเฮลิคอปเตอร์ เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายชราผู้ทรงอิทธิพลคนนั้น สายตาของดอน เอ็นริเก้ จ้องมองมาที่เอื้องทรายด้วยความสั่นเครือ ก่อนจะตวัดไปมองคอสโม่ด้วยความเคลือบแคลง“ในที่สุด…ลูกสาวของพ่อก็กลับบ้านซะที” ดอน เอ็นริเก้ พึมพำเสียงสั่น ก่อนจะหันมาทางคอสโม่ “และขอบใจนะ... คอสโม่ เอร์นานเดซ ที่พาเธอกลับมาหาฉัน แต่จำไว้ว่า... การที่เธอช่วยชีวิตลูกสาวฉัน ไม่ได้แปลว่าฉันจะอนุญาตให้เธอครอบครองเธอ!”คอสโม่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจของเจ้าพ่อฟิลิปปินส์