บททั้งหมดของ LET ME BE THE ONE (TITIBO-TIBO): บทที่ 791 - บทที่ 800

“Salamat at nagkaroon ako ng matapang na anak na tulad mo. Mana ka sa Lolo mo.”“Sinong Lolo, Ma?” inis na sabi niya.“Hahaha… mana ka kay Lolo Li at hindi kay Lester.”Ngumiti siya. “Though I must say, mana rin ako kay Lester. Tinapatan ko lang ang pagiging tuso niya.”Sandaling may katahimikan sa pagitan nila ng kanyang mama.“Ahm, anak… andiyan din ba si Tito Felix mo?” nahihiyang tanong nito.Lihim siyang ngumiti pero hindi ipinahalata sa ina.“Wala siya rito, Ma. Kailangan niyang maiwan sa Pilipinas para matimbog din ang protector ni Lester na si General Suplico.”“What?” sigaw ng kanyang mama, halos hindi makapaniwala.“Protector si General? Hindi ako makapaniwala.”“Yes, Ma. Protector siya. Kaya hindi mahuli-huli si Lester ng ilang taon dahil sa kanya.”“Ikaw din ba ang naka-discover niyan?”“Hindi, Ma. Sina Elijah at Tito Felix. Kaya ang operasyong ito ay hindi lang dahil sa akin. Pinagtulungan naman naming lahat ’to para mahuli sina Lester at Gary nang walang dugong dadanak.”

Kinagabihan ay naiwan sila ni Elijah na nagbabantay kay Lolo. Pinatulog muna niya sina Hunter, Liam, at Caleb sa Hotel Li. Kawawa naman kung pati sa gabi ay magsisiksikan pa sila sa private room ng matanda. Mabuti na lang at may mga pulis na nagbabantay sa labas, kaya kampante siyang ligtas sila.Gusto sana ni Elijah na sa hotel na rin silang dalawa matulog. Halata kasing pagod na siya at kulang sa tulog, pero alam ni Elijah na hindi siya makakatulog kung maiisip na mag-isa lang si Lolo Li sa ospital.“Matulog ka na, babe... Ako na muna ang magbabantay kay Lolo,” malambing na sabi ni Elijah.Humiga siya sa bakanteng kama sa tabi ng kanyang lolo. Paglapat pa lang ng kanyang likod ay agad siyang napaidlip. Pagod na pagod pala talaga siya, kanina ay tinitiis lang niya ang antok. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at hindi nagtagal ay tuluyan na siyang nilamon ng dilim. Hindi na niya nagawang isipin si Elijah, tila hinahaplos siya ng antok para makapagpahinga agad.Ngunit sa gitna ng pagt

PAULETTE'S POV:Kinabukasan ay nakapagtatakang nagising siya na hindi na nanaginip ng masama. Nakita niyang nasa tabi pa rin niya si Elijah at masarap ang tulog habang nakayakap sa kanya.Kaya siguro masarap ang tulog niya dahil katabi niya ang nobyo. Pakiramdam niya ay safe na safe siya sa mga bisig nito. Maya-maya ay gumalaw ito at nagmulat ng mata.Ngumiti siya nang tumingin ito sa kanya.“Good morning, babe…” halos paos pa ang boses nito. “Kumusta ang tulog mo? Nanaginip ka ba ulit?”“Hindi na. Nandiyan ka na kasi sa tabi ko…”“That’s good to hear, babe.”Naunang tumayo si Elijah saka inalalayan siyang tumayo na rin. Napatingin siya kay Lolo Li at nilapitan ito. Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay parang maaliwalas ang mukha ni Lolo Li. Para lang itong natutulog nang normal. Dahil doon ay masaya siya. Mukhang gagaling kaagad ang lolo niya.Habang inaayos niya ang kumot ni Lolo at si Elijah naman ay naghahanda ng kape nila, may kumatok sa pinto at pumasok ang dalawang pulis.“Good

ELISE POV:It's been two weeks simula nang mamatay ang kanyang Daddy Lester. Aaminin niyang nalungkot din siya. Kahit papaano ay tatay niya pa rin iyon. Pero ang Mama Marivic niya mismo ang kumuha kay Daddy... siguro dahil hindi na nito kayang makita ang pinaggagawa ng ama niya. Mabuti na rin iyon para maging tahimik na ang kanilang buhay.Dati, takot silang umuwi ng Pilipinas, pero ngayon may kalayaan na sila. Pwede na silang umuwi kung kailan nila gusto. Yun nga lang... welcome pa kaya siya sa Pilipinas kapag umuwi siya?... Lalo na sa Quezon?Ang huling tagpo nila ni Felix ay hindi maganda. Hiniwalayan niya ito dahil sa takot kay Lester. Alam niyang nasaktan niya si Felix, pero wala siyang magagawa noon. Mapapatawad pa kaya siya ni Felix? Yun ang hindi niya alam.Ang totoo, miss na miss na niya si Felix. Hindi lang niya alam kung paano ito kakausapin ulit. Nahihiya siya sa kanyang ginawa.Kasalukuyan siyang nasa kanilang apartment sa Paris. Mag-isa lang siya doon dahil nasa school p

“Don’t worry, babe. Tutulungan kitang mag-explain sa kanila,” sambit ni Felix.Tumango siya at pinagpatuloy ang pagkain.Pagkatapos nilang mag-lunch ay tinulungan siya nitong maglinis ng pinagkainan nila.“Doon ka na lang. Hindi bagay sa’yo, Gov, na naghuhugas ng pinggan.” biro niya.“Hahaha… dito sa Paris, hindi ako gobernador.” balik din nito.“Sweetheart… now that we’re okay now, pwede bang dito na lang ako mag-stay sa apartment n’yo? Gusto kong palagi kitang kasama.”Yun din sana ang imumungkahi niya kanina. Nahihiya lang siya. Pero nagdadalawang-isip siya. Hindi siya pwedeng basta-basta magdadala ng lalaki doon lalo na’t hindi alam ng mga anak niya.“Pero kailangan ko munang ipaalam sa mga bata. Baka mabigla sila.”Sandaling nalungkot ang mukha ni Felix.“Sige, igagalang ko ang desisyon mo,” sambit nito saka bumalik sa paghugas at hindi na ulit nagsalita. Naramdaman niyang nagtatampo ito.“Felix…” sabi niya saka hinawakan ito sa kamay.“No, I understand, sweetheart. Medyo nalungk