บททั้งหมดของ LET ME BE THE ONE (TITIBO-TIBO): บทที่ 811 - บทที่ 820

Tita Elise, mag-start na po,” kalabit sa kanya ni Tessa. Nasa kina Felix at David pa rin kasi ang atensyon niya.Kinuha na niya ang sako at pumasok silang dalawa ni Tessa.“Okay, baby. Galingan natin para manalo tayo ha.”“Yes po, Tita Elise,” excited na sabi ng bata.“Ready… set… go!”Nag-umpisa ang laro. Tumalon sila nang sabay, at kahit muntik pang matumba ay napatawa lang siya. Naririnig niya ang hiyawan ng mga bata.“Go, Mommy! Go, Tessa!” sigaw nina Charlotte, Asherette, at Aurora habang nagchi-cheer sa kanila.Napalingon siya saglit, nakita niyang nakatingin pa rin si Felix sa kanya, pero nang mapansin nitong tumingin siya ay agad itong ngumiti at nag-thumbs up.Parang gumaan ang dibdib niya.Nang matapos ang laro, hingal na hingal siya at napaupo sa gilid habang tumatawa si Tessa sa tabi niya.“You’re fun, Mommy Elise!” sabi ng bata.Napahaplos siya sa buhok nito. “Ikaw din.”Nakita niyang papalapit si Felix sa kanya, inalalayan siya nitong makatayo mula sa damuhan.“Okay ka l

“Ano ang pinag-usapan niyo kanina ni David habang kayo lang dalawa?” tanong niya. Kanina pa niya gustong itanong iyon pero ngayon lang siya nagkaroon ng pagkakataon.“Wala naman. Sinabi niya lang kung gaano ako ka-swerte sa’yo at sobrang naiinggit siya na naunahan ko siya.”“Ano naman ang sinabi mo?” tanong niya saka umangkla sa kamay nito, parang naghihintay ng papuri.“Sabi ko lang… okay.”“Huh? ‘Yun lang ang sinabi mo?” Parang nadismaya siya. Iniexpect niyang kikiligin siya sa sagot nito.“Ano pa ba ang dapat kong sabihin?”Tiningnan niya ito nang masama saka iwinaksi ang kamay nitong hawak niya.“Nakakainis ka naman!”“Hahaha… bakit nga? Are you fishing for compliments?”Muli na naman siyang nainis.“Diyan ka na nga!” inis niyang sabi saka tumayo para mag-walk out, pero hinawakan ni Felix ang kamay niya kaya napaupo siya ulit... pero sa kandungan na nito.“Hoy!....”Hindi na siya nakatayo pa.“Felix!” bulalas niya, gulat at namula. “Ano ka ba! Baka may makakita!...”“Wala na ang m

Hindi niya alam kung anong oras siya nagising, pero bigla siyang napadilat nang marinig ang mahinang sunud-sunod na katok sa pinto. May halong pagmamadali iyon. Pinigilan siya ni Felix, at ito na ang tumayo para pagbuksan ang pinto. Bumungad si Elijah, seryoso ang mukha at halatang nag-aalala.“Tita Elise… hinahanap ka ni Lolo.”Parang may kumabog sa dibdib niya. “Ngayon?” agad niyang tanong.Tumango si Elijah. “Mukhang… gusto niyang kausapin kayong dalawa ni Dad.”Nagkatinginan sila ni Felix bago mabilis na lumabas ng kwarto. Tahimik ang hallway. Tanging ang mahinang ilaw sa dingding ang nagbibigay-liwanag habang naglalakad sila patungo sa silid ni Lolo Li. Pagpasok nila, nakita nilang gising ang matanda. Mahina, pero malinaw ang mga mata nito, parang hinihintay talaga sila.“Lolo… andito na ako. May kailangan ka ba?” lumapit agad si Elise at hinawakan ang kamay nito.“Wala naman, apo… gusto lang kitang makita. Hindi ba pinangako mong magpapahangin tayo sa hardin ngayong umaga?” ngin

“Madaling sabihin ’yan,” malamig nitong tugon. “Pero habang kayo ay lumalaki sa marangyang buhay, kami ay naghihirap.”“Nagkakamali po kayo, Lola. Galing din po kami sa hirap. Pero noong una pa lang namin nakilala si Lolo ay hindi ganito ang approach namin sa kanya… sa kung ano ang makukuha namin sa yaman niya. Hindi po kayamanan ang habol namin kay Lolo kundi ang pagmamahal ng isang pamilya,” matapang na sagot na naman ni Paulette.Nakita niyang natigilan si Cynthia.“Cynthia…” mahinang tawag ni Lolo Li.Agad silang napatingin sa matanda.“Huwag mo silang sisihin. Wala silang kasalanan.”Namumuo ang luha sa mga mata ng matanda habang pinipilit nitong umupo nang maayos.“Kung may pagkukulang… akin iyon.”Sandaling natahimik si Cynthia. Parang may gustong sabihin pero pinigilan ang sarili.Lumapit siya at marahang inayos ang unan sa likod ng lolo.“Lolo, magpahinga muna po kayo,” malumanay niyang sabi.Ngunit biglang nagsalita ang isa sa mga anak ni Cynthia... ang lalaking tinawag na N

CYNTHIA POV:“Ang yabang naman ng Elise na ’yon, akala mo kung sino!” sambit ni Marise nang makapasok silang tatlo sa kwarto.Isang kwarto lang daw ang ibibigay sa kanila. Hindi na siya nagreklamo dahil baka totohanin ni Elise ang sinabi nitong ipatapon sila pabalik ng Pilipinas.“’Wag na muna kayong pasaway. Andito na tayo at hindi tayo pwedeng mabuliyaso. Kailangan nating sumunod sa kondisyon nila,” mahinahong sabi ni Cynthia habang inilalapag ang dala niyang bag.“Kondisyon? Tingnan mo nga, Ma… isang kwarto lang ang ipapagamit niya sa ating tatlo?” reklamo pa rin ni Marise habang iniikot ang tingin sa paligid.“Ano ang nirereklamo mo? Samantalang mas maliit pa ang bahay natin sa Pilipinas kaysa sa kwartong ito,” sagot niya, pilit pinipigilan ang inis.Sa squatter area sila nakatira noon, dikit-dikit ang mga bahay, mabaho, maingay, at hindi ligtas. Dito sa China, kahit isang kwarto lang silang tatlo, di hamak naman na mas maganda pa rin kesa sa dati nilang tirahan. Mabango, kompleto