บททั้งหมดของ Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!: บทที่ 981 - บทที่ 990

JACQUELINE POV “WALA----wala akong ginawa!” narinig kong sigaw ni Aimee habang mahigpit akong nakayakap kay Russell. Halos mabingi ako sa lakas ng tibok ng puso ko. Nanginginig pa rin ang buo kong katawan mula sa takot at kahihiyan na naramdaman ko kanina. Basang-basa din ang uniporme ko, malamig ang tubig na dumikit sa balat ko, at mahapdi pa rin ang kaliwa kong pisngi dahil sa malakas na pagkakasampal ni Aimee kanina. Pero habang nasa bisig na ako ni Russell, pakiramdam ko ay biglang nawala ang lahat ng takot na bumabalot sa akin. Pakiramdam ko, ligtas ako dahil nasa tabi ko na siya. Mahigpit niya akong niyakap, tila ba ayaw niya akong pakawalan kahit isang segundo lang. Ramdam ko ang mabilis niyang paghinga at ang init ng katawan niya na unti-unting nagpapakalma sa akin. “Ssshh… tahan na,” marahan niyang bulong sa akin habang dahan-dahan niyang hinihimas ang likod ko. “Nandito na ako… hindi ko hahayaan na may masamang mangyari sa iyo.” Ngunit hindi sapat iyun para

JACQUELINE POV "IHA, Magkapatid naman kayo at sa magkapatid dapat nagbibigayan. Maaatim mo ba na ma suspende ang kapatid mo?" nakangiting wika ni Daddy. Bigla talaga siyang kambiyo at biglang bait-baitan nang mapansin niyang kasama ko si Russell. At ngayun, nasa pangongonsensya mode na siya sa akin. Na para bang kulang nalang sabihin na ako na ang mag adjust dahil magkapatid naman kami Pero, ang totoo, aware naman talaga siya na hindi kapatid ang turing sa akin niyang si Aimee eh. Para sa babaeng iyan, isa lamang akong laruan na pwede niyang saktan kung kailan niya gusto. "O--oo nga naman, Jackie! Parang hindi mo naman kiilala ang ugali ni Aimee. Medyo maldita lang siya pero mabait naman iyan." sabat naman ni Tita Norma. Hindi ko naman mapigilan ang mapaismid. "Mabait..kailan pa naging mabait ang anak niyo? At kailan niyo pa nakitang iginalang ako niyan kahit na kaunti?" seryosong wika ko "Jackie-----" mataas ang tono na wika ni Daddy at akmang lalapit sa akin pero bi

JACQUELINE POV SUOT ang isang bathrobe, dahan-dahan akong lumabas ng banyo habang pinupunasan pa ang bahagyang basa kong buhok gamit ang tuwalyang nakapatong sa balikat ko. Pagkabukas ko ng pinto, agad kong nadatnan si Donnabelle na tahimik na nakaupo sa gilid ng kama habang abala sa pag-scroll sa kanyang cellphone. Ngunit nang mapansin niyang nakalabas na ako, mabilis niyang ibinaba iyon at agad na tumayo. Kumurba ang labi niya sa isang malawak at masiglang ngiti bago niya iniabot sa akin ang isang paper bag. “Finally! Akala ko matutulog ka na sa loob ng banyo,” biro niya saka marahang tumawa. “O heto, may pinahanda akong damit at underwares para sa iyo.” Bahagya akong nagulat sa sinabi niya. Hindi ko inaasahan.. Kimi kong tinanggap ang paper bag habang nakatitig sa kanya. “Magbihis ka muna. Lalabas na muna ako para makapagpalit ka nang maayos,” dagdag pa niya. Hindi na niya ako hinintay pang makasagot. Kumaway lang siya bago tuluyang lumabas ng silid at marahang isinara

JACQUELINE POV 'DITO na lang kayo matulog ni Jackie, Russell. Ang kwato mo naman, palaging malinis iyun eh." wika ni Mommy Jeann pagkatapos namin kumain. Kaagad naman akong napatingin kay Russell Hindi naman sa ayaw kong matulog dito kaya lang, inaalala ko na wala akong maisusuot na uniform bukas sa School. "Sure... mas maigi nga po siguro na dito na muna kami. Isa pa, may pag-uusapan din po kaming dalawa ni DAddy." sagot din naman kaagad ni Russell sa Ina. "Wow talaga po? Sakto, nagyaya si Ate Moira Kritina na magkape daw kami sa labas. Pwede bang isama namin si Jackie?" sabat din naman kaagad ni Donnabelle. Napansin kong kaagad namang napataas ng kilay si Russell. Halatang hindi yata naniniwala sa sinasabi ng kapatid. "Huwag kang ano diyan, Kuya ...si Ate Moira Kristina talaga ang nagyaya. Sabi niya, magkakape lang kami tapos uuwi na din kaagad." nakalabing muling wika ni Donna. "Donnabelle, ano na naman iyan? Hindi ka pa nga nagpapaalam sa amin na aalis ka, yayayain mo

JACQUELINE POV Kaagad naman akong umupo kahit hindi pa rin mawala ang hiya na nararamdaman ko sa kanila. "Grabe, mas maganda ka pala talaga nsa malapitan. ," biglang wika ni Kara habang nakatitig sa akin. Agad akong natahimik. "H-Ha?" "Totoo naman," sabat ni Sofia "Simple ka lang pero ang fresh mo tingnan." "At saka bagay kayo ni Kuya Russell," dagdag pa ni Tania na ikinangiti ng iba. Pakiramdam ko tuloy, lalong uminit ang pisngi ko. Hindi kasi ako sanay makatanggap ng ganoong klaseng papuri, lalo na mula sa mga babaeng sobrang gaganda at sosyal. Kasi, para sa akin, pakiramdam ko ordinaryong babae lang ako na aksidenteng napasok sa mundo nila. Napansin yata ni Moira Kristina na nahihiya at naiilang pa rin ako sa kanila kaya naman, muli siyang nagsalita. "Naiilang ka pa rin sa amin?" malambing nitong tanong. "Hindi naman po... nakakapanibago lang." sagot ko din naman kaagad. "Normal lang iyan," natatawang sabat ni Penelope habang humihigop ng kape. "True!"