บททั้งหมดของ Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!: บทที่ 971 - บทที่ 980

JACQUELINE POV “SALAMAT…” nahihiya kong wika kay Russell habang unti-unti kong ibinababa ang tingin ko sa sahig. Hanggang ngayon kasi, ramdam ko pa rin ang bigat ng naging usapan namin ni Daddy. Para bang bawat salitang binitiwan niya kanina ay nakadikit pa rin sa isip ko at paulit-ulit na tumatama sa dibdib ko. Mabuti na lang talaga at biglang dumating itong si Russell. Siguro, kung wala siya, baka tuluyan na akong napaiyak habang nakikipag-usap kay Daddy. Hindi ko na rin kasi alam kung paano pa ipapaliwanag ang side ko or kahit na magpaliwanag pa ako, alam ko naman na hindi maniniwala sa akin iyun. Para kay Daddy, si Aimee lang ang pinaka the best daughter niya. Ako, hindi nag-eexist sa buhay nila. Pakiramdam ko nga, kahit anong sabihin ko, mali pa rin ang tingin sa akin kaya useless din talaga na magpaliwanag. Wala sa sariling napatingin ako kay Russell at mabiliis din akong nag-iwas ng tingin nang mapansin kong nakatingin din siya sa akin habang nakasandal sa gilid ng

JACQUELINE POV KINABUKASAN, kagaya ng inaasahan, hirap na hirap akong bumangon sa kama. Pakiramdam ko, hindi ko maramdaman ang sarili kong balakang. Dagdagan pa ng kulang ako sa tulog. Sobrang inaantok ako at feeling ko nga, umiikot ang buo kong paligid. Pero, hindi ako pwedeng umabsent. Last week, isang linggo akong hindi pumasok sa school, kaya naman kahit na nahihirapan, pinilit ko ang sarili kong bumangon mula sa kama. Si Russell, mahimbing na natutulog sa tabi ko. Bahagyang nakatagilid habang yakap ang unan. Magulo ang buhok nito at halatang pagod at puyat. Sandali ko pa siyang pinagmasdan bago ako tuluyang tumayo. Napangiwi ako nang maramdaman ko ang pananakit ng katawan ko. Para akong binugbog magdamag. Napahawak pa ako sa may balakang ko habang dahan-dahang naglalakad papunta sa banyo. Pagkapasok ko roon, kaagad na rin akong naligo. Malamig na tubig ang ginamit kong panligo para kahit papaano ay magising ang diwa ko. Pagbagsak pa lang ng tubig sa katawan ko ay na

JACQUELINE POV “Hoy, tumigil na nga kayo. Kayo talaga, kung anu-ano na naman iyang mga sinasabi ninyo sa akin.” natatawa ngunit bahagyang nahihiyang wika ko habang pabiro silang tinitingnan. Magkakatabi kaming naglalakad sa hallway ngunit halos hindi na ako mapakali dahil sa walang tigil nilang panunukso. Pakiramdam ko tuloy ay lalo lamang umiinit ang pisngi ko sa bawat salitang naririnig ko. “Hmp! Lahat naman ng sinasabi namin ay totoo. Tingnan mo nga ang sarili mo ngayon. Nagba-blush ka na naman!” kaagad din na sagot ni Lilia habang nakangisi. “Aba, oo nga!” dagdag naman ni Jezzie dahilan para sabay-sabay silang tumawa. Napailing na lamang ako habang pilit na itinatago ang pagkainis at hiya. Hindi ko na lang sila pinansin pa at mas pinili kong magpatuloy sa paglalakad papunta sa classroom namin. Ngunit bago pa man ako tuluyang makarating doon, bigla akong napatigil nang may humarang sa daraanan ko. Agad na nagsalubong ang mga kilay ko nang makita ko kung sino iyon.

JACQUELINE POV “N-Nandito ang mag-asawang Jillian at Ralph Alexander…” mahina kong bulong kay Russell habang pilit kong iniiwas ang tingin sa direksyon ng dalawa. Ang totoo, gusto ko lang namang makuha muli ang attention niya. Kanina kasi ay maayos pa kaming nag-uusap, pero matapos niyang mapansin sina Jillian ay bigla na lamang siyang natahimik. Tahimik siyang nakatitig sa cellphone niya habang paminsan-minsan ay may tine-type roon. Para tuloy akong nawalan ng kasama. Unti-unting bumigat ang pakiramdam ko habang palihim ko siyang pinagmamasdan. Kanina lang ay ang lambing-lambing niya sa akin, pero ngayon ay parang biglang lumamig ang atmosphere sa pagitan naming dalawa. Hindi ko maiwasang kabahan. Bigla tuloy pumasok sa isip ko na baka… baka hindi pa talaga siya totally naka-move on kay Jillian. At sino ba naman ako para hindi maintimidate? Napakaganda ni Jillian, makinis, elegante, at halatang galing sa mayamang pamilya. Kahit babae ako, aminado akong agaw-atensyon t

JACQUELINE POV HINDI ko na nga napigilan si Russell sa mga nais niyang gawin. Pagkatapos namin bumlii ng bag sa isang boutique, lumapit naman kami sa isa pa. At mga shop na dinaanan namin, hindi talaga pwedeng lumabas kami na wala siyang dagdag na bitbit. Kahit na ano ang pigil ko k sa kanya na huwag niya nang bilhin, ayaw talagang makinig. Ang dami niyang katwiran. Ang dami niyang palusot at kung hindi ko pa sinabi sa kanya na kailangan ko nang bumalik ng School, ayaw pa talagang paawat sa kakabili ng kung anu-ano "Hihintayin na kita." kasalukuyan nang nakahinto ang sasakyan sa tapat ng building na university nang sabihin niya ang katagang iyun. Isang oras lang naman ang klase ko ngyaung hapon. Hindi naman magtatagal sa paghihintay sa akin itong si Russell kaya kaagad na din akong pumayag "Wala ka bang ibang lakad? Baka mamaya, ma-bored ka na niyan?" seryosong tanong ko "NO...don't worry, hawak ko ang oras ko. Isa pa, nagmessage nga pala si Mommy sa akin, sa bahay na daw