บทที่ 3

นางสวมอาภรณ์ไหมสีแดงเข้ม ปักหงส์ทองงดงาม เครื่องประดับบนศีรษะหรูหราเสียจนดูเด่นกว่าฮองเฮาเสียอีก ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างผู้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มสงคราม

เข่อชิงเดินเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะถวายความเคารพเต็มพิธี เพียงย่อตัวเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ พระวรกายของพระองค์ยังทรุดโทรมเช่นเดิมหรือเพคะ”

ซีฮันในอดีตยิ้มอ่อน

“ข้าดีขึ้นแล้ว”

เข่อชิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองหน้าสนมคนอื่น

“ดีขึ้นหรือเพคะ ข้ากลับได้ยินว่าหมอหลวงต้องเข้าออกตำหนักทุกวัน หากเป็นเช่นนี้ เกรงว่าพระองค์จะดูแลวังหลังไม่ไหว”

เหล่าสนมหัวเราะคิกคัก

ซีฮันคนเก่าก้มหน้าลง ไม่ตอบโต้แม้แต่คำเดียว

ภาพนั้นทำให้ซีฮันคนใหม่กำหมัดแน่น

นางรู้ดีว่าคนแบบเข่อชิงกำลังใช้วิธีลดทอนอำนาจผู้นำต่อหน้าคนหมู่มาก ยิ่งฮองเฮาเงียบ คนอื่นก็ยิ่งเชื่อว่านางอ่อนแอ

ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง

คราวนี้เป็นงานเลี้ยงดอกโบตั๋นในตำหนักหลวง

เซียนรื่อหงกุ้ยเฟยนั่งอยู่ข้างฮองเฮา ใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยน รินชาให้ด้วยตนเอง

“เหนียงเหนียง ทรงเสวยให้น้อยเกินไปนะเพคะ หากพระวรกายไม่แข็งแรง พวกหม่อมฉันจะเป็นห่วง”

ซีฮันในอดีตยิ้มซาบซึ้ง

“เจ้าช่างมีน้ำใจ”

เซียนรื่อหงจับมือฮองเฮาไว้แน่น

“หม่อมฉันย่อมภักดีต่อพระองค์เสมอ”

ทันทีที่ซีฮันลุกออกไปเปลี่ยนฉลองพระองค์ เซียนรื่อหงกลับเดินไปหาเข่อชิงที่ยืนอยู่หลังม่าน

“ฮองเฮาเชื่อข้าทุกอย่างเพคะ”

เข่อชิงหัวเราะเบา ๆ

“ทำดีมาก ข่าวที่นางเล่าให้เจ้าฟัง รีบมาบอกข้าทุกเรื่อง”

เซียนรื่อหงยิ้มอย่างประจบ

“ตราบใดที่หวงกุ้ยเฟยทรงเมตตา หม่อมฉันย่อมอยู่ฝ่ายพระองค์”

ภาพตรงหน้าทำให้ซีฮันรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงกลางอก

ความจริงแล้ว ฮองเฮาคนเก่าไม่เคยมีมิตรเลยแม้แต่คนเดียว

ทุกคนเพียงสวมหน้ากากเข้าหา

ภาพหมุนเปลี่ยนอีกครั้ง

ตำหนักของยู่จินเชียงกุ้ยเฟยเต็มไปด้วยชั้นวางสมุนไพร ขวดหยกนับร้อยเรียงรายเป็นระเบียบ กลิ่นสมุนไพรหอมอบอวลไปทั่วห้อง

ยู่จินเชียงกำลังบดสมุนไพรอยู่หน้าครกหิน

แต่สิ่งที่ทำให้ซีฮันตัวเย็นเฉียบคือ ข้างมือของนางมีแมงป่องสีดำ งูเขียวตัวเล็ก และคางคกพิษถูกขังอยู่ในกรงไม้

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ

“เพียงหยดเดียวก็เพียงพอ”

นางใช้เข็มเงินแตะพิษจากเขี้ยวงูลงในน้ำยา ก่อนบดรวมกับผงสมุนไพรสีขาวอย่างชำนาญ นางกำนัลคนสนิทถามเบา ๆ

“หวงกุ้ยเฟยรับสั่งว่าต้องให้ฮองเฮาสิ้นพระชนม์เร็วขึ้นหรือเพคะ”

ยู่จินเชียงส่ายหน้า “ไม่...หากตายเร็วเกินไป ทุกคนจะสงสัย”

นางหัวเราะอย่างเย็นชา “ค่อย ๆ ทำลายหัวใจ ทำลายตับ ทำลายชีพจร ให้นางตายเหมือนคนป่วยตามธรรมชาติ”

ภาพนั้นทำให้ซีฮันขนลุกไปทั้งร่าง นี่ไม่ใช่การวางยาธรรมดา แต่เป็นการฆ่าที่วางแผนมาเป็นปี ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง ฮองเฮาคนเก่านั่งอยู่บนเตียง สีหน้าซีดเผือด ยู่จินเชียงยกถ้วยยาเข้ามา

“เหนียงเหนียง โอสถนี้หายากมาก หม่อมฉันใช้เวลาหลายเดือนจึงรวบรวมสมุนไพรได้ครบ”

ซีฮันในอดีตรับถ้วยมาด้วยความซาบซึ้ง

“เจ้าลำบากแล้ว”

ยู่จินเชียงยิ้มอ่อน “ขอเพียงพระองค์หายประชวร หม่อมฉันก็ยินดี”

แต่ทันทีที่ฮองเฮายกถ้วยขึ้นดื่ม ยู่จินเชียงกลับเหลือบมองนางกำนัลของตน ทั้งสองยิ้มให้กันเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสะใจ ภาพทั้งหมดแตกกระจายราวกับกระจกถูกทุบ

ซีฮันสะดุ้งลืมตาขึ้นทันที หายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม เหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผาก แม้อากาศจะหนาวเหน็บก็ตาม

“เหนียงเหนียง!” ตงเปียนรีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอก “พระองค์ทรงฝันร้ายหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันยังหอบหายใจ ดวงตาแดงก่ำ นางไม่ตอบทันทีเพราะสิ่งที่เห็นไม่ใช่ความฝันแต่คือความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม นางเอามือแตะหน้าอก รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ความอับอาย ความโดดเดี่ยว และความสิ้นหวังที่ซีฮันคนเดิมต้องเผชิญ

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โง่ ไม่ได้อ่อนแอโดยกำเนิด แต่นางถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกคนทั้งวังร่วมมือกันทำให้เชื่อว่าตัวเองไร้ค่า จนไม่กล้าสงสัยใครอีก ตงเปียนส่งผ้าเช็ดหน้าให้อย่างเป็นห่วง

“กระหม่อมจะไปตามหมอหลวงดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันรีบจับแขนเขาไว้ “ไม่ต้อง”

“แต่พระองค์...”

“ข้าสบายดี”

นางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แม้ร่างกายยังอ่อนแรง แต่ดวงตากลับหนักแน่นกว่าเดิมหลายเท่า

“ตงเปียน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ที่ผ่านมา...เจ้าพยายามเตือนฮองเฮาหรือไม่”

ขันทีหนุ่มก้มหน้าลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“กระหม่อมเคยทูลหลายครั้งว่าหวงกุ้ยเฟยไม่น่าไว้ใจ เคยทูลว่าเซียนรื่อหงเข้าหาเพราะหวังผล เคยทูลว่าโอสถของยู่จินเชียงไม่ควรเสวย แต่พระองค์ตรัสเสมอว่าพวกนางเป็นพี่น้องในวังหลัง ไม่ควรระแวงกัน”

เขากัดริมฝีปากแน่น “กระหม่อมปกป้องพระองค์ไม่ได้”

ซีฮันมองเขานิ่ง “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ

“คนที่ควรสำนึกผิดคือพวกมัน”

ตงเปียนเงยหน้ามองฮองเฮาด้วยความตกใจ เพียงคืนเดียวฮองเฮาที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นคนละคน สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเศร้ากลับเย็นราวกับน้ำแข็ง

ซีฮันลุกจากเตียง เดินไปยังหน้าต่างช้า ๆ ลมหนาวพัดชายแขนเสื้อสีขาวปลิวไหว นางมองพระราชวังอันโอ่อ่าซึ่งซ่อนคมดาบและพิษร้ายไว้ทุกตารางนิ้ว

ในอดีต ลิลลี่ ชุง เคยออกแบบอาคารให้มั่นคงแข็งแรง แต่วันนี้นางกำลังจะรื้อโครงสร้างอำนาจของวังหลวงทั้งหลัง เริ่มจากคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด เข่อชิงหวงกุ้ยเฟย จากนั้นคือเซียนรื่อหง ต่อด้วยยู่จินเชียง และคนอื่น ๆ จะไม่มีใครหนีพ้น นางจะใช้แผนของพวกมันย้อนกลับไปหาพวกมันทีละคน ซีฮันหันกลับมามองตงเปียนอีกครั้ง น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่หนักแน่นจนทำให้ขันทีหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังฟังคำประกาศสงคราม

“ตงเปียน”

“พ่ะย่ะค่ะ เหนียงเหนียง”

ซีฮันกำหมัดแน่น ดวงตาหงส์ฉายประกายเย็นยะเยือก

“ตั้งแต่วินาทีนี้ ฮองเฮาที่ยอมให้คนอื่นรังแกได้ตายไปแล้ว”

นางทอดสายตามองไปยังถ้วยยาที่ซ่อนอยู่บนโต๊ะ ก่อนกล่าวทีละคำอย่างหนักแน่น

“ข้าจะไม่ตายซ้ำสอง”

เจ็ดดอกไม้พิษแห่งวังหลัง

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสาเป็นลำสีทองอ่อน แต่ความอบอุ่นของมันกลับไม่อาจขับไล่ความเย็นยะเยือกที่ปกคลุมตำหนักฮองเฮาได้ ภายในห้องบรรทมยังเงียบสงัดจนได้ยินเสียงน้ำเดือดจากกาเครื่องเงินที่นางกำนัลกำลังต้มน้ำชาอยู่ด้านนอก

ซีฮันนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้แกะสลัก ใบหน้ายังซีดจากพิษที่ตกค้าง แต่แววตาไม่หลงเหลือความอ่อนแอเหมือนเมื่อสองวันก่อนอีกแล้ว นางกำลังใช้พู่กันเขียนเส้นตรงและวงกลมลงบนกระดาษเซวียนสีขาวอย่างช้า ๆ

ตงเปียนยืนอยู่ข้างโต๊ะ มองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง