บทที่ 2

“ฮ่องเต้เล่า” ซีฮันถามต่อ “เขามาหรือไม่”

ตงเปียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบาลง

“ฝ่าบาทเสด็จมาเพียงชั่วยามหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงทูลว่าพระอาการของพระองค์เกิดจากร่างกายอ่อนแอมานาน มิใช่เพราะถูกวางยา ฝ่าบาทจึงรับสั่งให้รักษาตามอาการ แล้ว...แล้วเสด็จกลับไป”

คำตอบนั้นไม่ทำให้นางแปลกใจ แต่ความเจ็บลึกในอกกลับเป็นความรู้สึกของซีฮันคนเดิมที่ยังตกค้างอยู่ ฮ่องเต้เฉียนหลง ชายที่แต่งกับนางเพราะการเมือง ไม่เคยรัก ไม่เคยเข้าใจ และไม่เคยคิดว่านางมีค่าพอให้ปกป้อง ในความทรงจำของร่างเดิม นางเคยรอเขานับครั้งไม่ถ้วน รอเพียงสายตาอ่อนโยนหนึ่งครั้ง คำปลอบโยนหนึ่งคำ หรือแม้แต่ความยุติธรรมเล็กน้อย ทว่าสิ่งที่ได้กลับมีเพียงความเย็นชา

ลิลลี่ หรือซีฮันคนใหม่ กระตุกมุมปากอย่างเย็นเยียบ “ดี เช่นนั้นก็แปลว่าข้าไม่ต้องคาดหวังจากผู้ใด”

ตงเปียนมองนางอย่างตกตะลึง ราวกับไม่เคยได้ยินฮองเฮาพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน “เหนียงเหนียง...”

“เอากระจกมาให้ข้า”

ตงเปียนรีบลุกไปหยิบกระจกทองเหลืองมาถวาย ซีฮันรับมาอย่างช้า ๆ ภาพในกระจกพร่าเล็กน้อย แต่ยังสะท้อนใบหน้าของสตรีผู้หนึ่ง ใบหน้างดงามสูงศักดิ์ คิ้วเรียวยาว ดวงตาหงส์อ่อนล้าแต่ลึกจนยากคาดเดา ริมฝีปากซีดขาว ผิวพรรณไร้เลือดฝาด นี่ไม่ใช่ลิลลี่ ชุง อีกต่อไป แต่ก็ไม่ใช่ฮองเฮาซีฮันผู้อ่อนแอคนเดิมเช่นกัน

นางวางกระจกลง แล้วกวาดตามองรอบห้อง ตำหนักเย็นแห่งนี้แม้ยังเป็นตำหนักฮองเฮา แต่กลับถูกปล่อยให้ซบเซาอย่างน่าอดสู ผ้าม่านเก่า โคมไฟน้ำมันใกล้หมด ไม้พื้นบางแผ่นชื้นจนเกิดกลิ่นรา แจกันมุมห้องมีดอกไม้เหี่ยวเฉา ไม่มีสิ่งใดสมฐานะมารดาแห่งแผ่นดินแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าคนในวังตั้งใจปล่อยให้นางค่อย ๆ ถูกลืม

“ตงเปียน ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ห้ามผู้ใดแตะต้องอาหาร ยา น้ำชา หรือเครื่องหอมของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าต้องตรวจทุกอย่างด้วยตนเอง และอย่าไว้ใจหมอหลวงคนใดทั้งสิ้น”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ตงเปียนตอบทันที แม้ยังงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของนาง

ซีฮันเหลือบมองโต๊ะเล็กข้างเตียง บนนั้นมีถ้วยยากระเบื้องสีขาววางอยู่ครึ่งใบ น้ำยาสีดำข้นเหลือก้นถ้วย กลิ่นขมฉุนลอยขึ้นมาแม้ยาจะเย็นไปนานแล้ว นางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยขึ้นมาดู ตงเปียนรีบห้ามด้วยความตกใจ

“เหนียงเหนียง ระวังพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไม่ต้องกลัว”

 นางตอบเสียงเรียบ แล้วเอียงถ้วยให้แสงโคมส่องกระทบก้นถ้วย สายตาของสถาปนิกที่คุ้นเคยกับรายละเอียดเล็กน้อยทำให้นางเห็นสิ่งผิดปกติทันที ตรงขอบด้านในมีเศษผงสีเทาอมเขียวติดอยู่บาง ๆ คล้ายตะกอนที่ไม่ละลายเข้ากับยา นางใช้ปลายเล็บเขี่ยเบา ๆ เศษนั้นแข็งกว่าสมุนไพรบดทั่วไป และมีกลิ่นคาวประหลาดซ่อนใต้กลิ่นยา

ดวงตาของซีฮันค่อย ๆ หรี่ลง ความเย็นแล่นผ่านแววตาอย่างเงียบงัน นี่ไม่ใช่ยาเสีย ไม่ใช่ความบังเอิญ และไม่ใช่โรคเก่ากำเริบอย่างที่หมอหลวงกล่าวอ้าง เศษโอสถนี้คือหลักฐานแรก หลักฐานที่บอกว่านางไม่ได้ฟื้นขึ้นมาในร่างฮองเฮาเพียงเพื่อมีชีวิตใหม่ แต่นางถูกโยนเข้าสู่หลุมพิษที่มีคนขุดรอไว้แล้ว

ตงเปียนเห็นสีหน้านางก็หน้าซีด

“เหนียงเหนียง นั่นคืออะไรพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันยกถ้วยยาขึ้นมองอีกครั้ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย

 “ของที่คนอยากให้ข้าตายทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า”

ตงเปียนตัวสั่น “เช่นนั้นพระองค์ถูกวางยาแท้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันไม่ตอบทันที นางค่อย ๆ วางถ้วยยาลงบนผ้าเช็ดหน้าสีขาว แล้วพับผ้าปิดไว้อย่างระมัดระวังราวกับเก็บแบบแปลนสำคัญ นางเงยหน้าขึ้นมองประตูตำหนักที่ปิดสนิท ภายนอกยังมีเสียงลมหนาวพัดผ่าน แต่ในดวงตาของนางกลับมีเปลวไฟเย็นเยียบลุกขึ้นอย่างช้า ๆ

“ตงเปียน เก็บถ้วยนี้ไว้ อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าข้าพบสิ่งนี้” นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “แล้วไปสืบมาว่าโอสถถ้วยนี้ผ่านมือผู้ใดบ้าง ตั้งแต่คนต้มยา คนส่งยา จนถึงคนที่ถวายยาแก่ข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปเดี๋ยวนี้”

“ช้าก่อน” ซีฮันเรียกไว้ ดวงตานิ่งลึกจนตงเปียนชะงัก

 “อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำเหมือนข้ายังอ่อนแอ ทำเหมือนข้ายังไม่รู้อะไร ให้พวกนางคิดว่าฮองเฮาคนเดิมยังนอนรอความตายอยู่บนเตียงนี้”

ตงเปียนมองนางด้วยทั้งความหวาดหวั่นและศรัทธา

 “แล้วเหนียงเหนียงจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันหลุบตามองถ้วยยาที่ซ่อนอยู่ในผ้า เสียงของนางเบามาก แต่หนักแน่นราวกับคำพิพากษา “ข้าจะจำให้ได้ทุกคนว่าใครยื่นมือมาผลักข้าลงเหว และเมื่อถึงเวลา ข้าจะให้พวกนางตกลงไปทีละคน”

ลมหนาวพัดแรงจนโคมไฟในห้องสั่นไหว เงาของฮองเฮาซีฮันทอดยาวบนผนังเก่า ร่างกายนางยังอ่อนแรง ใบหน้ายังซีดขาว แต่บางอย่างในตัวนางได้ตายไปพร้อมฮองเฮาผู้อ่อนแอแล้ว และสิ่งที่ฟื้นขึ้นมาแทน ไม่ใช่สตรีที่วังหลังจะกลืนกินได้ง่ายอีกต่อไป

ปลายนิ้วของนางแตะผ้าขาวที่ห่อถ้วยยาไว้เบา ๆ ก่อนเอ่ยกับตนเองด้วยเสียงเย็นเยียบ

 “ลิลลี่ ชุง ตายไปแล้ว ส่วนซีฮันผู้นี้...จะไม่ยอมตายฟรี”

ความทรงจำของร่างเดิม

รุ่งอรุณของพระราชวังยังไม่ทันสาดแสงผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก เสียงระฆังยามเช้าก็ดังขึ้นแผ่วเบาจากหอระฆังหลวง สายลมต้นฤดูหนาวพัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาปะทะผิวกายที่ยังอ่อนแรงของฮองเฮาซีฮัน ความหนาวเย็นทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อย แต่ความหนาวภายนอกกลับไม่อาจเทียบกับความเย็นยะเยือกที่กำลังกัดกินหัวใจของนางได้

หลังจากตงเปียนนำถ้วยยาที่มีเศษโอสถปริศนาไปซ่อนไว้ตามคำสั่ง ทั้งตำหนักก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของนางกำนัลเวรยามเดินผ่านเป็นระยะ ซีฮันหลับตาลงเพียงหวังพักผ่อนสักครู่ ทว่าเมื่อเปลือกตาปิดสนิท โลกทั้งใบกลับเปลี่ยนไปทันที

ความมืดดำค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยภาพอันพร่าเลือน ก่อนจะชัดเจนราวกับนางกำลังยืนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง

เสียงหัวเราะของสตรีหลายคนดังขึ้นในสวนหลวง

ฮองเฮาซีฮันในอดีตกำลังนั่งอยู่ที่ศาลาริมสระบัว ใบหน้าซีดเซียวเพราะอาการประชวร มือเรียวกำลังจับถ้วยชาไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าวันนี้เหล่าสนมที่มาเข้าเฝ้าจะพูดคุยกันอย่างสงบ

แต่ทันทีที่เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยก้าวเข้ามา บรรยากาศทั้งหมดก็เปลี่ยนไป