บทที่ 2 เหตุอาเพศ

“พระนางอาจต้องการกำลังใจ นี่อาจเป็นอาการของผู้กำลังเรียกร้องหากำลังใจก็เป็นได้”

พอได้ยินหมอหลวงกล่าวเช่นนั้นขันทีตงเปียนก็ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนดวงตาฉายประกายนึกได้

“เช่นนั้นแล้วข้าต้องรีบไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้”

“ด้วยเหตุผลอันใด ในเมื่อท่านก็รู้นี่ว่า...”

“พระองค์อาจทรงเบื่อหน่ายและไม่สนพระทัยฮองเฮา แต่ในเวลาเช่นนี้ฮ่องเต้ควรเห็นพระทัยพระนางบ้าง เพราะหากว่าฮองเฮาทรงเป็นอะไรไป...อืม...ช่างเถิด...ข้าต้องลองดูสักครั้ง”

“อ่าว...พูดเองเออเองแล้วก็ทิ้งข้าไป...ท่านขันทีตงเปียน”

หมอหลวงร้องเรียกด้วยเสียงแห้งแหบแต่ไม่ทันขันทีหนุ่มที่เดินลิ่วออกจากตำหนักใหญ่ของฮองเฮาโดยมีผู้ติดตามไปอีกสองคนตรงไปยังตำหนักหลวงที่ประทับของฮ่องเต้เฉียนหลง เมื่อไปถึงกลับต้องพบกับราชองครักษ์ที่คอยเฝ้าหน้าตำหนักก่อนถามว่า

“ไท่เจี้ยน...ดึกดื่นป่านนี้เจ้ามาที่นี่มีธุระอะไรรึ”

“ท่านองครักษ์ห่าวอู๋ ข้ามิรู้ว่าจะพึ่งพาผู้ใดแล้ว ขอให้ท่านได้โปรดเห็นใจข้าด้วย”

“ไท่เจี้ยน...”

ราชองครักษ์ห่าวอู๋ นายทหารฝีมือดีและเป็นหัวหน้าองครักษ์มีสีหน้าตกใจที่จู่ ๆ ขันทีตงเปียนผู้ใกล้ชิดติดตามฮองเฮาฮันซีถึงกับคุกเข่าลงตรงหน้า ตงเปียนบีบน้ำตาร่ำไห้

“ท่านก็รู้ว่าตอนนี้ที่ตำหนักของฮองเฮาเกิดอะไรขึ้น พระนางทรงประชวรอย่างหนัก ร่ำร้องราวกับว่าจะขาดพระทัยมาเป็นเพลาถึงเจ็ดราตรีแล้ว และข้ามาที่นี่ก็เพื่อขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ขอให้พระองค์ไปดูพระทัยของฮองเฮาเพราะข้ากลัวเหลือเกินว่าพระนางอาจจะ...อาจจะ...”

“ลุกขึ้นก่อนเถิดไท่เจี้ยน...ท่านทำเช่นนี้ข้ารู้สึกลำบากใจยิ่งนัก”

“ข้าเพียงขอความเห็นใจจากท่าน เพราะหากท่านไม่ช่วยเปิดทางให้ข้าก็คงไม่สามารถเข้าเฝ้าพระองค์ได้”

“รอที่นี่สักครู่ ข้ายังไม่แน่ใจว่าพระองค์จะทรงบรรทมแล้วหรือไม่ หากพระองค์ทรงบรรทมแล้วข้าคงจนใจจะช่วย”

ราชองครักษ์หายเข้าไปหลังประตูตำหนักหลวงก่อนกลับออกมาอีกครั้งและพยักหน้าให้ตงเปียนขันทีตามเข้าไปเพียงลำพัง และเมื่อเข้าสู่ตำหนักชั้นในอันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้ขันทีหนุ่มก็แอบโล่งใจเพราะพระองค์ยังไม่ทรงบรรทม ตงเปียนขันทีจึงเข้าเฝ้า คุกเข่าลงอย่างน้อมนอบต่อหน้าฮ่องเต้เฉียนหลงซึ่งบัดนี้อยู่ในฉลองพระองค์เตรียมเข้าบรรทม ฮ่องเต้หนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์และทรงอำนาจในแผ่นดินจ้องมองขันทีผู้ใกล้ชิดฮองเฮาที่คุกเข่าก้มตัวลงแสดงความเคารพ

 บทที่ 2 เหตุอาเพศ

“ขอพระราชทานอภัยด้วยที่ข้าตงเปียนมาขอเข้าเฝ้าพระองค์ยามวิกาล”

“เจ้ามีอะไรเช่นนั้นรึ จริง ๆ แล้วข้าก็ยังไม่ง่วงตอนนี้ดอก”

“อ่า...เอ้อ...”

“เจ้าจะอึกอักเช่นนี้อีกนานไหม มิเช่นนั้นแล้วก็จงกลับไป”

“ขอพระราชทานอภัย ที่กระหม่อมเข้าเฝ้าหาได้ประสงค์สิ่งใดนอกจาก...อ่า...เอ้อ...ขอให้พระองเสด็จไปที่ตำหนักของฮองเฮาในตอนนี้ด้วยเถิดพะย่ะค่ะ”

“ข้าบอกกี่หนแล้วว่าข้าไม่อยากไป!”

พระสุรเสียงหนักหน่วงทำให้คนฟังสะดุ้ง ตงเปียนหน้าถอดสีและก้มหน้าลงกับพื้นขณะเฉียนหลงฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงสง่างาม เสียงทอดถอนพระทัยนั้นดังก้องในห้องโถงที่ประทับส่วนพระองค์

“ข้าล่ะเบื่อหน่ายความอ่อนแอของซีฮัน เมื่อไหร่นางจะเลิกเรียกร้องความสนใจจากข้าเสียที หรือตำแหน่งฮองเฮาและทรัพย์สมบัติที่ข้ามอบให้ยังมิเป็นที่พึงใจนาง”

“หามิได้กระหม่อม...ตอนนี้ฮองเฮากำลังทรงพระประชวรหนัก หม่อมฉันเพียงอยากขอให้พระองค์ทรงเห็นพระทัยของฮองเฮา พระนางเจ็บปวดและทรมานมาก”

“หมอหลวงไปดูแลนางแล้วใยข้าต้องไปอีก”

“กราบทูลพระองค์เถิดว่าขนาดหมอหลวงก็ยังไม่สามารถหาโอสถถวายการรักษาให้ฮองเฮาทุเลาความเจ็บปวดลงได้ กระหม่อมจึงเพียงขอความเห็นพระทัยจากพระองค์ นี่ก็นับเป็นราตรีที่เจ็ดแล้วที่ฮองเฮาร่ำร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด”

“เดี๋ยวนางก็หาย ซีฮันเป็นเช่นนี้มาตั้งกี่หนกี่ครั้งแล้ว ข้าเชื่อว่าหมอหลวงจะรักษานางได้”

“ฮ่องเต้...ได้โปรด...”

ตงเปียนพูดไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงดังสนั่นเลื่อนลั่นดังขึ้นด้านนอกตำหนักหลวง เฉียนหลงฮ่องเต้ก็ชะงักงันก่อนราชองครักษ์ห่าวอู๋วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโถงใหญ่ พระองค์ถามด้วยสีพะรพักตร์ตื่นตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น...ข้าได้ยินเหมือนเสียงฟ้าลั่น”

“มิใช่เพียงฟ้าลั่นดอกพะย่ะค่ะ แต่มีฟ้าผ่าลงมาที่ตำหนักของฮองเฮา”

“ว่ายังไงนะ!”

ฮ่องเต้ยิ่งตระหนกและรีบเดินออกจากห้องโถงขณะที่ตงเปียนขันทีลุกขึ้นยืนสีหน้าตื่นตกใจ