Semua Bab แม่ครัวแห่งยุคกับระบบร้านค้า : Bab 71 - Bab 80

บทที่ 70ของหมั้น รุ่งเช้าวันถัดมา ในขณะนั่งกินข้าวกันพร้อมหน้า จางไคเฮ่อสังเกตเห็นปิ่นปักผมบนศีรษะของบุตรสาว อดไม่ได้จึงเอ่ยถาม “ปิ่นไข่มุกงดงามหายาก อาหลิ่วเป็นคนให้เจ้าหรือ” ตอนเห็นตงตงออกมาพร้อมกับปักปิ่นไข่มุก ทุกคนต่างสงสัยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ติดตรงไม่กล้าถาม พอจางไคเฮ่อถามออกมา ทุกคนจึงมองปิ่นประดับของตงตงด้วยแววตาเปล่งประกาย “งดงามมากเลย พี่ตงตง” เสี่ยวซินชื่นชมด้วยสายตาวิบวับ ปีนี้เสี่ยวซินอายุสิบเก้า แม้ทำงานในครัวกับหยูฮูหยิน แต่ผิวพรรณของเสี่ยวซินกลับขาวเนียนอย่างยิ่ง นัยน์ตากลมโตเป็นประกาย ฉายแววฉลาด หลงจู๊ชิวจึงช่วยสอนหนังสือให้เพื่อที่นางจะได้ไม่ลำบากในอนาคต หากถามว่า ‘หลงจู๊ชิว’ คือใคร นางคือบัณฑิตยากไร้ที่เคยทำงานพาร์ทไทม์ให้กับโรงเตี๊ยมตระกูลจางเมื่อหกปีก่อน เมื่อสอบขุนนางไม่ผ่าน จึงตัดสินใจขอทำงานที่โรงเตี๊ยมตระกูลจางต่อ “เสี่ยวซิน ข้าได้ยินว่าพี่เจียฮุ่ยเพิ่งซื้อปิ่นหยกให้เจ้าไม่ใช่หรือ แหมๆ เจ้าใช้แต่ปิ่นไม้ ประเดี๋ยวเขาก็น้อยใจเอาหรอก” ตงตงเอ่ยพร้อมกับยิ้มท

บทที่ 72ความทรงจำ แม้เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อากาศยังคงหนาวอยู่บ้าง กระนั้น ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับตงตงและเหยียนหลิ่วที่ออกมาเที่ยวชมทะเลสาบนอกเมือง หลังพิธีหมั้น จางไคเฮ่อกับเว่ยจ้งแนะนำให้ทั้งสองใช้เวลาร่วมกันในวันหยุด พอหยูฮูหยินกับเสี่ยวซินช่วยกันเตรียมอาหารว่างใส่ตะกร้าเสร็จ พวกเขาก็คะยั้นคะยอให้สองหนุ่มสาวออกมาเที่ยว ตอนแรก ทั้งสองไม่รู้เลยว่าจะไปเที่ยวกันที่ไหน แต่พอจิ่งฝางบอกว่ายามนี้ดอกไม้แถวๆ ทะเลสาบนอกเมืองกำลังผลิบานสวยมาก เหยียนหลิ่วก็ออกมาเช่ารถม้า จากนั้นสองหนุ่มสาวก็นั่งรถม้าออกมานอกเมือง เมื่อมาถึงริมทะเลสาบ ข้างทางเต็มไปด้วยต้นจื่อจิงฮวา(หงษ์ฟู่) ที่เรียงกันเป็นแถว พลันนั้น สารถีบังคับให้รถม้าหยุดวิ่ง เหยียนหลิ่วช่วยตงตงยกของออกมาวางบนพื้นหญ้า ใต้ต้นจื่อจิงฮวาอันไม่ไกลจากทะเลสาบ เขาปูเสื่อฟางก่อน จากนั้นค่อยปูผ้าผืนหนาทับอีกชั้นหนึ่ง “เรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มบอก ตงตงยิ้มแย้มแล้วนั่งลงบนเสื่อ ในที่ขณะหยิบกระบอกเก็บความร้อนออกมารินชาใ

บทที่ 74เหยียนหลิ่วกำลังจะเดินทาง เย็นวันนั้น ระหว่างกินข้าว เหยียนหลิ่วได้บอกเรื่องที่ต้องออกเดินทางไปชายแดนตะวันออก ทุกครั้งที่ต้องออกเดินทาง ชายหนุ่มจะบอกทุกคนให้ทราบเสมอ เพื่อไม่ทำให้พวกเขาต้องเป็นห่วง ทางด้านพวกจิ่งฟาง พอได้ยินว่าเหยียนหลิ่วต้องออกเดินทางอีกแล้ว ทั้งที่เพิ่งจะกลับมา พวกเขาแสดงสีหน้าตกใจและเป็นกังวล หากทว่า… จางไคเฮ่อกับตงตง รับฟังชายหนุ่มด้วยสีหน้าเข้าใจ “การที่สำนักราชองครักษ์หลวงต้องออกโรง สถานการณ์ทางชายแดนตะวันออกคงไม่สู้ดีสินะ” จางไคเฮ่อกล่าว “ใช่ขอรับ” เหยียนหลิ่วตอบ ก่อนจะอธิบายสถานการณ์ตอนนี้ให้ทราบ กองทัพของกู้เหว่ยถูกฝ่ายศัตรูตีแตก มิหนำซ้ำ ยุ้งฉางที่เก็บเสบียงยังถูกเผาวอดวายเกินครึ่งส่วน แม้จะพลิกสถานการณ์กลับมาปกป้องชายแดนสำเร็จ แต่ทหารมากมายกำลังประสบปัญหากับความอดอยาก ประชาชนที่อาศัยในเมืองชายแดนก็ตกอยู่ในอันตราย ฟังมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของตงตงซีดเผือดลงทันที “สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิดอีกไม่หรือ” เห็นสีหน้าขอ

บทที่ 76กำลังเต็มร้อยด้วยอาหารอัดแท่ง วันต่อมา กองทัพของแม่ทัพฟาง หน่วยคุ้มกันเสบียงของเหิงเจา และหน่วยลอบโจมตีของเหยียนหลิ่ว เคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวง เสบียงที่ทหารทุกนายพกติดตัวนั้น ส่วนใหญ่มาจากโรงเตี๊ยมตระกูลจาง นอกจากจะเป็นของแห้งที่เก็บไว้ได้นาน น้ำหนักเบา สารอาหารยังครบถ้วน ไม่เปลืองแรงเวลาต้องหอบหิ้วเวลาที่ต้องเดินทางไกลๆ แถมรสชาติยังอร่อย กินเท่าไรก็ไม่เบื่อ และต้องขอบคุณเสบียงจากโรงเตี๊ยมตระกูลจางเช่นกัน ทำให้การเดินทางมาถึงชายแดนตะวันออกเร็วกว่ากำหนดหลายวัน แม้ระหว่างทาง รถขนเสบียงจะถูกดักปล้น แต่ทหารทุกคนที่ได้กินธัญพืชอัดแท่งที่มีพลังงานสูง พวกเขาจึงปกป้องเสบียงหลวงเอาไว้ได้ โดยที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ในขณะเดินทางไกล เลี่ยงไม่ได้ท่ีจะมีล้มป่วยด้วยพิษไข้ แต่ด้วยยาเม็ดจากโรงเตี๊ยมตระกูลจาง กินเพียงสองเม็ด ไข้หวัดเล็กน้อยพลันบรรเทาลง พร้อมออกเดินทางต่อได้ทันที ไม่ต้องทิ้งใครไว้ข้างหลัง ด้วยเหตุนี้เอง ตอนมาถึงป้อมปราการตะวันออก เรี่ยวแรงของทหารทุกนายจึงยังล้นเหลือ พร้อมออกรบได้ทันที

บทที่ 78ขอแต่งงาน 10 วันต่อมา ณ สำนักราชองครักษ์หลวง ทันทีที่กลับมาถึงเมืองหลวง เหิงเจากับเหยียนหลิ่วเข้าพบเสนาธิการเว่ยจ้ง รายงานเรื่องราวทั้งหมดตอนอยู่ป้อมปราการตะวันออก เมื่อเสร็จธุระหมดแล้ว เหยียนหลิ่วขอตัวกลับทันที ชายหนุ่มเดินบนถนนด้วยฝีเท้าเร่งรีบ เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมตระกูลจาง เห็นหญิงสาวในดวงใจยืนต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าร้านพอดี เหยียนหลิ่วส่งเสียงเรียกหญิงสาวด้วยความตื่นเต้น “ตงตง!” เสียงเรียกของชายหนุ่มไม่เพียงดึงดูดสายตาของตงตง ยังเรียกความสนใจจากคนรอบข้างอีกด้วย ทว่า… สองหนุ่มสาวหาได้สนใจคนอื่นแต่อย่างใด ในสายตาของทั้งคู่มีเพียงกันและกันเท่านั้น “พี่หลิ่วกลับมาแล้ว!” ตงตงยิ้มกว้าง ก้าวยาวๆ เข้าไปหาชายหนุ่ม เมื่อระยะห่างของทั้งคู่ร่นลงจนไม่เหลือช่องว่าง เหยียนหลิ่วตอบกลับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้ากลับมาแล้ว” เหยียนหลิ่วไม่เพียงพูดเปล่าๆ สองมือใหญ่ยังโอบเอวบางของนาง แล้วยกร่างของนางขึ้นจากพื้นอ